Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, u dorëzoi ultimatumin e tij më të fundit Iranit të enjten gjatë një takimi të Bordit për Paqe, koalicionit të Lindjes së Mesme që Trump formoi për të stabilizuar një rajon që ai mund ta zhytë së shpejti në një luftë të re.

Ironia e të kërkuarit njëkohësisht paqe dhe kërcënimit me veprime ushtarake nënvizon impulsin konkurrues në thelb të politikës së jashtme të Trump-it në mandat të tij të dytë, raporton BBC.

Ndoshta asnjëherë kjo kontradikë nuk shihet më qartë sesa në ngërçin midis Uashingtonit dhe Teheranit – një bllokadë që është përshkallëzuar shpejt dhe tani mund të çojë në fushatën më të madhe ajrore amerikane në vite.

Trump ka thënë se ai preferon një zgjidhje diplomatike në formën e një marrëveshjeje që do të përfundojë programin bërthamor të armëve të Iranit. Një zyrtar i Shtëpisë së Bardhë tha të mërkurën se do të ishte “shumë i mençur” për Iranin që të bënte një marrëveshje.

Megjithatë, për gjithë fjalët rreth diplomacisë, Trump ka rritur retorikën e tij kundër Republikës Islamike në javët e fundit, dhe ka urdhëruar atë që analistët thonë se është rritja më e madhe ushtarake e SHBA-së në Lindjen e Mesme që nga Lufta e Irakut në 2003.

Është një shembull tjetër i dukshëm i gatishmërisë së Trump-it për të përdorur forcë ushtarake më shpesh se sa mbështetësit e tij prisnin në mandat të tij të dytë, dhe pa miratimin paraprak të Kongresit.

Kërcënimi i Trump-it për të goditur Iranin nuk mund të injorohet thjesht si një taktike negociimi, pasi herën e fundit që ai kërcënoi një armik me veprime ushtarake, SHBA-ja ndoqi me një sulm ndaj Venezuelës në janar. /BBC/

Historia politike e Mbretërisë së Bashkuar ka qenë formuar nga udhëheqës me vizion dhe sfida të ndryshme. Qeverisjet e tyre kanë ndikuar në zhvillimin ekonomik, politik dhe social të vendit, duke reflektuar ndryshimet e kohës dhe pritshmëritë e qytetarëve. Ja një listë e njëzet kryeministrave të fundit, së bashku me periudhat e tyre në detyrë:

1. Winston Churchill (1940–1945)
2. Clement Attlee (1945–1951)
3. Winston Churchill (1951–1955)
4. Anthony Eden (1955–1957)`
5. Harold Macmillan (1957–1963)
6. Alec Douglas-Home (1963–1964)
7. Harold Wilson (1964–1970)
8. Edward Heath (1970–1974)
9. Harold Wilson (1974–1976)
10. James Callaghan (1976–1979)
11. Margaret Thatcher (1979–1990)
12. John Major (1990–1997)
13. Tony Blair (1997–2007)
14. Gordon Brown (2007–2010)
15. David Cameron (2010–2016)
16. Theresa May (2016–2019)
17. Boris Johnson (2019–2022)
18. Liz Truss (2022)
19. Rishi Sunak (2022–2024)
20. Keir Starmer (2024–sot)

Presidenti amerikan, Donald Trump, në hapje të takimit të parë të Bordit të Paqes, ka deklaruar sërish se ka ndikuar në parandalimin e një lufte të mundshme mes Kosova dhe Serbia.

Gjatë fjalimit hapës, Trump përmendi disa konflikte për të cilat tha se ka luajtur rol në ndaljen e tyre, duke veçuar edhe raportet mes Kosovës dhe Serbisë.

“Shembull, Kosovë-Serbi, e kam bërë këtë. A mund të ngriteni ju lutem? Kosova-Serbia. Ju vlerësojmë. Dhe po ia dilni, e kur nuk ia dilni, më thirrni e ne do ta zgjidhim”, është shprehur ai para liderëve të pranishëm.

Deklarata e tij vjen në kuadër të takimit inaugurues të Bordit të Paqes, ku po marrin pjesë përfaqësues të vendeve të ndryshme, përfshirë edhe nga rajoni i Ballkanit.

Trump-Osmanit: Faleminderit për punën e mirë

Presidenti amerikan, Donald Trump, gjatë prezantimit të liderëve në mbledhjen e parë të Bordit të Paqes, ka vlerësuar edhe presidenten e Kosovës, Vjosa Osmani.

