Një zyrtar policor ka mbetur i plagosur si pasojë e të shtënave me armë zjarri mesnatën e mbrëmshme në zonën e Shkozës në Tiranë. Viktima është identifikuar se  është Anxhelo Kumaraku, rreth 30 vjeç, i cili në momentin e ngjarjes ndodhej jashtë detyrës zyrtare, raporton Euronews Albania.

Sipas njoftimit të Policisë së Shqipërisë, ngjarja ka ndodhur rreth orës 00:10, në rrethana ende të paqarta. 30-vjeçari është transportuar menjëherë në spital dhe sipas mjekëve ndodhet jashtë rrezikut për jetën.

Menjëherë pas marrjes së lajmit, autoritetet policore kanë ngritur pika të shumta kontrolli dhe po kryejnë kërkime intensive në tërë zonën për kapjen e autorit apo autorëve të përfshirë në këtë sulm.

Në vendin e ngjarjes kanë dalë grupi hetimor dhe Agjencia e Mbikëqyrjes Policore (AMP), të cilët nën drejtimin e Prokurorisë po punojnë për ndriçimin e plotë të rrethanave, identifikimin e personave përgjegjës dhe dokumentimin ligjor të rastit. /Euronews Albania/

Komisioni Qendror i Zgjedhjeve (KQZ) ka përmbyllur periudhën e regjistrimit për votuesit jashtë vendit për zgjedhjet e parakohshme parlamentare të 7 qershorit. Sipas të dhënave të para, interesimi i mërgatës është jashtëzakonisht i lartë, ku deri më tani janë aprovuar mbi 109 mijë kërkesa, ndërsa mijëra të tjera po shqyrtohen ende.

Zëdhënësi i KQZ-së, Valmir Elezi, ka bërë të ditur për Ekonomia Online se procesi i regjistrimit ka zgjatur nga 6 deri më 17 maj 2026, periudhë gjatë së cilës janë pranuar me mijëra aplikime përmes platformës elektronike.

“Sipas të dhënave preliminare, nga fillimi i këtij procesi më 6 maj dhe deri në përfundim të tij më 17 maj 2026, përmes platformës elektronike janë pranuar 142,803 kërkesa për regjistrim, prej të cilave deri më tani janë aprovuar 109,696, ndërsa 7,325 të tjera janë refuzuar dhe 25,702 janë në pritje për shqyrtim”, deklaroi Elezi.

Sipas të dhënave zyrtare, pjesa dërrmuese e bashkatdhetarëve kanë përzgjedhur votimin përmes postës, duke shfrytëzuar kutitë postare që KQZ-ja ka hapur nëpër botë.

“Nga 109,696 aplikime të aprovuara, 81,901 shtetas janë regjistruar për të dërguar pakon me fletëvotim në kutinë postare jashtë Kosovës, 2,855 të tjerë për të dërguar pakon me fletëvotim në kutinë postare të KQZ-së në Kosovë dhe 24,940 janë regjistruar për të votuar fizikisht në ndonjërën nga përfaqësitë diplomatike”, sqaroi Elezi.

Për t’ua lehtësuar këtë proces qytetarëve, KQZ-ja ka funksionalizuar kuti postare në 23 shtete të ndryshme të botës, përfshirë edhe brenda Kosovës, ndërsa adresat e sakta të tyre pritet të publikohen gjatë kësaj jave.

Ligji për Zgjedhjet e Përgjithshme përcakton që mërgata voton më herët sesa qytetarët brenda territorit të Kosovës. Elezi tregoi se votimi me postë është planifikuar të fillojë më 25 maj dhe të zgjasë deri më 6 qershor, që është edhe data kur do të organizohet votimi fizik nëpër përfaqësitë diplomatike.

Edhe pse fillimisht ishte vendosur që votimi fizik të organizohej në 48 përfaqësi diplomatike (33 ambasada dhe 15 konsullata) me gjithsej 70 vendvotime, KQZ-ja pritet ta rishikojë këtë listë. Arsyeja ndërlidhet me numrin e vogël të votuesve të regjistruar në disa lokacione.

