Në veriun e largët të planetit, qielli ndriçon me ngjyra që duket se janë të nxjerra nga një pikturë surreale. Ekspertët thonë se viti 2026 do të jetë një nga vitet më të mira për të parë aurorën boreale, fenomeni magjik i dritave veriore që vallëzojnë mbi qiellin e natës.

Fotografi dhe udhëheqësi i turit Wil Cheung, i cili ka parë aurorat më shumë se 400 herë, tregon se përjetimi është i paharrueshëm: “Kur shtrihesh mbi dëborë dhe shikon këto shtylla drite që arrijnë qindra milje lart, është sikur të shohësh një engjëll gjigant që mbulon qiellin,” rrëfen ai. Një moment që e bëri të dashurohej me aurorat përgjithmonë.

Cheung ka udhëtuar nga veriu i Francës deri në Arktik për t’i parë këto drita, dhe tani ofron këshilla për të gjithë aventurierët që duan të jenë dëshmitarë të spektaklit: mos e humbisni shansin këtë vit, sepse parashikimet tregojnë se shanset për të parë aurorën janë më të mira në më shumë se një dekadë.

Këshilla e tij kryesore: vendosni një kamerë të mirë, përgatituni për të ftohtin ekstrem dhe… thjesht shikoni qiellin. Përvoja do t’ju ndryshojë mënyrën se si shihni natën.

Dritat që vallëzojnë mbi ne nuk janë thjesht spektakël natyror – janë një ftesë për t’u magjepsur nga universi. /BBC/ D.L

Debati se ku mund të hahet pica më e mirë në Evropë ka kohë që ka tejkaluar krahasimin e thjeshtë të brumit dhe shtesave. Sot, është çështje artizanati, filozofie dhe respekti për traditën, por edhe guximi për ta përshtatur atë me shijen bashkëkohore.

Edhe pse Napoli do të mbetet përgjithmonë simboli i picës, sot pica me cilësi të lartë përgatiten në të gjithë kontinentin – nga Lisbona në Helsinki…

Napoli, Itali – vendi ku filloi gjithçka

Nëse ka një qytet që ka të drejtë të thotë se pica është identiteti i tij, ai është Napoli. Këtu, pica nuk është një trend, por pjesë e jetës së përditshme. Piceri si Da Michele, Sorbillo ose Starita kanë ndjekur të njëjtat rregulla për dekada: brumë i thjeshtë, fermentim i gjatë, domate San Marzano, mocarela di bufala dhe një furrë e ngrohur në mbi 450 gradë. Kjo qëndrueshmëri është arsyeja pse pica napolitane ende konsiderohet standardi i artë.

Paris, Francë – një gjigant i papritur i picave

Në vitet e fundit, Parisi është pozicionuar çuditërisht lart në listat evropiane. Piceri si Peppe Pizzeria ose Pizzeria Popolare kanë treguar se italianët në emigracion mund të bëjnë një picë perfekte edhe jashtë atdheut të tyre. Kryeqyteti francez solli precizion, përbërës të shkëlqyer dhe kontroll të përsosur të fermentimit, prandaj Parisi sot konsiderohet si një nga qendrat më të forta të picave në Evropë.

Madridi dhe Barcelona – skena spanjolle në rritje

Spanja ka qenë prej kohësh jashtë diskutimit kryesor për picën, por kjo ka ndryshuar. Baldoria në Madrid dhe Sartoria Panatieri në Barcelonë janë rregullisht në krye të renditjeve evropiane. Filozofia e tyre mbështetet në përbërësit vendas, miellin organik dhe eksperimentimin me strukturën e brumit, pa humbur autenticitetin.

Londra – laborator modern testimi

Londra është një qytet ku pica shpesh shkon përtej klasikeve. Piceri si 50 Kalò London ose Napoli on the Road kombinojnë një bazë napolitane me teknika moderne të fermentimit dhe përbërës britanikë. Rezultati janë pica të lehta, të ajrosura dhe aromatike të theksuara, duke e bërë Londrën një nga destinacionet më inovative të picave në Evropë.

Lisbona – ylli i ri gastronomik i jugut

Portugalia hyri në lojën e picave relativisht vonë, por Lisbona e kompensoi shpejt këtë. Piceri si Lupita dhe Primo Basilico mbështeten në miell cilësor dhe brumë të lehtë, me minimalizëm në mbushje. Ishte kjo thjeshtësi që u solli atyre pozicione të larta në renditjen evropiane.

Ish-lagjja boheme e rrethuar nga gjelbërimi, për të cilën deri vonë njerëzit as nuk dinin, është bërë një nga adresat më të kërkuara.

I rrethuar nga gjelbërimi, Coconut Grove në Miami dikur njihej si një lagje boheme, por kohët e fundit po shndërrohet me shpejtësi në një shesh lojërash për miliarderët falë një sërë transaksionesh të mëdha të pasurive të paluajtshme.

Ndryshe nga vendet e zhurmshme si Miami Beach dhe Indian Creek, Grove, me pemët e saj të larta banyan, rrugët dredha-dredha dhe komunitetet e vogla të rrethuara, deri vonë ishte praktikisht i panjohur jashtë Miamit.

“Shumica e njerëzve as nuk kanë dëgjuar për të nëse nuk ishin vendas.” Dhe tani sekreti është zbuluar – dhe në një mënyrë spektakolare,’ thotë agjenti i pasurive të paluajtshme Danny Hertzberg i Coldwell Banker Realty për The Wall Street Journal.

