Lajmet

Liderja e ekstremit të djathtë drejt fitores në zgjedhjet italiane

Meloni pritet të formojë Qeverinë më djathtiste të Italisë që nga Lufta e Dytë Botërore.

Publikuar

Liderja e ekstremit të djathtë, Giorgia Meloni, ka shpallur fitoren në zgjedhjet në Itali dhe pritet të bëhet kryeministrja e parë grua e këtij shteti.

Meloni pritet të formojë Qeverinë më djathtiste të Italisë që nga Lufta e Dytë Botërore. Dhe kjo pritet të ngrehë alarmin në pjesën më të madhe të Evropës, pasi Italia është ekonomia e tretë më e madhe në Bashkimin Evropian.

Megjithatë, pas votimeve, Meloni tha se partia e saj, Vëllezërit e Italisë, do të “qeverisë për të gjithë” dhe nuk do të tradhtojë besimin e popullit.

“Italianët kanë dërguar mesazh të qartë në favor të një qeverie të krahut të djathtë të udhëhequr nga Vëllezërit e Italisë”, tha ajo për gazetarët në Romë, duke mbajtur një pano ku shkruante: “Faleminderit Itali”.

Sipas rezultateve preliminare, Meloni pritet të fitojë deri në 26 për qind të votave, duke lënë pas rivalin më të afërt Enrico Letta, nga qendra e majtë.

Aleanca e ekstremit të djathtë e Melonit – që përfshin edhe partinë djathtiste Liga e Matteo Salvini dhe partinë e qendrës së djathtë Forca Italia të ish-kryeministrit Silvio Berlusconi – duket se do të ketë kontrollin edhe të Senatit dhe të Dhomës së Deputetëve, me rreth 44 për qind të votave të fituara në zgjedhjet parlamentare të së dielës.

Megjithatë, rezultati i partisë së saj tregon se aleatët e saj kanë performuar dobët në zgjedhje, me partinë e Salvinit që ka fituar 9 për qind, ndërkaq partia e Berlusconit ka rënë nën këtë shifër.

Vendimi se kush do të bëhet lideri i ri i Italisë është në duart e presidentit italian, Sergio Mattarella, dhe ky proces do të marrë kohë.

Edhe pse Giorgia Meloni ka punuar që të zbusë imazhin e saj, duke theksuar mbështetjen për Ukrainën dhe duke ulur retorikën kundër BE-së, ajo drejton një parti që buron nga një lëvizje e pasluftës që u ngrit nga fashistët e diktatorit Benito Musolini.

Në fillim të këtij viti, gjatë një fjalimi ajo shpalosi prioritetet e partisë së saj.

“Po për familje natyrale, jo për lobin e LGBT-së, po për identitetin seksual, jo për ideologjinë gjinore…. jo dhunës islamike, po për sigurimin e kufijve, jo për migrimin masive… jo për financat e mëdha ndërkombëtare…. jo për burokratët e Brukselit”, deklaroi ajo.

Ndërkaq, aleanca e qendrës së majtë, sipas rezultateve preliminare ka fituar 26 për qind të votave dhe Debora Serracchiani nga Partia Demokratike, pas zgjedhjeve tha se kjo ishte “një mbrëmje e trishtë” për Italinë. E djathta “ka shumicën në Parlament, por jo në shtet”, tha ajo.

E majta dështoi të formonte një front të qëndrueshëm me partitë e tjera, pasi Qeveria e unitetit kombëtar, u rrëzua në korrik pas 18 muajsh qeverisje. Lëvizja Pesë Yjet nën drejtimin e Guiseppe Conte doli në vendin e tretë në zgjedhje dhe ai nuk ka bashkëpunim me Enrico Letta, pavarësisht se partitë e tyre kanë politika të përbashkëta sa i përket imigracionit dhe rritjes së pagës minimale.

Dalja në zgjedhjet e 25 shtatorit ishte 63.91 për qind apo nëntë pikë më e ulët sesa më 2018. Dalja ishte veçmas e ulët në rajonet jugore italiane, përfshirë në Sicili.

