Live

Sulejman Kllokoqi: Reçaku

Published

on

(Shkëputur nga libri “Me kamerë në shtatë luftëra”, publikuar në vitin 2014 nga Grupi “Koha”)

… Në janar ndodhi kthesa tjetër e madhe, masakra e re në Reçak, dhe aty unë sërish isha protagonist me instinktin tim prej gazetari që dallon ngjarjet e rëndësishme të luftës dhe të politikës, nga ato që shpesh bëhen, për fat të keq, edhe pse janë jo më pak tragjike, vetëm numra dhe rutinë.

Për Reçakun patëm marrë vesh një ditë më herët që në këtë fshat afër qytezës së Shtimjes ka pas luftime  mes policisë dhe UÇK-së. Nga burimet jozyrtare patëm mësuar për vrasjen e një ose edhe më shumë policëve serbë, e supozohej se ka mundur të ketë edhe viktima nga ana e UÇK-së.

Kjo nuk ishte befasi, sepse armëpushimi praktikisht nuk respektohej askund, çdo ditë kishte incidente. Po bëhej e qartë se pas tërheqjes taktike në tetor, Serbia sërish filloi mobilizimet dhe për çdo ditë i shtonte forcat e saj në Kosovë për një ofensivë në muajt e pranverës.

Ne gazetarët e dinim se aty ku ka policë të vrarë serbë, ka gjasa edhe për represalje ndaj popullsisë civile. Ndoshta jo në përmasat e Obrisë së Epërme, por e dija se do të ketë hakmarrje. Në mbrëmje atë ditë unë me disa gazetarë shkova në spitalin e Prishtinës për të verifikuar ngjarjen dhe eventualisht për të kuptuar se sa policë serbë ishin sjellë të vrarë ose të plagosur në spital dhe në morg.

Por, kuptohet, meqë spitali kontrollohej nga serbët, rojet e spitalit nuk patën lënë as të afroheshim, e lëre më të merrnim informata. Me atë rast pamë aty disa makina ambulante të cilat, me gjasë, sillnin viktimat, të vrarët dhe të plagosurit,  por nuk e kishim as idenë se a janë viktimat serbe apo shqiptare, dhe sa ishte numri i tyre.

Sidoqoftë, kureshtja dhe instinkti im prej gazetari nuk më linte rehat. U pata marrë vesh me Visar Kryeziun, që punonte si fotograf për AP,  që të nisemi të nesërmen sa më herët për Shtimje.

Ashtu edhe bëmë. U nisëm në ora 6. Kur mbërrimë në Shtime, nga ku edhe ndahet rruga lokale për në katundin Reçak, kuptuam se atje vërtetë kishte ndodhur një hata. Pas përleshjes me UÇK-në forcat serbe ishin kthyer dhe kanë masakruar fshatarët, shumë veta. Pas masakrës këto forca kriminele ishin larguar.

Ishte 15 janari dhe koha mbante shumë ftohtë.  Në Shtime nuk qëndruam as 10 minuta. U nisëm menjëherë drejt Reçakut. Rruga ishte e hapur, pa postblloqe dhe shpejt arritëm atje, diku pak para orës 7. Katundin e gjetëm në pikëllim të madh; njerëzit ishin të shokuar. Disa kufoma i pashë edhe në katund, por një plak më tha se hataja më e madhe kishte ndodhë disa qindra metra jashtë fshatit, në një shpat të bregut.

  • Ata që nuk janë larguar nga katundi i kanë zanë dhe i kanë pushkatua me rafal, – tregonte plaku me një zë të hollë që i dridhej pak, por në pamje ishte shumë i qetë.

Gjithnjë jam çuditë me pamjet e qeta të shumë nënave dhe burrave shqiptarë, kur tregojnë për këso ngjarje të hatashme. Mu kujtua edhe ai djaloshi i Obrisë, që po kështu na shoqëroi mua dhe Adamin deri te shpija e Deliajve me koka të prera. Athua më vonë i godit tmerri dhe traumat?

U nisa menjëherë në drejtimin që ma tregoi plaku:

  • Andej i keni kufomat një mbi një.

