Kulturë

Titan në skenën e Eurovizionit: Analiza e një udhëtimi muzikor

Kokëdhima përfaqëson Shqipërinë në Eurovizion me këngën “Titan”.

Published

on

Në vitin 2004, hija e dritës të Eurovizionit për Shqipërinë fillimisht u shfaq në skenën e madhe të muzikës ndërkombëtare. Në këtë vit, zëri i Anjeza Shahinit u ngjall për të frymëzuar kombin shqiptar në një shfaqje të shkëlqyer të muzikës së tyre. Pavarësisht vendit të 7-të në finale, emocionet dhe krenaria filluan të rriteshin, si një flluskë që po ngrihej në qiell. Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), udhëheqësi i rrugës së këtij udhëtimi muzikor, e mbante flamurin e kulturës së tyre me kujdes dhe pasion. Festivali i Këngës, një fushatë e fuqishme e talenteve vendas, u bë ura lidhëse për ëndrrën e tyre Eurovizive. Në të gjitha ato vitet, Festivali i Këngës u bë një arenë ku yjet dhe ëndrrat u përplasën për të çelur derën për përfaqësimin e tyre në Evropë, shkruhet në faqen zyrtare të Eurovision.

Në vitin 2012, Rona Nishliu u ngrit në krye të këtij udhëtimi, duke shkëlqyer me një zë të fuqishëm dhe një emocion të pashuar. Me renditjen e 5-të në finale, ajo vuri thelbin e një historie tashmë të ndërtuar me mund dhe pasion përpara vështrimeve të boteve të tjera. Përmes Festivalit të Këngës, Shqipëria vazhdoi të bënte histori, të ndante emocione dhe të kultivonte talentin e saj në një skenë të madhe ndërkombëtare, duke shpalosur njëherit identitetin dhe potencialin e saj në botën e muzikës, por edhe asnjëherë të vetme nuk gëzoi ndonjë arritje të madhe.

Besa Kokëdhima në Eurovizion: Transformimi me ‘Titan’

Në rrugën drejt Eurovizionit, Besa Kokëdhima u shfaq si përfaqësuese e Shqipërisë në Festivalin e 62-të të Këngës, me këngën “Zemrën n’Dorë”. Megjithëse mbështetja e publikut i siguroi  vendin për të përfaqësuar vendin në arenën ndërkombëtare, rruga drejt Eurovizionit përfshiu ndryshime të mëdha në këngë dhe për të përfunduar me një titull të ri – “Titan”, i shoqëruar edhe nga një pamje e re vizuale. Ndryshimet në këngë u bënë të ditura që në fillim të rrugës së saj drejt Eurovizionit. Por çfarë përfitimi sollën këto ndryshime për projektin? A e bëri kjo këngë më të veçantë një konkurs kaq të madh si Eurovizioni? Është një pyetje që ka nevojë për vlerësim të thelluar.

Edhe pse teksti është shkruar nga emra të njohur në skenën muzikore si Gia Koka dhe Kledi Bahiti, një analizë e thellë e këngës duhet të përqendrohet në performancën dhe përmbajtjen e saj. Për më tepër, ndikimi i drejtorit artistik Hasan Kuyucu në realizimin e projektit është një tjetër aspekt që duhet vlerësuar.

Teksti i këngës “Titan” ka potencial për të përshkruar një udhëtim të vështirë, duke përshkruar forcën dhe vendosmërinë për të përballuar sfidat. Një aspekt që mund të merret parasysh është origjinaliteti i tekstit. Përvoja e një titani në dispozicionin e artistit për të përballuar sfidat është një metaforë e fuqishme. Megjithatë, disa mund të argumentojnë se ka një standard të përsëritur në disa linja, siç është “I won’t go down, I’ll never break / Like a titan I’ll be brave”, që mund të duket si një ngjashmëri e tepërt në disa pjesë të këngës.