Italia është një ndër shtetet themeluese të Bashkimit Evropian dhe NATO-s, dhe retorika e Melonit bën që ajo të ketë mendime të ngjashme sa i përket bllokut evropian me liderin nacionalist të Hungarisë, Viktor Orban.

Aleatët e saj po ashtu kanë raporte të ngushta me Rusinë. Berlusconi javën e kaluar pretendoi se presidenti rus, Vladimir Putin, “u shty” që ta pushtonte Ukrainën, ndërkaq Salvini ka hedhur dyshime mbi sanksionet që Perëndimi ka vendosur ndaj Moskës.

Meloni po ashtu dëshiron që të rishikojë reformat italiane që shteti është pajtuar t’i bëjë, në këmbim që të marrë nga BE-ja pothuajse 200 miliardë euro grante dhe kredi për rimëkëmbjen pas pandemisë së koronavirusit. Ajo ka pretenduar se kriza energjetike ka ndryshuar situatën.

Sipas sondazheve të televizioneve italiane, aleanca e Melonit pritet të fitojë 227-257 ulëse në Dhomën e Deputetëve nga 400 sa ka ky institucion. Ndërkaq, në Senat parashihet që të fitojë deri në 131 nga 200 ulëse./REL

Kulturë, Lifestyle

“O Flamur gjak, o flamur shkabë, o vënd e vatr’ o nën’ e babë”

Poezi nga Fan Noli

Publikuar

nga

Hymni i Flamurit

O Flamur gjak, o flamur shkabë,
O vënd e vatr’ o nën’ e babë,
Lagur me lot, djegur me flagë,
Flamur i kuq, flamur i zi.

Fortesë shkëmbi tmerr tirani,
S’të trëmp Romani, as Venecjani,
As Sërp Dushani, as Turk Sulltani,
Flamur i math për Vegjëli

Flamur që lint Shën Kostandinin,
Pajton Islamn’ e Krishtërimin,
Çpall midis feve vllazërimin,
Flamur bujar për Njerëzi.

Me Skënderben’ u-lavdërove
Dhe në furtun’ i funtmi u-shove,
Me Malon prapë lart vrapove,
Yll i pavdekur për Liri.

Sa shpesh pastaj për-dhe u-shtrive
Me zjarr e zi u-ndeze u-nxive,
Po çdo mizor me shpat’ e grive,
O fushë-kuq, o shkabë-zi.

Përpjetë pri-e Shqipërinë,
Përlintj’a shpirtin dhe fuqinë,
Diell për vllanë, yrnek për fqinë
Për botën ëndr’ e qjell i ri.

Vazhdo të lexosh

Lajmet

Kriza e azilit në Belgjikë: Një simptomë e dështimit të politikave evropiane të migracionit?

Për shkak të numrit të madh, shumë prej azilkërkuesve detyrohen të flenë jashtë.

Publikuar

nga

Nga Valérie Gauriat 

Të ardhur nga Afganistani, Afrika, Lindja e Mesme, qindra njerëz trokasin çdo mëngjes në derën e zyrës së refugjatëve në Bruksel, për të kërkuar azil në Belgjikë.

E dërrmuar, qendra e regjistrimit të Fedasil, e cila merret me kërkesat për azil, nuk mund të përballojë më. Organizatat humanitare japin alarmin.

“E shihni, njerëzit që flenë këtu janë shpesh njerëz që u përpoqën të hynin dje dhe një ditë më parë, por nuk mundën” thotë Helene Asselman, Koordinatore për Vluchtelingenwerk Vlaanderen. “Ata duhet të kthehen nesër ose pasnesër. Ndërkohë, ata nuk kanë të drejta në Belgjikë, nuk kanë status, nuk janë rezidentë të ligjshëm. Edhe njerëzit që kanë aplikuar tashmë nuk kanë qasje në strehimore. Sidomos meshkujt beqarë”.

“Ne jemi në një gjendje të vështirë psikologjike” thotë Muhammad Mahani, një azilkërkues palestinez. “Ne kemi qenë në Belgjikë për katër muaj dhe nuk na dhanë strehim, apo karta SIM. Ne jetojmë në këtë të ftohtë. Ne emigruam për të ndërtuar të ardhmen tonë. Por atë që pamë në vendin tonë, e shohim këtu tani”.

