Lajmet

“Tokyo Olympiad” – Filmi më i madh për sportin i bërë ndonjëherë

Published

on

Filmi i Kon Ichikawa për Lojërat e Tokios në 1964 konsiderohet si një nga dokumentarët më të mëdhenj në botë. Ai kapi thelbin e një kombi pas krizës.

Ekzistojnë paralele të çuditshme midis Lojërave Olimpike të Tokios të këtij viti dhe atyre që u mbajtën në të njëjtin qytet në vitin 1964.

Të dy realizohen pas një krize globale: Lojërat e para të Tokios, që do të zhvilloheshin në 1940, u anuluan pas shpërthimit të Luftës së Dytë Sino-Japoneze, me konflikte globale që i kushtuan kombit një mundësi për të pritur për 24 vjet të tjera. Ndërsa Lojërat e dyta u shtynë pas një vit, duke u mbajtur në vitin 2021 për shkak të pandemisë Covid-19.

Njerëzit ndajnë një ëndërr çdo katër vjet. A mjafton që kjo paqe të jetë thjesht një ëndërr? – Tokyo Olympiad

Pas këtyre katastrofave, filmi zyrtar i Lojërave Olimpike do të ishte jetik në projeksionin e një vizioni të ri të kombit në botë.

Tokyo Olympiad, 1964

Tokyo Olympiad (lansuar më 1965) është një film që komunikon artistikisht rreth rëndësisë së Olimpiadës për një vend në tranzicion, i cili u ndalua të konkurronte në Lojërat e Luftës së Dytë Botërore 1948 në Londër.

Në kohën kur Japonia iu dorëzua Forcave Aleate më 1945, vendi kishte pësuar rreth 2.8 milion viktima, kishte humbur deri në 25% të pasurisë së tij kombëtare dhe kishte 13.1 milion të papunë.

Por vitet që pasuan u shënuan nga reforma të rëndësishme bujqësore dhe industriale, pasi ligjet e reja siguruan mundësi për rritjen e të ardhurave dhe pushtimi i SHBA-së çoi në një përpjekje të përbashkët për të riintegruar vendin si një ekonomi globale.

Foto nga filmi.

Kur kryeministri Nobusuke Kishi fitoi ofertën për Lojërat Olimpike 1964, ai siguroi me të një mundësi për të paraqitur një imazh të ri, jo-militarist të Japonisë në skenën e botës.

Dhe kinemaja në lulëzim e vendit do të ishte mjeti jetësor për të amplifikuar atë projeksion.

Pandemia Covid-19, 2020

Pandemia Covid-19 shkaktoi vonesën e parë të madhe në Lojërat që nga Lufta e Dytë Botërore.
Ngjarja e këtij viti po vazhdon, pavarësisht nga fakti që tifozët ndërkombëtarë nuk do të lejohen të udhëtojnë në vend për të marrë pjesë dhe asnjë spektator nuk do të lejohet në Tokio.

Disa pyesin nëse ia vlen – shumica e publikut në Japoni ende dëshiron që ngjarja të shtyhet, ose të braktiset krejtësisht – por situata nuk është aq e thjeshtë.

Dhjetëvjeçari i kaluar ka parë një Japoni që ende lëkundet nga shpërthimi i ekonomisë më 1990 (“dekada e humbur” e viteve ’90 referohet tani si “tridhjetë vitet e humbura”) që i nënshtrohet shkatërrimit të mëtejshëm.

Lojërat Olimpike 2020, në këtë mënyrë janë etiketuar nga shtypi si “Olimpiada e Rindërtimit”, dhe tani “Olimpiada e Rimëkëmbjes”, në një përpjekje për të përkrahur rezistencën e vendit. Por nëse Olimpiada e Rimëkëmbjes dështon, do të ishte edhe një tjetër katastrofë ekonomike.

Kështuqë, Lojërat po vazhdojnë – që do të thotë se edhe filmi i Naomi Kawase do të vazhdojë. Dhe me filmin zyrtar në duart e një regjisoreje shumë të aftë me famë ndërkombëtare, Komiteti Olimpik mund të ndihet i sigurt për një ri-markim të suksesshëm kombëtar, ashtu si kishin arritur në 1964.

Aftësia për të treguar ndjeshmëri dhe për të amplifikuar temën e saj do të jetë jetike për filmin Olimpik të Kawase 2021.

“[Filmi] ri-përqendron atë që ndodhi në Fukushima ose Tōhoku,” thotë Kawase. “Ndoshta të paktën [mund] t’i bëjë njerëzit të rimendojnë për atë që ndodhi”.