“Sipas Rregullores Zgjedhore për Regjistrimin dhe votimin jashtë Kosovës, nëse numri i votuesve të regjistruar për votim në një përfaqësi diplomatike është nën 50, votimi fizik në atë përfaqësi diplomatike nuk organizohet. Votuesit e regjistruar do të kalojnë automatikisht në statusin e votuesve përmes postës dhe për këtë do të njoftohen nga KQZ”, ka përfunduar Elezi në prononcimin e tij. /Ekonomia Online/

 

Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Trump, i ka dërguar një ultimatum të prerë Teheranit përmes platformës së tij Truth Social, duke deklaruar se “koha po ikën” dhe duke kërkuar veprime të shpejta, përndryshe pasojat për Iranin do të jenë shkatërruese, raporton BBC.

Ky reagim erdhi menjëherë pas një diskutimi që Trump zhvilloi me kryeministrin izraelit, Benjamin Netanyahu, në një kohë kur negociatat për t’i dhënë fund luftës kanë hyrë në një qorrsokak.

Nga ana tjetër, mediat shtetërore iraniane po akuzojnë Uashingtonin zyrtar për mungesë kompromisi dhe për dështim në ofrimin e lëshimeve konkrete ndaj propozimeve të tyre, gjë që sipas agjencisë “Mehr” po çon drejt një bllokade totale të bisedimeve.

Ky tension i ri rikthen në pah kërcënimet e hershme të Trumpit për shkatërrimin e një civilizimi të tërë, pak para armëpushimit të prillit, ndërsa tani ai e konsideron këtë armëpushim si pothuajse të dështuar për shkak të kërkesave iraniane, të cilat i quajti plotësisht të papranueshme.

Në qendër të këtij ngujimi diplomatik qëndrojnë kushtet diametralisht të kundërta të të dyja palëve. Irani, përmes Ministrisë së tij të Jashtme, i ka mbrojtur propozimet e veta duke i quajtur ato gjeneroze dhe të përgjegjshme.

Këto kërkesa përfshijnë ndalimin e menjëhershëm të luftës në të gjitha frontet – duke iu referuar edhe sulmeve të Izraelit ndaj Hezbollahut në Liban –, heqjen e bllokadës detare amerikane mbi portet iraniane, garanci për mos-sulmim në të ardhmen, dëmshpërblime të luftës si dhe njohjen e sovranitetit të plotë mbi Ngushticën strategjike të Hormuzit.

Si kundërpërgjigje, Uashingtoni ka paraqitur pesë kushte të rrepta, ku më kryesoret janë lejimi i funksionimit të vetëm një qendre bërthamore në Iran dhe dorëzimi i të gjithë uraniumit të pasuruar shumë direkt në SHBA.

Megjithatë, Trump ka sinjalizuar një zbutje të lehtë të qëndrimit të tij të mëparshëm për mbyllje totale, duke sugjeruar se mund të pranojë një pezullim 20-vjeçar të programit bërthamor iranian, që mbetet edhe pika më e nxehtë e mosmarrëveshjes.

Përkundër faktit se armëpushimi që nisi pas sulmeve masive ajrore të forcave amerikane dhe izraelite më 28 shkurt është respektuar kryesisht, situata në terren mbetet jashtëzakonisht e brishtë për shkak të incidenteve të herëpashershme me armë zjarri.

Ndikimi i këtij konflikti ka tejkaluar dimensionin rajonal duke goditur drejtpërdrejt ekonominë globale, pasi Irani po vazhdon ta mbajë të bllokuar Ngushticën e Hormuzit si masë hakmarrëse. Duke qenë se përmes kësaj rruge ujore kalon rreth 20% e furnizimit botëror me naftë dhe gaz të lëngshëm natyror, ky bllokim ka shkaktuar një rritje të hovshme dhe drastike të çmimeve të karburanteve në mbarë tregjet ndërkombëtare, duke rritur presionin mbi fuqitë botërore për të gjetur një zgjidhje të shpejtë diplomatike. /BBC/

 

Mes një bote në kaos dhe riorganizim, siguria është kthyer në prioritet absolut, dhe për Kosovën, ajo lidhet drejtpërdrejt me NATO-n – aleancën më të madhe ushtarake në botë.