Një aspekt tjetër që mund të shqyrtohet është përshtatshmëria e këngës për kontekstin e konkursit Eurovision. Në këtë rast, është e rëndësishme që performanca të jetë e përputhur me kërkesat dhe pritshmëritë e publikut të Eurovisionit, duke përfshirë elemente si përformance vizuale dhe pamja e skenës. Një kritikë e mëtejme mund të përqendrohet në mënyrën se si artistët përjetojnë dhe transmetojnë emocionet në performancë. Përsosmëria e ekzekutimit vokal dhe interpretimi emocional mund të luajnë një rol të rëndësishëm në se si kënga do të përjetohet dhe vlerësohet nga audienca.

Deklaratat e Besës  në programin televiziv “E diela jonë” në lidhje me këngën e saj “Titan” dhe performancën në Eurovizion, sidomos përsa i përket ndryshimit të gjuhës nga shqipja në anglisht, kanë shkaktuar një reagim të ndarë në mes të adhuruesve të saj dhe dëgjuesve të muzikës në përgjithësi. Në fillim, është e rëndësishme të vlerësojmë qëndrimin e Besës për të paraqitur këngën në gjuhën angleze në Eurovizion. Në një kohë kur shumë artistë zgjedhin të paraqesin këngët e tyre në gjuhën origjinale në mënyrë të qëllimshme për të ruajtur autenticitetin dhe për të përmbushur lidhjen me dëgjuesit, zgjedhja e saj për të kënduar në anglisht është e diskutueshme. Për disa, kjo mund të shihet si një hap pozitiv drejt ndërkombëtarizimit të muzikës së saj dhe një mundësi për të arritur audienca të reja. Megjithatë, për të tjerë, kjo ndryshim mund të perceptohet si një humbje e ndjenjës së thellësisë dhe autenticitetit që mund të transmetonte në gjuhën origjinale.

Reagimi i dëgjuesve në YouTube, ku shumë prej tyre kanë shprehur keqardhje për ndryshimin në anglisht, është një indikator i qartë i rëndësisë së gjuhës së këngës në lidhjen emocionale me audienca. Për shumë njerëz, muzika shqipe ka një bukuri dhe një thellësi të veçantë që mund të humbasë në përkthimin në gjuhë të huaja. Nëse kënga është shkruar fillimisht në anglisht dhe më pas është përkthyer në shqip, është e natyrshme që artisti të vendosë të interpretojë në anglisht për të mbajtur besnikërinë ndaj origjinalitetit dhe sinjalizimit të autenticitetit të këngës. Megjithatë, disa mund të argumentojnë se performimi në gjuhën amtare të artistit mund të sjellë një lidhje më të thellë me publikun shqiptar dhe të forcojë identitetin kulturor. Për mënyrën se si kënga dhe performanca do të priten në Eurovizion, përdorimi i një ekipi të përbërë nga njerëz me përvojë ndërkombëtare është një hap i rëndësishëm për të siguruar një performancë cilësore dhe tërheqëse për audienca të ndryshme.

Kritikat për originalitetin: Ndryshimet në videoklipe dhe sfidat e prodhimit

Është e rëndësishme të kemi parasysh se çdo vend ka një stil të veçantë në prodhimin e videoklipeve, dhe për çdo artist apo grup muzikor, preferencat dhe stili personal janë gjithashtu në fokus. Për shembull, regjisori Hasan Kuyucu mund të ketë një stil të caktuar në këndvështrimin e tij artistik dhe të preferojë një estetikë të caktuar në videoklipe.

Në lidhje me videoklipin, komentet kritike përqendrohen në estetikën e përdorur. Edhe pse xhirimi në një qytet si Stambolli mund të jetë pikënisja e një atmosfere tërheqëse, mungesa e një stilistike të freskët dhe origjinale është e dukshme. Krahasuar me standartet e videoklipeve moderne, dizajni dhe regjia mund të perceptohen si të ngjashme me produksionet e mëparshme, duke humbur mundësinë për të sjellë diçka të re dhe të inovativë në skenën e videoklipeve muzikore.

