Kulturë

James Gunn, mbreti i filmave me superheronj, zbulon planet e tij

Ai shpjegon se procesi i tij krijues është “si të jesh gazetar”.

Published

on

Një nga metodat më të famshme për të rënë në gjumë është numërimi i deleve. Megjithatë, për James Gunn, ajo që funksionoi për të ishte koreografia e sekuencave të veprimit në kokën e tij. Kjo ishte gjëja e fundit që bëri para se të largohej. Çfarë është kaq relaksuese për imazhin e luftimeve, kërcimeve dhe saltove? Mund të ketë të bëjë me faktin se truri i regjisorit nuk mund të ngadalësojë, edhe gjatë natës.

Ai vetë e pranon se mendja i shkon vazhdimisht jashtë, pavarësisht se çfarë bën. “Pjesa më e keqe është se ndonjëherë flas me veten dhe nuk e di se po e bëj. Është sikur po mërmëris dialogun, muzikën apo diçka tjetër”, thotë ai. Gruaja e tij në mënyrë të pashmangshme e kap atë dhe e kthen në realitet.

Duke folur në një hotel në Paris, drejtori dukej i fokusuar në bisedë. Por kurrë nuk e dini: truri i tij rrallë ka grumbulluar aq shumë detyra, emocione dhe stimuj sa këto ditë. Nga njëra anë, ai po prezantonte Guardians of the Galaxy Vol. 3, pjesa e fundit e trilogjisë më të veçantë të filmave me superhero të Marvel – një film që, që ra fjala, ai nuk duhej ta drejtonte, sepse Disney e pushoi pas filmit të dytë në dritën e disa shakave të vjetra që ai bëri për pedofilinë, përdhunimin dhe 9 /11 në Twitter.

Megjithatë, protestat e kastit dhe publikut e detyruan kompaninë të tërhiqej. Ata e shpëtuan projektin, por pak vonë: Gunn kishte nënshkruar tashmë me rivalin e përhershëm të Marvel, DC. Së pari, për të drejtuar “The Suicide Squad”. Dhe më pas, sapo të përfundojë promovimi me Marvel, Gunn do t’i vendosë synimet e tij në formimin e historive për Superman, Wonder Woman dhe personazhe të tjerë të DC në filma, seriale dhe video lojëra.

“Unë nuk mendoj se ka pasur ndonjëherë një tregimtar në krye. Është e paprecedentë. Askush në historinë e Hollivudit nuk ka pasur ndonjëherë mundësinë të tregojë historinë më të madhe të treguar ndonjëherë nëpër televizion, film dhe lojëra, për të pasur atë lloj prirjeje krijuese. Pra, si mund të them jo?” Kjo largon çdo dyshim që mund të ketë në lidhje me vendimin e tij për t’u bashkuar me DC.

Studioja ka përjetuar ulje-ngritje për vite me radhë, duke triumfuar me trilogjinë e Batman të Christopher Nolan dhe Jokerin e fundit të Todd Philips, por duke pasur më pak sukses me Batgirl, i cili u anulua, Black Adam, i cili ishte një katastrofë në arkë dhe Batman v Superman. Suicide Squad (jo e Gunn-it, por një me pothuajse të njëjtin emër) dhe Justice League, të cilat të gjitha morën vlerësime të tmerrshme. Askush, deri më sot, nuk kishte provuar se kishte superfuqinë për të hartuar një plan koherent afatgjatë.

Për të zgjidhur një situatë kaq të pazakontë, kompania është kthyer në një mendje që është po aq e pazakontë. Si fëmijë, Gunn ishte i fiksuar pas shpikjes së racave aliene, të kompletuara me kafshë shtëpiake, shtëpi dhe madje edhe një rrjet hidraulik për çdo planet në sistemin diellor. Sot, ai shpjegon se procesi i tij krijues është “si të jesh gazetar”, duke vëzhguar dhe transkriptuar komplote dhe biseda që nuk ndalojnë kurrë në kokën e tij. Dhe sado e çuditshme që tingëllon, funksionon. “Nuk ka shumë njerëz që arrijnë të bëjnë filma në nivelin e buxhetit që unë jam në gjendje t’i bëj dhe prapë të bëjnë pikërisht atë që duan”, thotë ai.