Një momentum i ri për afrimin e saj me të është duke u konsoliduar në qendrat e vendimmarrjes në Uashington, megjithatë shfrytëzimi i tij duket se kërkon shtytje më të fortë politike edhe nga Prishtina.

Për ish-ministrin e Mbrojtjes së Shqipërisë, Fatmir Mediu, i përfshirë nga afër në bisedimet për avancimin e Kosovës drejt NATO-s, mbështetja nga Uashingtoni përbën një mundësi të rëndësishme. Por, sipas tij, ajo humbet peshë nëse Kosova nuk siguron stabilitet të brendshëm institucional. Anëtarësimi në NATO kërkon, para së gjithash, konsensus politik dhe qasje të koordinuar nga vetë Kosova.

“Pa një Kosovë me institucione, pa një Kosovë me politikë dhe Qeveri të qëndrueshme, do të jetë e vështirë të hapësh rrugën që duhet për anëtarësimin në NATO”, thotë Mediu për programin Expose të Radios Evropa e Lirë.

Në fund të prillit, në Kongresin amerikan u hodh një hap konkret: përfaqësuesi Keith Self, bashkë me kolegët e tij, Ritchie Torres dhe Mike Lawler, propozuan një rezolutë që synon ta shtyjë përpara rrugën e Kosovës drejt NATO-s.

Rezoluta me mbështetje dypartiake thekson, mes tjerash, se “qeverisja demokratike e Kosovës, mbikëqyrja civile e forcave të sigurisë dhe bashkëjetesa shumetnike përbëjnë një argument bindës për anëtarësimin në NATO”.

Aty, po ashtu, thuhet se “përfshirja e Kosovës në aleancën e NATO-s do të shërbente si një kundërpeshë e nevojshme për të dekurajuar përpjekjet armiqësore dhe për të parandaluar një katastrofë tjetër globale në Ballkan”.

Dhe kjo nuk është nisma e vetme. Një tjetër rezolutë në Kongres, e iniciuar po në fund të prillit nga Torres, Self dhe kongresisti George Latimer, e vendos theksin te prania ushtarake e Shteteve të Bashkuara në Kosovë, duke e cilësuar atë si kyç për stabilitetin në rajon.

Gjatë një mbledhjeje të kësaj jave të Komitetit për Punë të Jashtme të Dhomës së Përfaqësuesve, Self ka theksuar sërish se Kosova ka dëshmuar përkushtim të qartë ndaj stabilitetit rajonal dhe përafrimit strategjik me NATO-n, ndaj edhe duhet të jetë pjesë e saj.

“Kosova është, padyshim, një nga partnerët më të afërt dhe më besnikë evropianë të Shteteve të Bashkuara. Në një periudhë të shkurtër kohe, ky shtet i ri ka dëshmuar përkushtim të qartë ndaj qeverisjes demokratike, kontrollit civil mbi forcat e sigurisë dhe bashkëjetesës shumetnike – të gjitha këto e përforcojnë argumentin për anëtarësim në NATO dhe për stabilitet në Ballkan”, ka thënë Self në seancën e 13 majit.

Nga kabineti i kongresistit Torres është shprehur po ashtu mbështetje për anëtarësimin e Kosovës në NATO, por dhe për vazhdimin e pranisë së SHBA-së në misionin paqeruajtës KFOR.

“Kongresi shpreson që të shohë anëtarësimin e Kosovës në NATO, mbështetje dypartiake për të mbajtur nivelin e forcave në KFOR dhe procesin e dialogut që nuk e shpërblen Serbinë me lëshime dhe kokëfortësi”, ka thënë për Radion Evropa e Lirë zëdhënësi i Torresit, Benny Stanislawski.