Pak metra larg qendrës së aplikimit për azil, shoqata Médecins Sans Frontières ka ngritur klinika të lëvizshme, të njëjtat që përdoren në zonat e luftës, shkruan Euronews, përcjell UBT News.

Situatë shqetësuese sa i përket shëndetit
“Ka një situatë shëndetësore që është mjaft shqetësuese” thotë David Vogel, Zyrtar i Avokimit për Médecins Sans Frontières. “Ka një epidemi zgjebe e cila është e vështirë të kontrollohet në Bruksel pasi njerëzit, pa strehim, kthehen në lokacionet e tyre në mbrëmje ose në rrugë. Kemi pasur edhe 17 raste të dyshuara për difteri, tre prej të cilave janë konfirmuar nga laboratorët. Ka një përkeqësim shumë të ndjeshëm të shëndetit mendor të këtij publiku. Me ekspozim të zgjatur në rrugë, në krye të udhëtimeve të vështira migratore, të shoqëruara nga dhuna dhe privimi. Dhe kështu, ne vërtet shohim një përkeqësim në atë fushë, që është gjithashtu mjaft shqetësuese”.

Në kohën e vakteve, radhët krijohen rreth të ashtuquajturit Hub Humanitar, një pikë qendrore ndihme e menaxhuar nga OJQ-të dhe kolektivat e qytetarëve, në një pjesë tjetër të qytetit. Situata sa vjen e përkeqësohet, thotë një nga koordinatorët.

“Ne po ofrojmë mesatarisht 1000 deri në 1200 vakte në ditë, kundrejt rreth 800 njerëzve një vit më parë” thotë Clothilde Bodson.

Për shkak të numrit të madh, shumë prej këtyre azilkërkuesve detyrohen të flenë jashtë.

Shumë flenë në dyshekë në tokë, pa asnjë mbrojtje. Tendat e tyre të improvizuara çmontohen rregullisht nga policia dhe grupet shpërndahen.

Këtu, si në Holandë, apo në Francë dhe në jug të Evropës, azilkërkuesit paguajnë gjithashtu çmimin e një politike të dështuar evropiane të migracionit. Të shtyrë nga disa shtete të BE-së, ato vuajnë në të tjera nga menaxhimi jofunksional i kërkesave për azil.

Të dëshpëruar, grupe emigrantësh kanë pushtuar ndërtesat bosh.

“Çfarë kuptimi ka të veshim mantilet tona të avokatëve”, thotë avokatja Manon Libert. “Për të punuar në dosjet tona, për të shkuar për të deklaruar, për të fituar procedurat dhe për të lehtësuar gjykimet nëse shteti më pas e shkel këtë dhe i lë qëllimisht gratë, fëmijët dhe burrat në rrugë! Prandaj ne po i kërkojmë Belgjikës sot të përmbushë detyrimet e saj ndërkombëtare”./UBTNews/

Artikulli është përkthyer me shkurtesa nga EURONEWS

Vazhdo të lexosh

Lajmet

Studimi i ri për ujqërit zbulon shumë detaje interesante

Studimi u botua në revistën “Communications Biology”.

Publikuar

nga

Ujqërit e infektuar me një parazit të zakonshëm kanë shumë më tepër gjasa të bëhen liderët e tufës së tyre, sipas një studimi të ri, duke sugjeruar se ndërhyrësi (paraziti) që banon në tru e inkurajon atë për të marrë më shumë rreziqe.

Paraziti njëqelizor, Toxoplasma gondii, riprodhohet vetëm seksualisht te macet, por mund të infektojë të gjitha kafshët me gjak të ngrohtë, përcjell UBT News.

Studimi i ri, i botuar në revistën “Communications Biology” të enjten, ka përfituar nga të dhënat 26-vjeçare mbi ujqërit gri që jetojnë në Parkun Kombëtar Yellowstone në ShBA për të hetuar se si paraziti mund të ndikojë në sjelljen e tyre.

Studiuesit analizuan mostrat e gjakut të gati 230 ujqërve dhe 62 pumave – macet e mëdha – janë përhapës të njohur të parazitit.