Sido që të jetë, këto këndvështrime të ndryshme janë përfundimisht në zemër të asaj që Kawase dëshiron të kapë në 2021.

“[Olimpiada e Tokios] nuk është thjesht një dokumentar. Ka edhe një shije të trillimit të mbarsur në film”, thotë ajo. “Shpresoj se mund t’u tregoj atyre që ndodhën këtë vit në Japoni për njerëzit në 100 vjet”, thotë ajo. “[Sepse] unë me të vërtetë dua të tregoj se si pandemia ndryshoi botën”./BBC/UBTNews

Lajmet

“The Fortress” nga Italia vjen në Festivalin Ndërkombëtar të Teatrit në Prishtinë

Published

on

Festivali Ndërkombëtar i Teatrit në Prishtinë do të sjellë në skenë shfaqjen “The Fortress”, një produksion nga Italia i frymëzuar nga romani i Meša Selimović.

Shfaqja trajton tema si drejtësia, liria dhe identiteti, duke u ndërtuar përmes teatrit fizik, muzikës live dhe lëvizjes rituale, transmeton KultPlus. Organizatorët e festivalit kanë bërë të ditur se kjo vepër sjell një përvojë unike skenike dhe fton publikun të bëhet pjesë e një interpretimi bashkëkohor teatral.

“Ju ftojmë të bëheni pjesë e kësaj përvoje unike skenike”, thuhet në njoftimin e festivalit.

Shfaqja është pjesë e programit ndërkombëtar të festivalit, i cili synon të sjellë në Prishtinë produksione teatrore nga vende të ndryshme dhe të nxisë shkëmbimin kulturor.

Continue Reading

Lajmet

Kriza e etikës publike dhe kredibiliteti i fjalës pa përgjegjësi

Published

on

By

Opinion: Musa Sabedini 

Kjo tokë po mban gjithçka, edhe zhurmën e njerëzve që flasin shumë, por mbajnë pak përgjegjësi për fjalën që hedhin në opinion. Po jetojmë në një kohë kur komunikimi publik po humb gjithnjë e më shumë etikën, seriozitetin dhe kredibilitetin moral. Në hapësirat politike, mediatike e shoqërore po shtohen zërat që akuzojnë pa prova, ofendojnë pa ndjenjë përgjegjësie dhe gjykojnë pa asnjë standard profesional apo njerëzor. Fjala është liruar nga pesha e ndërgjegjes, ndërsa shpifja dhe linçimi publik po shndërrohen në mjete të zakonshme të komunikimit.

Në vend të argumentit po triumfon agresiviteti verbal, në vend të mendimit kritik po instalohet urrejtja, ndërsa në vend të kulturës së debatit po kultivohet një klimë e rrezikshme përçarjeje dhe degradimi moral.

Më shqetësuese është fakti se shumë prej atyre që flasin më së shumti publikisht, rrallëherë marrin përgjegjësi për pasojat e fjalës së tyre. Dhe kur fjala humb etikën, humb edhe besueshmëria e atij që e përdor, ndërsa shoqëria nis ngadalë të humbë shpirtin, dinjitetin dhe kulturën e saj qytetare.

Në një kohë kur shoqëria ka nevojë për urtësi, mirëkuptim dhe komunikim të qytetëruar, po përballemi çdo ditë me një valë të ashpër urrejtjeje, shpifjesh dhe fjalori degradues që po e helmon jetën publike dhe marrëdhëniet njerëzore.

Është e dhimbshme të shohësh se si komunikimi ynë po humb njerëzoren. Në vend të argumentit po triumfon britma, në vend të mendimit po sundon paragjykimi, ndërsa në vend të debatit po kultivohet urrejtja patologjike. E kjo nuk ka qenë kurrë virtyt i shqiptarit. Populli ynë është njohur për burrërinë e fjalës, për mençurinë në kuvend dhe për respektin ndaj tjetrit, edhe kur mendimet kanë qenë të ndryshme.

Sot, fatkeqësisht, po krijohet një klimë ku shpesh ofendimi konsiderohet forcë, shpifja quhet guxim, ndërsa poshtërimi i tjetrit trajtohet si fitore publike. Por asnjë shoqëri nuk ndërtohet mbi urrejtje. Asnjë shtet nuk forcohet duke shkatërruar dinjitetin e njerëzve të vet. Dhe asnjë komb nuk ecën përpara duke ushqyer përçarje të pafundme.