Disa komente kritike janë bërë në EscTurkey në lidhje me ngjashmërinë e videoklipit me produksionet e mëparshme të artistëve turq si Hande Yener. Kjo ngjashmëri mund të jetë interpretuar si një mungesë e kreativitetit të ri dhe një përshtatje e thjeshtë ndaj modeleve të njohura, në vend të eksperimentimit dhe inovacionit në realizimin e videoklipeve.

Versioni i ri i këngës dhe videoklipi i shoqëruar kanë sjellë disa sfida dhe kritika në lidhje me origjinalitetin dhe freskërinë e tyre në skenën e muzikës dhe videoklipeve. Përfshirja e një kali në videoklip mund të jetë një element i diskutueshëm në lidhje me këngën për Eurovizion dhe emrin “Titan”. Në shumicën e rasteve, një videoklip duhet të përforcojë temën dhe mesazhin e këngës. Nëse nuk ka një lidhje të qartë mes këngës, emrit dhe përcaktimit të videoklipit, përfshirja e një kali mund të duket si një element i zbrazët dhe i pafuqishëm, duke sjellë konfuzion për audiencën. Kali është një simbol i fuqisë dhe forcës, por në kontekstin e një kënge për Eurovizion, ku shpesh mesazhet e paqes dhe bashkëpunimit janë thelbësore, përfshirja e një kali të kthen në histori, të kthen te ‘kali i Skëndërbeut’  dhe ky element mund të duket si një përpjekje për të sjellë një ndikim estetik ose historik.

Shqipëria ka një histori në konkursin Eurovizion dhe gjithmonë ka pasur një ndjekje të ngulitur nga fansat dhe dëgjuesit e muzikës në përgjithësi. Megjithatë, suksesi në Eurovizion nuk mund të sigurohet me përvojën e kaluar ose me emra të mëdhenj në produksion. Është e rëndësishme që çdo vit të paraqitet një prezantim të fuqishëm dhe të përshtatshëm që tërheqë vëmendjen e jurisë dhe dëgjuesve.

Në rastin konkret të këngës “Titan” dhe ekipeve të angazhuara për prezantimin e saj në Eurovizion, është e qartë që ka një përpjekje për të siguruar një performancë cilësore. Në fakt, duke bashkëpunuar me Fredrik Benke Rydman, një regjisor dhe koreograf me përvojë në Eurovizion, Besa Kokëdhima ka hedhur themelet për një performancë tërheqëse.

Megjithatë, është e rëndësishme të kuptojmë se suksesin në Eurovizion nuk e siguron vetëm puna e ekipit të prodhimit, por edhe përshtatshmëria e këngës dhe performanca në kontekstin e konkursit. Kënga duhet të jetë e aftë të përfaqësojë sinqeritetin dhe ndjenjat e artistit, ndërsa performanca duhet të jetë e bindshme dhe tërheqëse për dëgjuesit. Në disa raste, mungesa e resurseve financiare dhe logjistike mund të kufizojë aftësinë e Shqipërisë për të prodhuar performanca të larmishme dhe të përmbushura në Eurovizion. Konkurrenca në Eurovizion është e lartë, dhe për t’u dalë në krye, është e nevojshme që performancat të kenë një prodhim të lartë cilësor dhe teknik. Ndonjëherë, Shqipëria mund të përballet me sfida në përputhjen me këto standarde. Në përpjekjen për të përshtatur me trendet e muzikës botërore, ka rrezik që Shqipëria të humbasë esencën e promovimit të identitetit kulturor të një shteti dhe të dalë si një kopje e këngëve të tjera.