Ata zbuluan se ujqërit e infektuar kishin më shumë gjasa të futeshin më thellë në territorin e pumës sesa ujqërit e pa infektuar.

Ujqërit e infektuar kishin gjithashtu 11 herë më shumë gjasa të linin tufën e tyre sesa ujqërit pa parazit, tha studimi, duke treguar një shkallë më të lartë të marrjes së rrezikut.

Dhe një ujk i infektuar ka deri në 46 herë më shumë gjasa të bëhet udhëheqësi i tufës, vlerësuan studiuesit, duke shtuar se roli normalisht fitohet nga kafshë të cilat janë më agresive.

Bashkautorja e studimit, Kira Cassidy, tha për AFP se megjithëse “të jesh më i guximshëm nuk është domosdoshmërisht një gjë e keqe”, mund të “ulë mbijetesën për kafshët më të guximshme pasi ato mund të marrin vendime që i vënë në rrezik më shpesh”.

“Ujqërit nuk kanë hapësirën e mbijetesës për të ndërmarrë shumë më tepër rreziqe sesa kanë tashmë”.

Cassidy tha se ishte vetëm studimi i dytë mbi efektin e këtij paraziti në një kafshë të egër, pasi hulumtimi vitin e kaluar zbuloi se rritja e guximit te këlyshët e infektuar të hienave i bëri ata më të prirur për t’u afruar dhe vrarë nga luanët në Kenia.

Hulumtimet laboratorike kanë gjetur gjithashtu se brejtësit me parazitin humbasin frikën e tyre instinktive nga macet – duke e dërguar vet veten e tyre në duart e maceve./UBTNews/

Artikulli është marrë me shkurtime nga France24

Vazhdo të lexosh

Histori

Roli i Ismail Qemalit në pavarësimin e Shqipërisë

Nga Sonja Methoxha.

Publikuar

nga

“Sido që të jetë, deshi Zoti që me veprën, trimërinë dhe guximin e pashoq të shqiptarëve, që sot e tutje të pushojnë fatkeqësitë dhe vuajtjet e Atdheut tonë, këtu dhe kështu, ne jemi të lirë, të pavarur dhe të vetëm, prandaj ju duhet të qeshni dhe të brohorisni!”

Këto fjalë Ismail Qemali ua tha shqiptarëve natën e 28 nëntorit më 1912, menjëherë pasi ai dhe 42 delegatë nënshkruan Deklaratën e Pavarësisë. Ky rresht është pjesë e fjalimit të tij drejtuar publikut shqiptar në Vlorë, teksa po përgatitej të ngrinte flamurin e kuq me shqiponjën e zezë dykrenare në ballkonin e shtëpisë së kushëririt të tij, Xhemil Bej Vlorës.

Në atë shtëpi u zhvillua referendumi i parë para nënshkrimit të deklaratës me delegatorët dhe takime të tjera vendimtare për të ardhmen e Shqipërisë.

Shqipëria, megjithatë, u njoh si një shtet autonom nga Fuqitë e Mëdha më vonë në 1913 në Konferencën e Londrës. Së pari, fuqitë e mëdha vendosën të njohin Shqipërinë si një shtet autonom nën sovranitetin e Perandorisë Osmane në maj 1913, por me këmbënguljen e delegatëve dhe me shpërthimin e Luftërave Ballkanike në korrik 1913, Fuqitë e Mëdha vendosën të njohin pavarësinë dhe autonominë e plotë të Republikës së Shqipërisë.

Më vonë, pas shpalljes së pavarësisë më 4 dhjetor 1912, u krijua një qeveri e përkohshme dhe senati në të cilin Qemali shërbeu si kryeministër deri në janar 1914. Megjithatë, ai u bë kryeministri i parë i njohur pas shpalljes së pavarësisë. Ai shërbeu edhe si Ministër i Punëve të Jashtme, duke mbajtur këtë detyrë derisa Fuqitë e Mëdha njohën pavarësinë e plotë të Shqipërisë, duke lënë detyrën në qershor 1913. Kështu, mund të thuhet se përveç të gjitha ngjarjeve në Ballkan, ai luajti edhe një rol kyç në lobimin për sovranitetin e Shqipërisë në Konferencën e Londrës.