Prandaj, më shumë se kurrë, kemi nevojë të rikthejmë kulturën e komunikimit. Të flasim me qetësi. Të shkruajmë me përgjegjësi. Të debatojmë me argumente e jo me mllef. Të kundërshtojmë pa fyer dhe të kritikojmë pa e humbur njerëzoren. Fjala ka peshë. Fjala ndërton, por edhe rrënon. Dhe kur fjala humb etikën, shoqëria fillon të humbë karakterin e saj.

Ky vend ka kaluar sfida të mëdha historike për të mbijetuar. Nuk duhet ta dëmtojmë vetveten me gjuhë urrejtjeje dhe me klimë toksike që po i largon njerëzit nga besimi, respekti dhe solidariteti. Na duhet më shumë sinqeritet, më shumë kulturë dhe më shumë vetëdije qytetare. Sepse gjithçka ka një kufi edhe heshtja ndaj degradimit moral të shoqërisë.

Sot më shumë se kurrë, bëhet e domosdoshme rikthimi i etikës së komunikimit publik dhe kulturës së debatit në jetën tonë shoqërore, politike, intelektuale dhe mediatike. Fjala e thënë apo e shkruar nuk është vetëm mjet shprehjeje, por edhe akt përgjegjësie qytetare, morale dhe profesionale. Në veçanti, elitat politike, intelektuale dhe gazetareske kanë detyrim publik që komunikimin ta ndërtojnë mbi argumentin, maturinë dhe respektin ndaj tjetrit, e jo mbi gjuhën e urrejtjes, linçimit apo degradimit personal.

Debati demokratik nuk matet me ashpërsinë e fjalorit, por me fuqinë e argumentit dhe integritetin etik të atij që flet. Kur komunikimi humb etikën, humbet edhe besimi publik, zbehet kultura demokratike dhe dëmtohet vetë struktura morale e shoqërisë. Prandaj, nevojitet një kthim i vetëdijshëm drejt gjuhës së arsyes, dialogut dhe dinjitetit njerëzor, sepse vetëm përmes komunikimit të përgjegjshëm mund të ndërtohet një shoqëri më e shëndetshme, më e qytetëruar dhe më humane.

Zoti e ruajtë këtë popull nga humbja e vlerave njerëzore, familjare dhe morale. Dhe Zoti na dhëntë mençuri që ta ndërtojmë komunikimin mbi respektin, dijen dhe të vërtetën, jo mbi urrejtjen dhe shkatërrimin.

 

Autori është ligjërues në Fakultetin e Media dhe Komunikimit në UBT

 

Continue Reading

Lajmet

Granit Xhaka shpallet “Lojtari i Sezonit” te Sunderland AFC

Published

on

Sunderland AFC ka vlerësuar paraqitjet e shkëlqyera të mesfushorit shqiptar Granit Xhaka, duke e shpallur atë “Lojtari i Sezonit” për edicionin aktual.

Në një postim të publikuar nga klubi anglez, Xhaka u cilësua si “kapiteni” dhe “lideri” i skuadrës, duke marrë vlerësime të mëdha për kontributin dhe ndikimin e tij gjatë sezonit.

“Kapiteni ynë. Lideri ynë. Lojtari ynë i Sezonit. Urime, Granit Xhaka”, thuhet në mesazhin e publikuar nga Sunderland AFC.

Mesfushori shqiptar ka qenë një nga figurat kryesore të ekipit, duke treguar paraqitje të qëndrueshme dhe lidership si brenda, ashtu edhe jashtë fushës.

Continue Reading

Lajmet

Promovohet libri “TRENI – në kufirin mes tmerrit dhe lirisë”, sjell 20 dëshmi të dëbimeve të vitit 1999

Published

on

Më 26 maj 2026, në Qendra Barabar, do të mbahet ceremonia e promovimit të librit me kujtime “TRENI – në kufirin mes tmerrit dhe lirisë”, i cili sjell 20 dëshmi autentike të qytetarëve të dëbuar me forcë gjatë pranverës së vitit 1999.

Libri trajton përvojat e dëbimeve masive nga Kosova gjatë luftës, ku qytetarët u detyruan të largohen me trena drejt kufirit në Bllacë të Hanit të Elezit dhe më pas si refugjatë drejt Maqedonisë së Veriut. Përmes rrëfimeve personale, botimi dokumenton eksodin e asaj periudhe dhe traumat e përjetuara, duke e paraqitur trenin si simbol të zhvendosjes së dhunshme.

Sipas organizatorëve, libri synon të shërbejë si dokument historik dhe edukativ, duke nxitur kujtesën kolektive, dialogun dhe reflektimin mbi pasojat e konfliktit.

Continue Reading

Të kërkuara