Në fund të fundit, duke u hedhur në krijimin e historive, kjo nuk i sjell atij vetëm duartrokitje dhe para. Me sa duket, e ndihmon edhe të jetojë më mirë.

“Djajtë e mi ndryshojnë me kalimin e viteve. Unë isha një alkoolist si i ri dhe një i varur nga droga. Kam kaluar një sërë vitesh të çmendura. Mendoj se për mua, në të vërtetë ka të bëjë me përqendrimin në procesin krijues dhe jo shpërqendrimin nga paratë, fuqia, vëmendja, negativiteti dhe thjesht fokusimi në procesin krijues. Nëse mund ta bëj këtë, atëherë gjithçka funksionon shumë mirë. Mund të jetë ende një luftë, mendërisht. Por jeta është mjaft e vështirë pa e bërë unë më të vështirë”, përfundoi ai./UBTNews/

Kulturë

Peticion online për njohjen e plisit shqiptar nga UNESCO

Published

on

By

Një peticion i ri po mbledh nënshkrime nga qytetarët shqiptarë, me qëllim që UNESCO ta njohë plisin shqiptar si një artefakt zyrtar kulturor dhe ta përfshijë në listën e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të Botës.

Hartuesit e peticionit theksojnë se njohja ndërkombëtare do të nderonte trashëgiminë kulturore shqiptare dhe do të siguronte që brezat e ardhshëm ta njohin dhe ta çmojnë këtë pjesë të rëndësishme të identitetit kombëtar.

Sipas tyre, renditja e plisit në listën e UNESCO-s mund të rrisë edhe turizmin, pasi vizitorët ndërkombëtarë do të kenë mundësinë të përjetojnë kulturën shqiptare në mënyrë autentike. Plisi, një pjesë e pandashme e veshjeve tradicionale shqiptare për shekuj me radhë, është simbol i traditave dhe lidhjes ndërbreznore.

Hartuesit paralajmërojnë se ai rrezikon të marginalizohet pa njohjen dhe mbrojtjen e duhur ndërkombëtare. Peticionit i ftohen qytetarët të bashkohen për të mbështetur njohjen e plisit nga UNESCO, duke kontribuar në ruajtjen e trashëgimisë kulturore shqiptare për të mirën e komunitetit lokal dhe global. /Atsh/ D.L

Continue Reading

Kulturë

Gjashtë vjet pa Bilbilin e Kosovës

Published

on

By

Të shtunën (07.02.2026) u shënuan gjashtë vjet nga shkuarja në amshim e ikonës së muzikës shqiptare, Nexhmije Pagarusha, e njohur për publikun si Bilbili i Kosovës.

E lindur në maj të vitit 1933 në Malishevë, Nexhmije Pagarusha e nisi karrierën muzikore në vitin 1948 në Radio Prishtinë, duke u shndërruar në një nga zërat më të veçantë dhe më të dashur të muzikës shqiptare.

Karrierën si këngëtare e përmbylli në vitin 1984. Përveç muzikës, ajo ishte aktive edhe si aktore filmi dhe teatri.

Për kontributin e saj të jashtëzakonshëm artistik, Pagarusha u nderua me çmimin “Nderi i Kombit” nga Presidenca e Shqipërisë, si dhe me titullin “Artiste e Merituar” nga Presidenca e Kosovës.

Nexhmije Pagarusha u nda nga jeta në moshën 86-vjeçare, duke lënë pas pesë albume dhe 88 këngë, ndër to këngët e pavdekshme “Baresha” dhe “Zambaku i Prizrenit”. Ajo do të kujtohet gjithmonë si një yll i pashuar i muzikës shqiptare dhe një figurë frymëzuese për brezat e rinj të artistëve.