Ismail Qemali nuk është vetëm themeluesi i Kombit Shqiptar për thjesht autorizimin dhe nënshkrimin e parë të deklaratës së pavarësisë. Ai ishte gjithashtu një nga njerëzit që dhanë dorë në nxitjen e revoltave kundër Perandorisë Osmane në territoret shqiptare. Sipas publicistit, intelektualit dhe delegatit Mid’hat Frashëri, Qemali ka udhëtuar nëpër Evropë për të kërkuar mbështetje nga Fuqitë e Mëdha për shpalljen e autonomisë së Shqipërisë. Ai mori mbështetje nga Austro-Hungaria, Rumania dhe Italia. Megjithatë, kur Qemali mbërriti në Durrës, pa se shqiptarët tashmë ishin në unison për rrëzimin e pushtuesve osmanë.

Në një takim të dyshuar sekret të mbajtur më 18 nëntor midis Qemalit dhe Bertchold-it, u la të kuptohet se Austro-Hungaria do të mbështeste pavarësinë e Shqipërisë, por jo autonominë e saj. Do të thotë se Shqipëria do të ishte ende nën kontrollin e Perandorisë. Megjithatë, Qemali mori vetëm ndihmën që do të merrte dhe refuzoi diplomatikisht të sakrifikonte autonominë e Shqipërisë.

Ismail Qemali jetoi shumë pak në Shqipëri. Ai ishte i mërguar nga Perandoria Osmane. Ai lindi në vitin 1844 në Vlorë, nga një familje e vjetër, tradicionale dhe e pasur. Në vitin 1847 klani i Vlorës bëri një kryengritje kundër Tanzimatit, e cila çoi në internimin e tyre. Burrat u dërguan në kampe në Konje, ndërsa gratë dhe fëmijët në Selanik. Ndërsa atje Ismail Qemali shkoi në shkollën fillore dhe mësoi turqisht. Në vitin 1852 u kthye në Vlorë ku u arsimua nga mësues privatë dhe prindërit e tij. Më 1855 u regjistrua në liceun Zosimea të Janinës, ku u diplomua më 1859.

Më 1860 shkoi në Stamboll duke qëndruar me familjarët, ku një kushëri e gjeti atë si përkthyes në Ministrinë e Jashtme atje. Këtu nis karriera e gjatë e Ismail Qemalit në administratën e Perandorisë Osmane. Pasi mbaron studimet, në vitin 1868 emërohet drejtor i Zyrës Gjyqësore në Sofje, Bullgari (në atë kohë ishte nën pushtimin osman). Më 1870 shërbeu si drejtor i Komisionit Evropian të Danubit, si delegat osman.

Më vonë ai u caktua si Vali në Varna, për projektin e portit. Nga viti 1873-1876 ai shërbeu si sekretar privat i Mid’hat Pashës, i cili më pas u caktua si Ministër i Drejtësisë në Stamboll. Në vitin 1876 u caktua sekretar i përgjithshëm në Ministrinë e Punëve të Jashtme, ku qëndroi një vit, gjë që i dha atij një njohuri thelbësore se si funksionon Perandoria Osmane. Atje ai filloi të shfaqte ndjenja nacionaliste shqiptare, të cilat për pak e dërguan në një kamp internimi në Anadolou. Administrata turke i bëri presion Sulltanit që ta dërgonte si Vali në rrethin Bolou të Turqisë, në të cilin ai shërbeu nga 1884 deri në dorëheqjen e tij në 1890.

Megjithatë, më vonë ai u dërgua si Vali në Bejrut ku gjeti mikun e tij Vaso Pasha, i cili më vonë vdiq. Duhet të theksojmë se në vitin 1892 Qemali i dërgoi një memorandum të gjerë Sulltan Abdul Hamidit për reformat liberale për Rumelinë. Ai kishte shkruar edhe një sërë artikujsh liberalë për gazetat osmane. Poashtu kishte shërbyer edhe si këshilltar i Sulltan Hamidit dhe vezirëve të tjerë.