Që nga fundi i dhjetorit, bashkëthemeluesi i Google, Larry Page, ka shpenzuar 188.4 milionë dollarë për tre prona në Coconut Grove, ndërsa sipërmarrësi Jorge Mas, bashkëpronar i klubit të futbollit Inter Miami, rishiti një truall të zbrazët pranë detit për rreth 100 milionë dollarë. E gjithë kjo po ndodh brenda pak kilometrash nga prona që miliarderi Ken Griffin bleu në vitin 2022 për një rekord prej 106.875 milionë dollarësh.

Blerësit vendas tani po konkurrojnë me blerës të pasur nga jashtë, dhe çmimet – veçanërisht përgjatë bregdetit – po rriten fuqishëm. Çmimi mesatar për një shtëpi familjare në Coconut Grove arriti në 2.35 milionë dollarë në tremujorin e katërt të vitit 2025, më shumë se dyfishi i 995,000 dollarëve në vitin 2019, sipas të dhënave nga Miller Samuel.

“Një shtëpi prej 10 milionë dollarësh vlen 50 milionë dollarë sot”, thotë Jill Balli e ONE Sotheby’s International Realty.

 Nga skena boheme në një adresë luksoze

Në vitet ’70, ’80 dhe ’90, Coconut Grove ishte një qendër për jetën e natës, galeritë dhe artistët, por më pas tregu i pasurive të paluajtshme u qetësua pak, thotë Julian Johnston i Corcoran Group.

Trazirat filluan dhjetë vjet më parë me rinovimin e qendrës tregtare CocoWalk dhe ndërtimin e apartamenteve luksoze, të cilat sollën në lagje shumë apartamente me vlerë deri në 20 milionë dollarë për herë të parë. Gjatë pandemisë, një vrull shtesë iu dha nga emigrantët nga qytete të tjera, të tërhequr nga lagjja e arritshme për këmbësorë, restorantet më të mira dhe turmat minimale turistike.

Afërsia me qendrën e Miamit dhe Brickell, ku Griffin po ndërton selinë e re të Citadel, si dhe shkollat ​​prestigjioze si Ransom Everglades dhe Carrollton, gjithashtu kontribuojnë në atraktivitetin e saj. Edhe pse Grove nuk është plotësisht i rrethuar, brenda tij ka komunitete të vogla, diskrete të mbyllura me porta si Ye Little Wood dhe Moorings.

‘Janë të fshehura, të gjelbra dhe të padukshme – dhe kjo është një pjesë e madhe e sharmit,’ thotë Hertzberg.

Apartamente luksoze

Apartamentet e reja janë në zemër të rilindjes së Grove. Dhjetë vjet më parë, apartamentet e mëdha luksoze ishin një gjë e rrallë, thotë zhvilluesi David Martin i Terra, i cili punësoi arkitektin Bjarke Ingels për projektin Grove në Grand Bay, i përfunduar në vitin 2016.

“Njerëzit mendonin se isha i çmendur,” pranon Martin – por në vitin 2023 ai shiti apartamentin e tij në katin e fundit për 17.8 milionë dollarë.

Sot, CMC grupi i Ugo Colombo dhe Fort Partners i Nadim Ashi po zhvillojnë apartamente nën markën Four Seasons. Çmimet variojnë nga 5 deri në 16 milionë dollarë, ndërsa dy apartamentet në katin e fundit së bashku vlerësohen në 120 milionë.

“Blerësit që më parë shikonin vetëm Miami Beach tani po e konsiderojnë seriozisht Coconut Grove,” thotë Colombo.

Parcela më të mëdha, çmime më të larta

Edhe pse parcelat në Grove janë përgjithësisht më pak se një akër, kjo nuk i dekurajon më blerësit. Nga viti 2020, investitorët dhe pronarët po bashkojnë parcelat fqinje për të marrë prona më të mëdha.

Kështu Larry Page, pasi bleu një pronë për 101.5 milionë dollarë, bleu një parcelë fqinje për 15 milionë dollarë dhe një tjetër pronë aty pranë për 71.9 milionë dollarë.

Shtëpitë e rralla buzë ujit kërkohen veçanërisht, dhe vitet e fundit shitjet mbi 40 milionë dollarë janë bërë më të zakonshme. Apartamenti më i shtrenjtë në Grove deri më sot – apartamenti në One Park Grove – u shit vitin e kaluar për 22.5 milionë dollarë.

“Aktualisht ka më shumë blerës sesa prona luksoze të disponueshme”, përfundon Hertzberg. “Oferta do të arrijë kërkesën me kalimin e kohës – por nuk do të jetë kaq shpejt”.

1. ​Kina – 544.0 milionë banorë
2. India – 346.3 milionë
3. Shtetet e Bashkuara – 154.2 milionë
4. Rusia – 103.4 milionë
5. Japonia – 86.4 milionë
6. Gjermania – 69.8 milionë
7. Indonezia – 68.8 milionë
8. Brazili – 53.4 milionë
9. Mbretëria e Bashkuar – 50.1 milionë
10. Italia – 46.4 milionë
11. Franca – 41.9 milionë
12. Bangladeshi – 41.2 milionë
13. Ukraina – 37.3 milionë
14. Nigeria – 37.3 milionë
15. Pakistani – 35.8 milionë
16. Spanja – 28.1 milionë
17. Meksika – 27.6 milionë
18. Vietnami – 25.1 milionë
19. Polonia – 24.8 milionë
20. Egjipti – 21.1 milionë