Edhe rrugës deri te vendi i masakrës në çdo 50 metra hasja kufomat e civilëve të vrarë. E kam regjistruar krejt atë rrugëtim me kamerë, dhe më në fund erdha te ajo pjesë e kodrës ku ishte një si shtrat i thatë i përroskës, ku ishin shumë kufoma. Ashtu të shtrirë dhe në pozita të ndryshme, dukej se ishin njëqind e më shumë, por kanë qenë në atë vend diku rreth pesëdhjetë. E ndjeva një zemërim të fortë dhe urrejtje ndaj kriminelëve, por e përmblodha vetëm dhe u koncentrova vetëm në xhirim. E kisha merak kohën, që sa më parë t’i xhiroja pamjet, dhe që pamjet të jenë sa më cilësore dhe sa më informative. Një kuadër i gjatë në lëvizje që tregon në vazhdimësi “vargun” e kufomave, të mbetur në vend të vdekur, pas rafalëve që i pushkatuan. Pas totalit, fotografova edhe detajet, ku shiheshin më qartë kufomat, të mos thuhet pastaj nga propaganda serbe, se viktimat kanë qenë kukulla dhe krejt kjo masakër inskenim. Asnjë uniformë, vetëm civilë!

Kur i mora pamjet e tmerrit, ideja e parë që kisha ishte që të arrija sa më parë në Prishtinë dhe të siguroja bartjen e xhirimit në Shkup dhe nga atje për në Londër, ku pastaj do të distribuohej dhe transmetohej në të gjitha televizionet botërore.  Deviza e WTN-së për këto raste ishte: Xhiro shpejt, por edhe më shpejt dërgoji xhirimet.

Unë e dija shumë mirë edhe nga  përvoja e Bosnjës, (kujtoni vetëm masakrat e Sarajevës në rrugën Vase Miskina, dhe një tjetër pazarin Merkale, si dhe nga rasti i Prekazit dhe Obrisë), se sa fuqishëm kanë ndikuar raportet mediale për ndërgjegjësimin e opinionit ndërkombëtar.

Pas transmetimit të  pamjeve të krimeve serbe, janë ndërmarrë masat, janë ndëshkuar serbët, janë organizuar konferencat dhe janë bërë intervenimet.

Reçaku ishte krim me më shumë viktima se Obria, patjetër duhet të dërgohet në botë… Prisja se kjo sigurisht që do të prek shumë ndërgjegje dhe do të përshpejtojë intervenimin. Tërë kohën nuk më hiqeshin nga mendja ata njerëz të shastisur  të Reçakut që e kërkonin kokën e humbur të viktimës… E ndieja një shpagim në emër të tyre se kjo kasetë që po e bartja do të jetë një hakmarrja ndaj kriminelëve, se ai do të ndëshkohet.

Derisa po kthehesha në Prishtinë, vozitja me një shpejtësi të kontrolluar, pra ngutesha, por me kujdes që të mos bëjë gabime trafiku dhe të mos bie në sy policisë serbe.  Nuk e lajmërova askënd për masakrën nga frika e përgjimit. Nuk u përgjigjesha telefonatave. Thirra vetëm gruan duke i thënë se kinse kisha dalë herët në qytet për riparimin e makinës dhe tani po pija kafen e mëngjesit.

Kur erdhëm te katundi çaglavica lajmëruam ekipet e WTN dhe AP që rrinin në hotelin Grand, se duhet të takohemi dhe se kemi “dhuratë” për ta. Ata do të kujdesen që xhirimet e mia dhe fotografit e Visarit të dërgohet sa më parë për Shkup.

Vetëm pasi që e dorëzova kasetën dhe u sigurova se ajo do të niset menjëherë për Shkup, u çlirova dhe fillova të sillem si në ditët e zakonshme të mëngjeseve në atë kohë të luftës në Prishtinë. I fillova kontaktet e mëngjesit me kolegët, duke i këmbyer edhe informatat për ngjarjen e Reçakut, por në formën sikur nuk kam qenë atje fare, duke plasuar edhe ndonjë dezinformatë të vogël spekulative. E kisha qëllimin që t’i mashtroja përgjuesit, nëse përgjohesha, sepse pas rastit të Obrisë e dija se do të jam në rrezik edhe më të madh nëse shërbimet sekrete serbe do të kuptonin se kam qenë i pari me xhirime edhe në Reçak. Por, edhe dezinformatat në këto raste mund të janë një lloj hutimi për “ata” që na përgjonin. Sepse unë i thosha bashkëbiseduesve se kam dëgjuar për masakrën jo afër Shtimjes, por nga ana e Kaçanikut. E ata më “demantonin, jo, jo, në Reçak.