Në përfundim, suksesin e Shqipërisë në Eurovizion për vitin 2024 do ta përcaktojë një kombinim i shkëlqimit artistik, përpjekjeve të ekipit të prodhimit dhe përshtatshmërisë së këngës dhe performancës në kontekstin e konkursit. Duke përdorur përvojën nga e kaluara dhe duke marrë parasysh kritikat dhe sugjerimet, Shqipëria ka potencialin për të arritur një rezultat të mirë në Eurovizion viteve të ardhshme./UBTNews/

© Dionesa Ebibi

Lajmet

Ramë Lahaj nis turneun ndërkombëtar “PASSION & ORIGIN” në Zürich

Published

on

Tenori kosovar me famë ndërkombëtare, Ramë Lahaj, po përgatitet për koncertin që do të hapë turneun e tij ndërkombëtar “PASSION & ORIGIN”, më 10 tetor në Zürich të Zvicrës.

Në skenën e Kongresshaus Zürich, Lahaj do të performojë së bashku me ARMA Ensemble, me një program muzikor që ndërthur repertorin shqiptar me këngë italiane, chanson franceze dhe muzikë nga kinemaja.

Pas koncertit në Zürich, turneu do të vazhdojë në Düsseldorf më 30 tetor, në Vjenë më 8 nëntor dhe në Toronto më 13 dhjetor. Organizatorët kanë bërë të ditur se pritet të shtohen edhe qytete të tjera në kalendarin e turneut.

Biletat për koncertin në Zürich tashmë janë në shitje përmes platformës Ticketmaster.

Përmes këtij turneu, Ramë Lahaj synon të sjellë para publikut ndërkombëtar një program që bashkon traditën muzikore shqiptare me repertorin ndërkombëtar, duke promovuar kulturën dhe identitetin shqiptar në skenat botërore./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Baleti i Shqipërisë dhe Kosovës bashkohen në një skenë, publiku duartroket për 10 minuta

Published

on

Premiera botërore e veprës “Neighbours / from Motherland”, e cila hapi Festivalin Ndërkombëtar të Vallëzimit në Tiranë, u prit me duartrokitje për 10 minuta nga publiku.

Vepra, e krijuar nga Brigel Gjoka dhe Rauf “Rubberlegz” Yasi, bashkoi për herë të parë në të njëjtën skenë trupat e Baletit të Shqipërisë dhe Baletit të Kosovës.

E shfaqur në Teatrin Kombëtar të Operës dhe Baletit në Tiranë, kjo vepër e baletit bashkëkohor vuri në qendër rrënjët e përbashkëta dhe identitetin, duke sjellë një bashkëpunim artistik mes dy trupave shqiptare.

Salla e teatrit ishte e mbushur me artdashës, të cilët ndoqën hapjen e edicionit të pestë të Festivalit Ndërkombëtar të Vallëzimit në Tiranë (IDFT).

Ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit në Shqipëri, Blendi Gonxhja, ndau pamje nga performanca dhe bëri të ditur se më 7 tetor shfaqja do të prezantohet edhe në Teatrin Kombëtar të Kosovës në Prishtinë.

Festivali vazhdon me aktivitete të tjera, duke sjellë në Tiranë artistë dhe produksione nga skena ndërkombëtare e vallëzimit bashkëkohor./ATSH/A.K/

Continue Reading

Lajmet

Xhevat Qena, aktori që la gjurmë në teatrin dhe filmin shqiptar

Published

on

Më 5 tetor shënohet përvjetori i lindjes së aktorit Xhevat Qena, një prej figurave të njohura të teatrit dhe kinematografisë shqiptare në Kosovë. I lindur në Mitrovicë më 5 tetor 1930, ai ndërtoi një karrierë të gjatë artistike dhe u nda nga jeta më 24 mars 2003 në Prishtinë.

Për më shumë se katër dekada në skenë, Qena interpretoi qindra role në teatër, film dhe produksione televizive. Ai u dallua veçanërisht në komedi, por gjatë karrierës së tij interpretoi me sukses edhe role dramatike.

