Kur lideri kinez, Xi Jinping, të presë homologun e tij amerikan në Pekin këtë javë, Donald Trump do të kujtojë vizitën e tij të fundit në vitin 2017. Atëbotë, ai u prit me të gjitha nderet, përfshirë një darkë brenda “Qytetit të Ndaluar” – një privilegj që asnjë president tjetër amerikan nuk e kishte gëzuar më parë.

Pritja e kësaj jave premton të jetë po aq madhështore, duke përfshirë edhe një ndalesë në Zhongnanhai, rezidenca ekskluzive ku jeton dhe punon udhëheqja e lartë kineze. Megjithatë, agjenda mbetet po aq e vështirë: Irani është bërë burim i ri tensioni, krahas temave të vjetra si tregtia, teknologjia dhe Tajvani.

Por shumëçka ka ndryshuar. Trump po kthehet në një Kinë që është bërë shumë më e fuqishme dhe më këmbëngulëse. Tani, i sigurt në mandatin e tij të tretë historik, një Xi ambicioz po shtyn përpara planet për “forcat e reja prodhuese”, me investime kolosale në energjinë e renovueshme, robotikë dhe inteligjencë artificiale.

Nëse presidenti amerikan dëshiron të shohë të ardhmen që Pekini ka synuar gjatë dekadës së fundit, ai duhet të shikojë përtej mureve të kryeqytetit ku do të kalojë pjesën më të madhe të kohës.

Në veriun e largët dhe të thyer, panelet solare dhe turbinat e erës tani dominojnë peizazhet e pafundme. Në jugun industrial, automatizimi po riformëson fabrikat, ndërsa metropolet si Chongqing janë kthyer në sensacione të rrjeteve sociale. Miliarda dollarë fonde shtetërore e kanë shndërruar Chongqing-un nga një qendër e thjeshtë prodhimi, në një simbol të fuqisë teknologjike dhe një Kinë që po përpiqet t’i tregojë botës një fytyrë më miqësore e moderne.

Ali Wyne, këshilltar i lartë për marrëdhëniet SHBA-Kinë në “International Crisis Group”, thotë se në vitin 2017 Kina po përpiqej të provonte se ishte e barabartë me SHBA-në. “Këtë herë, Kina nuk e ka më të nevojshme ta vërtetojë këtë,” thotë Wyne. Washingtoni tashmë e pranon Kinën si një rival thuajse të barabartë, duke e përshkruar Pekinin si “ndoshta konkurrentin më të fuqishëm me të cilin Shtetet e Bashkuara janë përballur në historinë e tyre”.

‘Amerika e Para’ përballë planeve afatgjata të Kinës

Nga ana tjetër, Trump mbetet lideri i huaj më i paparashikueshëm që Kina ka njohur ndonjëherë. Ai ka madje edhe një nofkë atje: Chuan Jianguo, që do të thotë “Trump, ndërtuesi i kombit”. Shumë kinezë besojnë se politikat e tij përçarëse dhe luftërat tregtare në fakt e kanë ndihmuar ngritjen e Kinës duke dobësuar qëndrimin global të Amerikës.

“Ai nuk shqetësohet fare për pasojat,” thotë një burrë në moshë të mesme, pushues në Chongqing. “Ai duhet ta dijë se ne ndajmë të njëjtën botë. Është një fshat global. Ai nuk duhet të vendosë gjithmonë Amerikën të parën.”

Ai refuzon të japë emrin e tij, teksa qëndron mes turmave që shijojnë pamjen e rrokaqiejve të ndriçuar me neon në Chongqing. /BBC/

Kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar, Keir Starmer, ka bërë të qartë sot para kabinetit të tij se nuk ka ndërmend të largohet nga posti, përkundër presionit të madh që po vjen nga brenda Partisë së tij Laburiste.

Sipas raportimeve nga agjencia AP, Starmer ka vendosur të “luftojë” për postin, duke u kërkuar kritikëve që ta sfidojnë hapur nëse kanë mbështetjen e nevojshme.

Situata brenda “Downing Street” mbetet e tensionuar pasi dy ministra të rinj dhanë dorëheqjen gjatë ditës së sotme, duke kërkuar një lider të ri. Megjithatë, deri më tani, asnjë rival i fuqishëm nuk ka dalë zyrtarisht kundër tij, pasi rregullat e partisë kërkojnë mbështetjen e të paktën 81 deputetëve për të nisur një proces shkarkimi.

Lidershipi i Starmer u vu në pikëpyetje pas rezultateve të javës së kaluar në zgjedhjet lokale, ku Partia Laburiste pësoi humbje të rënda. Ky dështim elektoral është parë si një “alarm” për qeverinë, pasi nëse ky trend vazhdon edhe në zgjedhjet kombëtare, laburistët rrezikojnë të humbasin pushtetin totalisht.