Kuptohet se kisha shumë frikë, sepse e dija se pas kësaj do të duhej të tërhiqesha nga puna aktive ose të bëhem sa më i padukshëm.

Por atë mëngjes është dashur që ta luaja lojën deri në fund dhe unë, me Visar Rekën, vendosëm që të ktheheshim gjatë ditës sërish në Reçak, aq më parë se informata për masakrën e kishte marrë dheun dhe pritej që edhe shefi i Misionit të OSBE-së, William Walker, ta vizitojë Reçakun, pak para mesditës.

Dhe, vërtetë, ardhja e Walkerit ia dha atë vulë të fuqishme asaj ngjarjeje tragjike.

Por para se të emitoheshin pamjet e dëshmisë së shefit të Misionit Verifikues të OSBE-së nga vendi i krimit, televizionet botërore tashmë e kishin bërë kryelajm masakrën, duke e marrë si bazë xhirimet e mia të atij mëngjesi, ndërkaq që gazetat shfrytëzonin fotografitë e Visarit.

Kur  pas luftës ish kolegu im Hys Shkreli  i cili asokohe jetonte në SHBA, erdhi në Kosovë, më pat thënë se pamjet e masakrës së Reçakut që i transmetoi CNN. ABC, NBC dhe televizionet tjera, kanë pasur efekt të jashtëzakonshëm në opinion, dhe sipas reagimeve amerikane, kanë qenë dokumenti më i fuqishëm medial i krimeve të Millosheviqit gjatë tërë luftës në Kosovë. Më kot Serbia pastaj përhapte demantet të bazuara në gënjeshtra se kinse maskara ka qenë inskenim, se të masakruarit nuk kanë qenë civilë por ushtarë të vrarë të UÇK-së, si dhe spekulime të tjera, ndër to edhe se e gjithë ngjarja ka qenë një “montazh i Walkerit” etj.

– Nëse deri në rastin e Reçakut opinioni  në Amerikë ka qenë i ndarë 50 me 50 për qind për intervenimin në Kosovë, pas pamjeve të kësaj masakre ai ndryshoi në favor të intervenimit, – më pat thënë Shkreli…

Continue Reading

Aktualitet

Al Jazeera: Si e shkatërrojnë Bregun Perëndimor kufizimet izraelite mbi lëvizjen e palestinezëve

Published

on

By

Ndërsa pengesat ndaj lëvizjes së lirë e bëjnë jetën e palestinezëve jashtëzakonisht të vështirë, ato nuk e bëjnë Izraelin më të sigurt.

Çdo palestinez i lindur në Bregun Perëndimor para fillimit të pushtimit në vitin 1967 ka qenë dëshmitar i shkallës në të cilën Izraeli e ka transformuar peizazhin përmes planifikimit hapësinor, mbylljeve ushtarake dhe ndërtimit të vendbanimeve, infrastrukturës dhe rrugëve. Gjashtëdhjetë vjet më vonë, ajo që dikur ishte një udhëtim i thjeshtë nga pika A në pikën B brenda Bregut Perëndimor është bërë një sipërmarrje e vështirë dhe shpesh e rrezikshme.

Si një i huaj që jetonte në Bregun Perëndimor në vitet 1980 dhe e vizitonte atë herë pas here që atëherë, ky transformim u shfaq në hapa të mëdhenj, në çdo rast duke provokuar një tronditje njohjeje të përzier me habi se si gjërat dukeshin të njëjta, por të ndryshme.

Më kujtohet, për shembull, kur udhëtoja me makinë nga Jerusalemi në Ramallah në vitet 1980. Të dy qytetet lidheshin nga një autostradë e vetme me një pikë kontrolli të ushtrisë izraelite në kampin e refugjatëve Qalandia. Për të arritur në destinacionin tim, më duheshin nga 20 minuta deri në gjysmë ore, në maksimum, varësisht nga trafiku dhe gjendja shpirtërore e ushtarëve atë ditë.