Ndër rolet e tij më të njohura në teatër ishin Shvejku në shfaqjen “Ushtari i mirë Shvejk”, Vinetu në shfaqjen me të njëjtin emër, si dhe interpretimet në “Përqafimi”, “Duart e ndyra”, “Revizori”, “Gjenerali i ushtrisë së vdekur”, “Oda e errët”, “Mbreti Edip” dhe “Tartufi”.

Në kinematografi dhe televizion, ai u shfaq në produksione të njohura, ndër to “Kapetan Lesi”, “Po e zëm, po e zëm”, “Si të vdiset”, “Gjurmët e bardha”, “Kur pranvera vonohet”, “Proka”, “Autobusi” dhe “Shkolla e fshatit”.

Një pjesë e rëndësishme e jetës së tij artistike lidhet edhe me bashkëshorten, aktoren Leze Qena. Të dy interpretuan së bashku në shumë shfaqje dhe produksione, duke u bërë një prej çifteve më të njohura të skenës shqiptare në Kosovë.

Kolegët e kujtonin Xhevat Qenën si një aktor me imagjinatë, spontanitet dhe mjeshtëri të veçantë në interpretim. Ai dallohej për aftësinë për të krijuar atmosferë në skenë, për të bashkëpunuar me aktorët e tjerë dhe për ta mbajtur publikun të përqendruar gjatë shfaqjes.

Edhe pse komedia ishte një prej fushave ku shkëlqeu, Qena kishte një lidhje të veçantë me dramën. Ndër rolet që i kishin lënë mbresa ishte ai i një avokati në dramën “Oda e errët”.

Për më shumë se 40 vjet në skenë, Xhevat Qena i dha teatrit dhe filmit shqiptar një trashëgimi të rëndësishme artistike. Ai mbetet në kujtesën e publikut për humorin, energjinë dhe mënyrën e natyrshme të interpretimit, ndërsa rolet e tij vazhdojnë të kujtohen edhe sot./A.K/

Continue Reading

Kulturë

Ethan Hawke zbulon rolin që i ndryshoi jetën: “Tape më bëri aktor të pjekur”

Published

on

By

Ylli i Hollywood-it, Ethan Hawke, ka interpretuar gjatë karrierës së tij një sërë personazhesh të paharrueshëm. Megjithatë, kur pyetet për rolin që ka pasur ndikimin më të madh në jetën dhe karrierën e tij, aktori zgjedh një film të papritur: “Tape”, drama e errët dhe klaustrofobike e vitit 2001, e realizuar së bashku me regjisorin Richard Linklater.

Hawke është shfaqur në ekran në role nga më të ndryshmet gjatë një karriere rreth 40-vjeçare. Ai u bë i njohur si nxënësi i turpshëm që gjen zërin e tij te “Dead Poets Society”, ndërsa në “Reality Bites” interpretoi një muzikant cinik, rol që e shndërroi në një prej figurave simbolike të brezit X. Më pas erdhi prifti alkoolik dhe i përfshirë nga dyshimet në “First Reformed”, ndërsa së fundmi ai portretizoi tekstshkruesin e talentuar, por të plagosur, Lorenz Hart në “Blue Moon”, një rol që i siguroi nominimin e tij të parë për Oscar si aktori më i mirë në moshën 54-vjeçare.

Këtë javë, në Mbretërinë e Bashkuar publikohet edhe filmi i tij më i ri, “The Weight”, një dramë aventureske e vendosur gjatë viteve të Depresionit të Madh. Hawke luan Murphy-n, një të dënuar që pranon të kontrabandojë ar përmes zonave të thella të Oregonit në këmbim të lirimit nga një kamp pune.

Por, pavarësisht numrit të madh të roleve të luajtura ndër vite, Hawke thotë se filmi që shënoi kthesën më të rëndësishme në karrierën e tij ishte “Tape”.