Ka nisur sot takimi inaugurues i Bordit të Paqes, i thirrur nga Donald Trump, në një ngjarje që ai e cilësoi si historike dhe me ndikim të madh global. Pjesë e këtij formati ndërkombëtar janë edhe Kosova dhe Shqipëria, të përfaqësuara nga liderët e tyre shtetërorë.

Kosova përfaqësohet nga presidentja Vjosa Osmani, ndërsa Shqipëria nga kryeministri Edi Rama, duke theksuar përfshirjen aktive të dy vendeve në këtë nismë për paqe dhe bashkëpunim ndërkombëtar.

Në fjalën hapëse, Trump falënderoi të pranishmit dhe mediat për vëmendjen e madhe.

“Kjo është një ditë e madhe dhe shumë njerëz po e ndjekin,” tha ai. “Kemi një grup të madh liderësh, dhe ata që nuk janë këtu po e ndjekin përmes Zoom-it. Shpresoj që ta shijojnë.”

Ai ritheksoi synimin e Bordit: “Ajo që po bëjmë është shumë e thjeshtë: paqe. Quhet Bordi i Paqes dhe ka të bëjë me një fjalë të lehtë për t’u thënë, por të vështirë për t’u arritur: paqe.”

Sipas tij, ky është një ndër forumet më të rëndësishme të krijuara ndonjëherë. “Besoj se është bordi më me pasoja, sigurisht për nga fuqia dhe prestigji. Nuk ka pasur kurrë diçka të ngjashme,” deklaroi Trump.

Ai nuk kurseu kritikat për vendet që nuk kanë pranuar ftesën për t’iu bashkuar nismës. “Pothuajse të gjithë e kanë pranuar, dhe ata që nuk e kanë bërë, do ta bëjnë. Disa po përpiqen të tregohen pak të zgjuar – por kjo nuk funksionon. Nuk mund të luani të zgjuarin me mua,” u shpreh ai.

Takimi pritet të vijojë me diskutime mbi konfliktet aktuale, nismat diplomatike dhe forcimin e bashkëpunimit ndërkombëtar, ndërsa pjesëmarrja e Kosovës dhe Shqipërisë shihet si një zhvillim me rëndësi për rajonin në kuadër të përpjekjeve globale për paqe.

Shtetet e Bashkuara po kërkojnë nga NATO një ndryshim rrënjësor të strategjisë së saj, duke propozuar reduktimin e misioneve jashtë territorit tradicional të aleancës. Ky plan, i cili brenda qarqeve diplomatike po njihet si “rikthim në rregullimet e fabrikës”, synon që NATO të përqendrohet kryesisht në detyrat e saj bërthamë të mbrojtjes dhe parandalimit, duke lënë anash menaxhimin e krizave në rajone të tjera, raporton POLITICO.

Sipas burimeve diplomatike, administrata amerikane po lobon për mbylljen e misionit këshillues në Irak dhe zvogëlimin e prezencës paqeruajtëse të KFOR-it në Kosovë. Kjo lëvizje është pjesë e një vizioni më të gjerë për ta trajtuar NATO-n si një pakt strikt mbrojtës euro-atlantik, duke kufizuar angazhimet e saj në zona që konsiderohen jashtë sferës parësore të sigurisë së aleancës. Në këtë kuadër, SHBA-ja po sugjeron gjithashtu që partnerët si Ukraina dhe vendet e Indo-Paqësorit të mos jenë pjesë zyrtare e takimeve në samitin e ardhshëm në Ankara.

Ky drejtim i ri, i prezantuar si “NATO 3.0”, kërkon që forcat evropiane të marrin më shumë përgjegjësi për sigurinë e tyre dhe të jenë të afta të përballen me skenarët më kritikë të mbrojtjes. Ndonëse Uashingtoni ka rikonfirmuar përkushtimin e tij ndaj sigurisë evropiane, kërkesa për të reduktuar praninë në vatra të ndryshme të krizave ka nxitur diskutime mes aleatëve. Shumë vende anëtare vlerësojnë se partneritetet dhe misionet aktuale janë thelbësore për stabilitetin e përgjithshëm, ndërkohë që çdo ndryshim i mundshëm në terren do të kërkojë dakordësinë e plotë të të gjithë aleancës.