Kthehemi shpejt në vitin 2000. Nuk e kisha vizituar për disa vite ditën kur mora makinën time me qira përgjatë rrugës së vjetër nga Jerusalemi. Dhjetë minuta pasi nisa udhëtimin dhe pa bërë asnjë kthesë, papritmas e gjeta veten brenda një vendbanimi izraelit, një periferi të Jerusalemit Lindor të pushtuar.

Duke u kthyer prapa, zbulova se rruga për në Ramallah tani kërkonte të lija autostradën kryesore për një rrugë më të vogël. Vazhdova. Megjithatë, para se të kalonin edhe 10 minuta të tjera, përfundova në hyrje të një vendbanimi tjetër izraelit, këtë herë në Bregun Perëndimor të pushtuar, duke humbur përsëri daljen përkatëse.

Duke kujtuar ato ditë, tani kujtoj devijime të tilla të papritura dhe të detyruara si bezdi që merrnin kohë shtesë. Sot, në të kundërt, udhëtimi nga Jerusalemi në Ramallah mund të zgjasë një orë, ose orë të tëra, pasi ushtria ngadalëson ose bllokon trafikun në të gjitha pikat e qasjes në Ramallah sipas dëshirës.

Për palestinezët, përvoja është 10 herë më e keqe. Gjithnjë në rritje në numër dhe ndikim, kufizimet izraelite mbi lëvizjen palestineze kanë ardhur në lloje të ndryshme. Një klasë përfshin pikat e kontrollit të ushtrisë, si stacionare ashtu edhe mobile, në arteriet e Bregut Perëndimor, digat e improvizuara prej dheu që bllokojnë rrugët për në fshatra dhe kampe refugjatësh, dhe portat e çelikut që ushtria mund t’i mbyllë dhe t’i hapë me anë të telekomandës.

Një kategori e dytë përfshin qasjen në Jerusalemin Lindor të pushtuar dhe Izraelin, i cili është i mundur vetëm duke marrë një leje nga autoritetet ushtarake. Kjo ndikon te palestinezët që dëshirojnë të vizitojnë vendet e shenjta të Islamit dhe Krishterimit, si dhe te ata të punësuar brenda Izraelit.

Dhe një kategori e tretë kufizimesh ka të bëjë me aftësinë e palestinezëve të Bregut Perëndimor për të udhëtuar jashtë vendit përmes pikës kufitare të Urës Allenby me Jordaninë.

Kufizimet e lëvizjes u intensifikuan pas sulmeve të Hamasit në tetor 2023 në Izraelin jugor. Ndikimi i tyre kumulativ ka qenë copëzimi i shoqërisë palestineze dhe i mënyrës së funksionimit të saj. Ato kanë prishur ekonominë, në veçanti.

Një kombinim i zonave ushtarake të ndaluara dhe dhunës së kolonëve e ka bërë 61 për qind të Bregut Perëndimor që përbën Zonën C, ku ndodhen shumica e tokave bujqësore, gjithnjë e më të paarritshme.

Kufizimet në lëvizje kanë ndikuar në tregti, duke rritur koston e tregtisë kur transporti vonohet në pikat e kontrollit dhe mallrat që prishen.

Importet dhe eksportet gjithashtu përballen me pengesa, duke dëmtuar një ekonomi palestineze që varet shumë nga tregtia me Izraelin dhe botën e jashtme (që përfaqëson afërsisht 67 për qind të brutoproduktit të saj).

Oraret e kufizuara në Allenby dhe një përkufizim jo transparent dhe elastik i mallrave “me përdorim të dyfishtë” shkaktojnë vonesa të kushtueshme për importet, duke penguar zhvillimin. Pamundësia e tregtarëve për t’u takuar personalisht me homologët e tyre izraelitë i detyron ata të përdorin ndërmjetës me kosto shtesë.

Kufizimet e lëvizjes kanë krijuar dinamikën e tyre të vetëpërjetësueshme të maces dhe miut, ndërsa palestinezët gjejnë mënyra për t’i anashkaluar ato dhe ushtria vendos kufizime shtesë, duke i detyruar njerëzit të ndjekin taktika gjithnjë e më shpikëse anashkalimi. Por manovrat e tyre të zgjuara mund të sjellin kosto shtesë ose edhe rreziqe për jetën e tyre.