“Nëse do të më duhej të zgjidhja një rol që më ndryshoi jetën, do të ishte ‘Tape’”, tha Hawke për BBC-në. “Ishte hyrja ime në aktrimin e pjekur. Isha gati të mbushja 30 vjeç dhe po bëhesha një i rritur.”

“Tape” u realizua në një periudhë kur teknologjia e videos digjitale sapo kishte nisur të përdorej në mënyrë të gjerë. Hawke dhe Linklater ishin të intriguar nga mundësitë që kjo teknologji e re mund t’i sillte kinemasë dhe vendosën të realizonin një film jashtëzakonisht minimalist: gjithçka zhvillohet brenda një dhome hoteli.

“Askush nuk dëshiron vërtet të shohë një film që zhvillohet në një dhomë të vetme. E dinim se duhej të ishim jashtëzakonisht të saktë, të përqendruar dhe qesharakë”, kujton Hawke.

Filmi, i xhiruar në vetëm gjashtë ditë me kamera dore digjitale, zgjat 86 minuta dhe në kast përfshin edhe ish-bashkëshorten e Hawke, Uma Thurman, si dhe Robert Sean Leonard, me të cilin ai kishte luajtur më parë në “Dead Poets Society”.

Në “Tape”, Hawke interpreton Vince, një shpërndarës droge në kohë të pjesshme, i cili regjistron fshehurazi një mik të vjetër, Jon, të luajtur nga Leonard. Jon rrëfen se ka përdhunuar Amy-n, një ish-shoqe klase e cila dikur kishte pasur marrëdhënie me të dy burrat. Kur Amy mbërrin në hotelin ku ndodhen Vince dhe Jon, versionet e tyre për të kaluarën fillojnë të përplasen dhe të zbulojnë gjithnjë e më shumë sekrete.

Mënyra e xhirimit e bën filmin veçanërisht intensiv. Kamera lëviz vazhdimisht nëpër dhomën e vogël, duke krijuar ndjesinë se edhe shikuesi është i mbyllur në të njëjtën hapësirë me personazhet.

“Sollëm një mënyrë krejt tjetër pune, për shkak të mënyrës se si funksiononin këto kamera. Nuk kishte vend për neglizhencë”, shpjegon Hawke. “Askush nuk dëshiron të shohë një film të vendosur në një dhomë të vetme. E dinim se duhej të ishim jashtëzakonisht të saktë, të mprehtë dhe argëtues.”

Fakti që Hawke, Thurman dhe Leonard njiheshin prej kohësh e ndihmoi procesin. “Ne të tre ishim miq dhe kjo bëri që provat të bëheshin shumë shpejt më të thella”, thotë ai.

Një tjetër element interesant ishte lidhja me “Dead Poets Society”. Linklater kishte vënë re se marrëdhënia mes Hawke dhe Leonard sillte një nëntekst të veçantë, pasi të dy kishin luajtur më herët shokë dhome në shkollë. “Tape” zhvillohet dhjetë vjet pasi personazhet e tyre kanë përfunduar shkollën.

Në kohën e publikimit, një kritik shkroi se “Tape” kishte nxjerrë në pah “aktorin e brendshëm” të Hawke. Vetë aktori thotë se përvoja e këtij filmi e përgatiti për një nga rolet më të rëndësishme të karrierës së tij: policin e ri dhe idealist Jake Hoyt në “Training Day”, ku luajti përkrah Denzel Washington.

“E bëra ‘Tape’ menjëherë përpara ‘Training Day’ dhe kujtoj se sa mirënjohës isha që kisha kaluar atë përvojë. Denzel ishte artisti më i jashtëzakonshëm me të cilin kisha punuar ndonjëherë. Imagjinata e tij është jashtëzakonisht e fuqishme dhe karizma e tij të përfshin plotësisht. ‘Training Day’ vuri në provë gjithçka që kisha mësuar”, shprehet Hawke.