Continue Reading

Kulturë

Përvjetori i vdekjes së Kadri Roshit

Published

on

By

Më 6 shkurt të vitit 2007, ndërroi jetë figura e mirënjohur e kinematografisë dhe e skenës shqiptare, Kadri Roshi.

Roshi u lind më 4 janar të vitit 1924 në Ballsh të Mallakastrës në një familje me prejardhje nga Libohova. Aktori përjetoi një vogëli të trazuar, pasi humbi të ëmën teksa numëronte veçse 2 vjeç dhe mbeti jetim dhjetë vjet më vonë, kur vdiq edhe i ati.

Karriera e tij si aktor nisi në moshën 21-vjeçare në skenën e të ashtuquajturit Teatër Popullor. Në vitin 1951 finalizoi rrugëtimin e tij kushtuar edukimit universitar, të përshkuar në Pragë. Me t’u kthyer në vendin e tij të origjinës, Roshi rimori ekzekutimin e roleve të para në logun e jetës artistike të vendit, Teatrin Kombëtar.

Përllogaritet se aktori ka luajtur rreth 180 role në skenë dhe në kinematografi, duke lënë në kujtesën e teleshikuesve dhe të spektatorëve një portret të pashlyeshëm. Në celuloid është përjetësuar në sajë të një shumësie rolesh, që variojnë nga skllavi Ezop tek kujdestari i “Lulëkuqe mbi mure”, si edhe nga mbojtësi i thekshëm i gjuhës shqipe në Rilindje deri tek plaku Mere.

Disa prodhime të tjera filmike ku Roshi ka mishëruar role protagoniste janë: Vdekja e burrit (1991), Apasionata (1983), Partizani i vogël Velo (1980), Ballë për ballë (1979), Gjeneral gramafoni (1978), Njeriu me top (1977), Fije që priten (1976), Përballimi (1976), Malet me blerim mbuluar (1971), I teti në bronz (1970).

Për kontributin e dhënë në artin e fjalës dhe të interpretimit, Roshi u nderua me Çmimin e Karrierës në Festivalin e Filmit Artistik të vitit 1995, me Çmimin e Madh të Nderit në vitin 1997 dhe iu akordua vlerësimi “Nderi i Kombit” në vitin 1999. /Kosovapress/

Continue Reading

Kulturë

“Halili dhe Hajria”, 63 vjet nga vënia në skenë e baletit të parë shqiptar

Published

on

By

“Halili dhe Hajria” është një vepër baleti tërësisht shqiptare, e para në skenën e baletit shqiptar.

Ishte 13 janari i vitit 1963, kur kompozitori Tish Daija, baletmaestri Panajot Kanaçi, dirigjenti Mustafa Krantja e një grup i madh artistësh, vunë në skenë baletin “Halili dhe Hajria”.

Interpretuesit e parë në rolin e Halilit, kanë qenë Xhemil Simixhi, Kristaq Rada dhe Llaqi Nako dhe në rolin e Hajries: Ganimet Vendresha (Simixhi) Zoica Haxho, ndërsa në rolet e tjera përmenden emrat e Luan Shtinos, Miltiadh Papës, Agron Aliajt, Skënder Jazexhiut, etj.

Në vitin 1983, kjo vepër rivihet në skenë. Krahas emrit të Llaqi Nakos, në rolin e Halilit, radhitet edhe ai i Ilir Kernit, ndërsa në rolet e tjera Albana Sulejmani, Pëllumb Agalliu, Hajdar Shtuni, Ludmill Çakalli, etj.

Më 12 dhjetor 1973 u luajt për të 150-n herë, ndërsa në skenën e Teatrit Kombëtar të Operës e Baletit dhe jashtë saj u luajt mbi 250 herë.

Në turnetë në Greqi, Itali, Turqi, Francë, ka pasur sukses të padiskutueshëm. Në Francë është vënë në skenë nga një trupë franceze, më pas edhe në Prishtinë.

Continue Reading

Të kërkuara