Merrni, për shembull, përpjekjet e palestinezëve – të dëshpëruar për të siguruar ushqim në tryezë – për të kaluar ilegalisht në Izrael për punë. Disa janë qëlluar për vdekje kur kanë thyer barrierën ndarëse të Izraelit, ndërsa të tjerë janë ndaluar.

Në muajt para tetorit 2023, rreth 193,000 punëtorë të Bregut Perëndimor dhe Gazës ishin të punësuar në Izrael ose në vendbanimet izraelite, kryesisht në ndërtim dhe bujqësi.

Izraeli i ndaloi punëtorët të kalonin Vijën e Gjelbër menjëherë pas sulmit të Hamasit, duke përmendur shqetësime sigurie, edhe pse nuk ka ofruar prova se punëtorët palestinezë të punësuar në Izrael luajtën ndonjë rol në ngjarjet e tetorit 2023. Që atëherë, numri i atyre që u lejuan të shkonin në punët e tyre izraelite vlerësohet në vetëm 44,000, kryesisht në profesione të kualifikuara.

Humbja e asaj që mund të jetë e ardhura kryesore e një familjeje ka qenë katastrofike, duke prekur rreth 750,000 njerëz (bazuar në një madhësi mesatare familjeje prej pesë personash) në një popullsi prej rreth 3.3 milionë banorësh. Ndërkohë, një rënie ekonomike ka rritur më tej radhët e të papunëve në Bregun Perëndimor. Shkalla e varfërisë është rritur ndjeshëm.

Kufizimet e lëvizjes kanë prishur gjithashtu rrjetet familjare, duke kufizuar pjesëmarrjen në tubime të mëdha, siç janë dasmat dhe funeralet, pasi familjet e zgjeruara janë të shpërndara në të gjithë Bregun Perëndimor. Kufizimet në lëvizje e ndërlikojnë gjithashtu qasjen në kujdes mjekësor urgjent ose të specializuar dhe madje edhe në arsim. Që nga tetori i vitit 2023, institucionet palestineze të arsimit të lartë kanë zvogëluar mësimdhënien në klasë pasi studentët janë përballur me vonesa të përsëritura – shpesh me kohëzgjatje të paparashikueshme – për të ardhur në shkollë. Mësimet online mund ta kompensojnë vetëm pjesërisht këtë ndërprerje.

Pë çfarë shërbejnë kufizimet e shumta të lëvizjes? Palestinezët shpesh e përshkruajnë përvojën e tyre të kalimit në pikat e kontrollit të ushtrisë si një poshtërim dhe një formë ngacmimi, një përpjekje nga ushtarët izraelitë për të treguar se kush është shefi dhe për ta vështirësuar jetën e popullsisë. Shumë palestinezë e shohin sjelljen e ushtarëve si një mënyrë për t’u hakmarrë për sulmet e Hamasit.

Megjithatë, duke rritur ashpërsinë e pushtimit, pikat e kontrollit dhe kufizimet e tjera në lëvizjen e palestinezëve mund të kenë efektin e kundërt të shkaktimit të dhunës më të madhe dhe duke e bërë kështu Izraelin dhe qytetarët e tij, përfshirë ata që banojnë në vendbanime të paligjshme, jo më shumë, por më pak të sigurt.

Ndërsa ushtria izraelite mund të argumentojë se një pikë kontrolli e caktuar në një vendndodhje dhe kohë të caktuar është e justifikuar për shkak të ruajtjes së sigurisë, në praninë e tyre të kudondodhur dhe arbitraritetin e dukshëm, këto kufizime, me kalimin e viteve, kanë shkuar shumë përtej asaj që mund të quhet në mënyrë të arsyeshme një arsyetim sigurie.

Një motiv tjetër përveç ruajtjes së sigurisë duhet të jetë në lojë. Nuk është e vështirë të gjesh një të tillë kur kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu ka përjashtuar një zgjidhje me dy shtete dhe mbështet aneksimin e Bregut Perëndimor të pushtuar nga Izraeli, ndërsa disa anëtarë të kabinetit të tij, si Ministri i Financave Bezalel Smotrich, vetë një kolonist, mbështesin hapur politika që do të inkurajonin palestinezët e Bregut Perëndimor të emigrojnë.