Ky moment konsiderohet si sfida më e madhe politike për Starmer që nga marrja e detyrës, pasi ai tani nuk po lufton vetëm me opozitën Konservatore, por me “rrymën” kundërshtare brenda vetë partisë së tij që kërkon një kurs të ri politik. /BBC/

Të paktën 380 persona janë vrarë në Liban nga sulmet ajrore dhe zjarri i artilerisë izraelite që prej fillimit të armëpushimit më 17 prill, bën të ditur Ministria e Shëndetësisë.

Izraeli dhe Libani ranë dakord fillimisht për një armëpushim 10-ditor, të shpallur nga Presidenti Trump në prill, i cili më vonë u zgjat edhe për një muaj. Megjithatë, luftimet në jug të Libanit nuk janë ndalur; Izraeli ka vazhduar bombardimet e përditshme, ndërsa Hezbollahu është përgjigjur me sulme ndaj forcave okupuese izraelite. /Al Jazeer/

Mëngjesi i sotëm e gjen kabinetin qeveritar të Sir Keir Starmer të ndarë thellësisht rreth pyetjes më themelore politike me të cilën mund të përballet një tryezë ministrore: nëse kryeministri duhet të vazhdojë të qëndrojë në detyrë apo të japë dorëheqjen, raporton BBC.

Kjo përçarje brenda nivelit më të lartë të qeverisë konsiderohet tashmë e paqëndrueshme, duke krijuar një situatë ku opsionet e mbetura janë të pakta: ose ministrat e kabinetit duhet të japin dorëheqjen apo të shkarkohen, ose vetë kryeministri duhet të largohet nga posti i tij.

Gjatë mbrëmjes së kaluar, Sir Keir Starmer zhvilloi takime me anëtarët e kabinetit, ku u prit me një sërë këshillash të ndryshme dhe shpesh kontradiktore. Ndërsa disa e nxitën atë të vazhdonte betejën politike, të tjerë u treguan më të drejtpërdrejtë duke i kërkuar të hartonte një plan kohor për largimin e tij. Në këtë atmosferë tensioni, disa ministra u përpoqën ta ndihmonin atë të analizonte opsionet e mbetura se si mund të përballet me skenarin e rëndë që ka përpara.

Presioni nuk është i kufizuar vetëm brenda kabinetit, pasi tashmë duket se “penda ka plasur” edhe në mesin e deputetëve të Partisë Laburiste. Numri i deputetëve që deklarojnë publikisht humbjen e besimit te kryeministri po rritet me një frekuencë aq të lartë, saqë është bërë e vështirë të mbahet numërimi i saktë i tyre.

Një goditje e fortë erdhi nga Sekretarja e Brendshme, Shabana Mahmood, e cila mbrëmë i bëri thirrje Starmerit të caktonte një afat për dorëheqjen e tij, duke iu bashkuar kështu zërave të shumtë që kërkojnë tërheqjen e tij. Deri më tani, BBC ka numëruar të paktën 72 deputetë laburistë që kanë kërkuar publikisht largimin e tij ose një udhërrëfyes për dorëheqjen, shifër kjo që përfaqëson mbi 17% të të gjithë deputetëve të partisë në pushtet.

Në kundërpërgjigje të kësaj kryengritjeje të hapur, Downing Street lëvizi shpejt duke zëvendësuar gjashtë ndihmës ministrash të cilët u ishin bashkuar thirrjeve publike për dorëheqjen e Starmerit. Ndërkohë, deputetja Catherine West njoftoi se po mbledh emrat e kolegëve që kërkojnë largimin e kryeministrit deri në shtator. Megjithëse ajo u tërhoq nga ultimatumi i fundjavës për të nisur një garë lidershipi, kërcënimi mbetet real pasi duhen 81 nënshkrime (20% e deputetëve) për ta zyrtarizuar këtë sfidë.

Nga ana tjetër, Sir Keir Starmer, në një fjalim të mbajtur pas humbjeve në zgjedhjet e fundit, pranoi se qeveria ka bërë gabime, por u zotua t’u provojë të kundërtën skeptikëve. Ai u përpoq të rifitonte vëmendjen përmes tre premtimeve kryesore: forcimit të marrëdhënieve me Bashkimin Evropian, shtetëzimit të industrisë së çelikut (British Steel) dhe rritjes së mundësive për të rinjtë, megjithatë mbetet pikëpyetje nëse këto premtime do të mjaftojnë për të shpëtuar karrierën e tij politike.

/BBC/