Në vitin 1900 caktohet Vali në Tripoli, por duke pasur parasysh zhurmat e ndryshme kundër emrit të tij, ai u arratis në maj të po këtij viti. Për këtë, Sulltani e dënoi me vdekje. Ai u mor nën mbrojtjen e britanikëve. Për tetë vjet Qemali udhëtoi në Evropë, u takua me Faik Konicën, drejtoi botimin e revistës Albania në Bruksel, përfaqësoi shqiptarët në një Kongres të vitit 1902 në Paris dhe më 1908 u kthye në atdhe.

Ai mbante kontakte me të gjithë miqtë e tij. Në dhjetor 1908 zgjidhet deputet i Beratit. Së bashku me deputetë të tjerë nga trevat shqiptare formuan Lëvizjen Kombëtare për decentralizimin e Perandorisë Osmane nga trevat shqiptare. Historiani Paskal Milo shkruan në një artikull për gazetën Panorama se kontributi i Qemalit mori një peshë më të madhe pas rënies së Lidhjes së Prizrenit.

“Shqiptarët filluan të shohin qartë dhe të konsiderojnë situatën e re të krijuar në Ballkan, si dhe rrezikun që i kanoset kombit të tyre”, ka shkruar Qemali në ditarët e tij.

Ajo që ai do të thotë është se Perandoria Osmane ishte dukshëm duke u dobësuar dhe të dyja Fuqitë e Mëdha do të ndërhynin pas rënies së saj për të absorbuar territoret e saj të pushtuara më parë. Kishte një revolucion nga xhonturqit në vitin 1908, që frymëzoi revolta të armatosura në të gjitha territoret e pushtuara në Ballkan. Kryengritjet shqiptare filluan në vitet 1910-1910. Një revoltë e përgjithshme shpërtheu në fillim të vitit 1912 dhe Serbia, Bullgaria, Greqia, Mali i Zi dhe Rumania i shpallën luftë Perandorisë Osmane, duke dëbuar të gjithë ushtarët e saj nga territoret e tyre.

Ushtarët osmanë të mbetur ishin vendosur në territoret shqiptare. Ismail Qemali ishte tashmë zëri që Fuqitë e Mëdha kanë dëgjuar gjatë dy viteve të fundit duke kërkuar mbështetje për autonominë e Shqipërisë. Ushtarët serbë po i afroheshin territoreve shqiptare, kështu që shqiptarët duhej të punonin shpejt dhe të shpallnin autonominë para çdo ndërhyrjeje të mundshme nga serbët dhe vendet e tjera të Ballkanit. Shpallja e Pavarësisë dhe dëbimi i osmanëve, dërgoi mesazhin se ky është një shtet autonom, jo ​​më nën dominimin osman.

Qemali u kishte deklaruar tashmë Fuqive të Mëdha se Shqipëria do të shpallej e pavarur. Para se të kthehej në Shqipëri nga Trieste, ai u dërgoi telegrame 83 delegatëve, por vetëm 43 arritën të mbërrinin më 28 nëntor. Pjesa tjetër erdhi më vonë. Ai dërgoi edhe telegrame në Tiranë dhe Elbasan për të shpallur pavarësinë dhe për të ngritur flamurin më 26 nëntor, në mënyrë që serbët të merrnin mesazhin se kjo është një republikë e pavarur, autonome.

Siç u përmend, ai u bë kryeministri i parë, qeveria e tij krijoi në aktin e parë Forcat e Armatosura të Shqipërisë më 4 dhjetor 1912.

Ai mbrojti qeverinë dhe dha kontributin e tij si një burrë shteti vizionar dhe me përvojë evropiane. Ai u përpoq të përthithte përmes diplomacisë territoret e tjera shqiptare të Kosovës, Tetovën, Malin e Zi dhe Greqinë, ndonëse ato projekte mbetën të pezulluara.

Edhe pas largimit të tij nga administrata, ai nuk pushoi kurrë së mbrojturi autonominë e Shqipërisë, të kërkonte mbështetje dhe të mbante konferenca ndërkombëtare për identitetin dhe Kombin shqiptar./tiranatimes/UBTNews/

Vazhdo të lexosh

Të kërkuara