Cilado qoftë politika e deklaruar, ndikimi i shtuar i kufizimeve të lëvizjes së Izraelit ka qenë ndarja e Bregut Perëndimor në zona më të vogla që ushtria dhe aparati i inteligjencës izraelite mund të depërtojnë dhe kontrollojnë më lehtë. Politika palestineze mbetet e gjallë në këto lokalitete (zgjedhjet për këshillat bashkiake të Bregut Perëndimor u mbajtën së fundmi prillin e kaluar), ndërsa politika dhe qeverisja kombëtare janë gërryer, pjesërisht si rezultat i pengesave për lëvizjen.

Burimi: Al Jazeera / Autor: Joost Hiltermann

Continue Reading

Aktualitet

Sulmi rus lë të paktën 17 të vrarë, Zelensky thotë se mbrojtja kundërajrore do të mund të shpëtonte jetë

Published

on

By

Rusia ka sulmuar Ukrainën me raketa balistike dhe dronë, duke lënë të paktën 17 persona të vrarë, ndërsa Presidenti i Ukrainës, Volodymyr Zelensky, deklaroi se mbrojtja kundërajrore “do të mund të shpëtonte jetë”.

Në një nga sulmet më mortore të këtij viti në Kiev dhe rajonin e kryeqytetit – i cili nisi pas mesnatës të së mërkurës – të paktën 45 persona u plagosën pasi u goditën ndërtesa banimi, një stacion hekurudhor dhe disa depo.

Ukraina, e cila u ka kërkuar vazhdimisht aleatëve më shumë sisteme mbrojtëse Patriot të prodhuara në SHBA për t’u mbrojtur nga raketat balistike ruse, nuk ka raportuar për ndonjë raketë të shkatërruar gjatë sulmit të natës.

Zelensky shtoi se vonesat në pranimin e sistemeve kundër raketave balistike nga partnerët po çojnë në “humbje të tmerrshme në njerëz dhe shkatërrim”.

Presidenti deklaroi më vonë se furnizimi me sisteme mbrojtëse nga aleatët është “reduktuar ndjeshëm” këtë vit.

Ministria e Mbrojtjes e Rusisë tha se ka goditur qendra logjistike dhe furnizimi në Kiev dhe në rajonin përreth.

“Këto qendra ishin të përfshira në ruajtjen dhe dërgimin e armëve të ndryshme e furnizimeve ushtarake, si dhe në prodhimin dhe shpërndarjen e mjetëve ajrore pa ekuipazh (dronëve)”, thuhet në deklaratë.

Po ashtu, pala ruse tha se ka goditur tre anije cargo “të cilat po transportonin armë dhe pajisje ushtarake” afër portit të Detit të Zi në Odesa.

Kryetari i Komunës së Kievit, Vitali Klitschko, tha se ekziston frika se mund të ketë persona të bllokuar nën gërmadha.

Shërbimet e emergjencës së Ukrainës njoftuan se një person ka humbur jetën në qytetin e Kievit dhe të paktën 16 të tjerë janë lënduar, ndërsa në rajonin më të gjerë numërohen edhe 16 të vdekur dhe 29 të plagosur.

Zjarret po vazhdonin të mekeshin në pesë lokacione të ndryshme në të gjithë rajonin të mërkurën, duke përfshirë një sipërfaqe prej rreth 230,000 metrash katrorë, shtuan shërbimet emergjente. /BBC/

Continue Reading

Aktualitet

Rusia sulmon Ukrainën me raketa balistike dhe dronë: Të paktën 14 të vrarë në Kjiv

Published

on

By

Rusia ka sulmuar Ukrainën me raketa balistike dhe dronë, duke lënë të paktën 14 persona të vrarë dhe të paktën 22 të plagosur, në një nga sulmet më mortore në të gjithë Kyivin këtë vit.

Gjatë sulmit, i cili nisi pas mesnatës të së mërkurës, kreu i administratës ushtarake të Ky, Timur Tkachenko, deklaroi se “armiku po sulmon sërish në mënyrë masive rajonin e Kyivit”.

Sirenat e alarmit për sulm ajror mbetën të aktivizuara për më shumë se një orë, ndërsa valë raketash balistike goditën qytetin dhe rrethinat e tij. Administrata ushtarake e Kyivit bëri të ditur se bombardimet dëmtuan ndërtesa banimi dhe magazina.