Bashkëpunimi mes Hawke dhe Linklater ka vazhduar për rreth 30 vjet dhe përfshin nëntë filma. Ata punuan për herë të parë së bashku në dramën romantike “Before Sunrise” në vitin 1995, e cila më pas u pasua nga “Before Sunset” dhe “Before Midnight”. Të dy vazhduan bashkëpunimin edhe në “Blue Moon”, të publikuar në vitin 2025.

Hawke thotë se Linklater ishte një prej njerëzve që i dha mundësinë të eksperimentonte pa pasur nevojë të fitonte sërish besimin e tij.

“Kur takova Linklaterin, e kuptova se po takoja dikë absolutisht unik. Tani është 66 vjeç dhe vazhdon të jetë po aq lozonjar dhe krijues sa gjithmonë. Nuk mund ta parashikosh kurrë se çfarë do të bëjë më pas”, thotë ai.

Duke reflektuar mbi karrierën e tij, Hawke thotë se e sheh atë si një seri kapitujsh të ndryshëm.

“Kam luajtur që kur isha 14 vjeç. Disa role kanë hapur një pjesë tjetër të vetes sime ose një kapitull tjetër të marrëdhënies sime me aktrimin. Është e qartë se ‘Dead Poets Society’ më dha një karrierë, por ‘Reality Bites’ ndryshoi mënyrën se si dukej ajo karrierë, sepse papritur gjithçka lidhej me ‘Generation X’. Pastaj erdhi ‘Training Day’ dhe hapi diçka tjetër. Por unë kisha fituar shumë vetëbesim nga ‘Tape’ – ai film më kishte bërë një aktor të pjekur.”

Edhe pas gati katër dekadash në skenë dhe ekran, Hawke thotë se ende ka role që nuk i ka provuar. Një prej tyre ishte personazhi Murphy në “The Weight”, një hero tradicional, të cilin aktori thotë se nuk e kishte interpretuar më parë.

“Deri tani nuk më ishte kërkuar të luaja një djalë të mirë të stilit të vjetër si Murphy. Nuk e kuptoj pse. Më dukej se nuk shihja shumë personazhe të tillë në filma. Doja të provoja diçka ndryshe dhe t’i jepja pak shpirt.”

“The Weight”, me regji të Padraic McKinley, vendos Hawke në rolin e Murphy-t, ndërsa Russell Crowe interpreton një gardian të korruptuar të një kampi pune. Ky i fundit i ofron Murphy-t një marrëveshje: të kontrabandojë ar në këmbim të lirisë dhe mundësisë për t’u ribashkuar me vajzën e tij të vogël.

Për Hawke, filmi ishte gjithashtu një mundësi për të realizuar një lloj kinemaje që e kishte ëndërruar që fëmijë.

“Nuk do të bëje një film të tillë nëse nuk do të kërkoje aventurë në natyrë. E xhiruam verën e kaluar në pyllin bavarez. Nuk kishim shumë para, por kishim një mision: të bënim një film aksion të stilit të vjetër, llojin e filmit që ëndërroja të bëja kur isha fëmijë.”

Një çerek shekulli pas publikimit të “Tape”, Hawke tashmë është në një pozicion ku mund të ndihmojë edhe në realizimin e filmave eksperimentalë dhe të guximshëm.

“Duhet të vazhdosh të kërkosh gjëra që mendon se ia vlejnë kohën e dikujt, por edhe gjëra që do të të shtyjnë përpara”, thotë ai.

Megjithatë, aktori pranon se me kalimin e moshës ka kuptuar se sa e madhe është bota dhe sa shumë mbetet ende për të mësuar.

“Një nga gjërat më interesante të plakjes është se të duket sikur një jetë e vetme nuk mjafton. Sa më shumë mëson, aq më shumë kupton se sa shumë gjëra nuk i dije.”

“The Weight” publikohet në kinematë e Mbretërisë së Bashkuar dhe Irlandës më 2 tetor 2026.

BBC

Continue Reading

Të kërkuara