Tkachenko njoftoi se nëntë persona u vranë në rrethin e Boryspilit, katër në rrethin e Buchas dhe një në rrethin e Fastivit.

Ukraina u ka bërë thirrje aleatëve për më shumë sisteme mbrojtëse raketore Patriot të prodhuara në SHBA, për t’u mbrojtur nga sulmet balistike ruse.

Ministria e Mbrojtjes e Rusisë deklaroi se ka goditur qendra logjistike dhe furnizimi në Kyiv dhe në rajonin përreth.

“Këto qendra ishin të përfshira në ruajtjen dhe dërgimin e armëve të ndryshme e furnizimeve ushtarake, si dhe në prodhimin dhe shpërndarjen e mjeteve ajrore pa pilot”, thuhet në deklaratën e saj.

Po ashtu, ministria ruse pretendoi se ka goditur edhe tri anije cargo “që po transportonin armë dhe pajisje ushtarake” afër portit të Detit të Zi në Odesa.

Kryetari i Bashkisë së Kyivit, Vitali Klitschko, tha se ka frikë se njerëzit mund të kenë mbetur të bllokuar nën gërmadha pas goditjeve në qendër të qytetit.

Aktiv në rrjetin Telegram, ai bëri të ditur se katër nga të plagosurit janë në gjendje të rëndë.

“Armiku po godet sërish me vetëdije civilët dhe infrastrukturën civile”, deklaroi administrata ushtarake e Kyivit.

Rusia ka intensifikuar sulmet ndaj Kyivit javët e fundit, ndërkohë që edhe Ukraina ka shtuar sulmet e saj ndaj infrastrukturës civile ruse, përfshirë impiantet energjetike.

Gjithashtu, ajo ka goditur vazhdimisht magazina, përfshirë ato të gjigantit rus të tregtisë elektronike Wildberries. Pesë persona u vranë dhe 10 u plagosën në rajonin e Moskës të martën në mëngjes, gjatë sulmeve më të fundit ndaj depove.

Një ditë më parë, zyrtarët rusë tha se shtatë persona u vranë dhe 58 u plagosën pasi një dron goditi një plazh të populluar në rajonin jugor të Krasnodarit.

Ndërkohë, Ukraina shprehu revoltë për një video ku shihet një burrë i ndjekur nga një dron në Kherson, duke e quajtur atë një “gjueti” dhe “safari” të qëllimshëm ndaj civilëve.

Të dyja palët kanë mohuar se synojnë me vetëdije popullsinë civile. /BBC/

 

Continue Reading

Aktualitet

Sulmet ukrainase godasin depot e “Amazon-it rus”, raportohen viktimë

Published

on

By

Dy depo të kompanisë “Wildberries” u goditën nga sulmet ukrainase gjatë natës të së hënës, ndërsa një tjetër objekt i lidhur me shitësin më të madh online në Rusi u dëmtua pranë Moskës.

Ukraina ka shënjestruar javët e fundit objektet e operuara nga kjo kompani, e cila shpesh cilësohet si “Amazon-i rus”.

Të paktën pesë persona u vranë dhe 10 të tjerë u lënduan në një zonë industriale rreth 69 km në jug të Kremlin-it, deklaruan zyrtarët lokalë, pa konfirmuar nëse ajo menaxhohej nga “Wildberries”.

Më tej, zyrtarët konfirmuan se dy zona të tjera të “Wildberries” u goditën në rajonet e Shën Petërsburgut dhe Tver-it.

Kieva thotë se depot furnizojnë ushtrinë ruse, gjë që Moska e mohon.

Ministria e Mbrojtjes e Rusisë deklaroi se ka penguar dhe shkatërruar 320 dronë gjatë natës.

Ndërkohë, sulmet e ndërmarra nga Rusia në të gjithë Ukrainën lanë të vrarë të paktën katër persona.

Guvernatori i rajonit të Moskës, Andrei Vorobyov, tha se një depo u godit dhe u përfshi nga flakët në një zonë industriale në Chekhov, në periferi të Moskës, ndërsa u dëmtuan edhe një nënstacion elektrik dhe një ndërtesë administrative.

Ai shkroi në Telegram se shtatë nga 10 personat e lënduar janë në gjendje mesatare, ndërsa njëri prej tyre është në gjendje të rëndë. /BBC/

Continue Reading

Të kërkuara