Qeveria e Kosovës nuk u është përgjigjur pyetjeve të Radios Evropa e Lirë për mënyrën se si i interpreton ajo rezolutat e fundit në Kongresin amerikan, për komunikimet eventuale me SHBA-në apo NATO-n, si dhe për vlerësimin e pozicionit aktual të Kosovës në procesin e integrimeve euroatlantike.

Zyra e NATO-s në Bruksel tha vetëm se çdo hap i mëtejshëm për të konsoliduar marrëdhëniet e aleancës me institucionet në Kosovë, kërkon konsensus nga të gjithë aleatët.

“Ne i inkurajojmë institucionet në Kosovë që të konsolidojnë qeverisjen e mirë, për të mirën e të gjithë njerëzve që jetojnë në Kosovë. NATO-ja mbetet plotësisht e përkushtuar ndaj stabilitetit në Ballkanin Perëndimor, përfshirë edhe përmes misionit KFOR”, tha një zëdhënës i aleancës për Radion Evropa e Lirë.

Politika e “dyerve të hapura” e NATO-s bazohet në Nenin 10 të Traktatit të Uashingtonit, i cili përcakton se anëtarësimi është i hapur për çdo “shtet evropian që është në gjendje t’i çojë përpara parimet e këtij Traktati dhe të kontribuojë në sigurinë e zonës së Atlantikut të Veriut”.

Kosova e ka të deklaruar prej kohësh synimin për anëtarësim në aleancë dhe ka ndërmarrë hapa në ndërtimin e kapaciteteve të sigurisë në përputhje me standardet e saj, por procesi mbetet i bllokuar në aspektin politik, pasi katër vende anëtare të NATO-s nuk e njohin ende pavarësinë e Kosovës, dhe çdo zgjerim i ri kërkon konsensusin e të 32 aleatëve.

Radio Evropa e Lirë ka kontaktuar ministritë e Jashtme të këtyre katër vendeve – Spanjës, Greqisë, Sllovakisë dhe Rumanisë – për t’i pyetur nëse po shqyrtojnë rishikimin e qëndrimit të tyre ndaj njohjes së pavarësisë së Kosovës.

Prej tyre është deklaruar vetëm Ministria e Jashtme e Sllovakisë, duke theksuar se qëndrimi i saj mbetet i bazuar në Deklaratën e Parlamentit të vitit 2007, e cila e lidh zgjidhjen e statusit të Kosovës me respektimin e kërkesave të Serbisë dhe normave të së drejtës ndërkombëtare, si dhe me rezultatin e dialogut Prishtinë-Beograd, të lehtësuar nga Bashkimi Evropian.

 

Vëzhguesit thonë se, pavarësisht qëndrimeve të ngurta të shteteve mosnjohëse, rezolutat në Kongresin amerikan – edhe pse joobliguese – e pengojnë Kosovën “të zhytet në harresë”.

Me fjalët e Mediut, ky angazhim lidhet edhe me interesin e SHBA-së për të ruajtur ekuilibrat në Ballkan dhe për të parandaluar rritjen e ndikimeve ruse, kineze dhe serbe në rajon.

“Unë kam bindjen se Shtetet e Bashkuara të Amerikës, pavarësisht nga retorika, NATO-n e shikojnë si një element jashtëzakonisht të rëndësishëm, jo vetëm për stabilitetin e Ballkanit, por edhe për një marrëdhënie dhe një influencë më të gjerë gjeopolitike. Dhe, në këtë kuadër, padyshim që është dhe interesi për Kosovën”, thotë Mediu.

Ish-zyrtari i lartë i NATO-s, Jamie Shea, vlerëson se aktivizmi në Kongresin amerikan duhet kuptuar më shumë si vendosje e një agjende afatgjatë, sesa si ndikim i menjëhershëm. Ai thotë se kjo e mban Kosovën në vëmendjen politike të Uashingtonit dhe krijon hapësirë për një mundësi të ardhshme, kur kushtet në marrëdhëniet Kosovë-Serbi dhe brenda vetë NATO-s të jenë më të favorshme.

“Por, sinqerisht, derisa të ketë stabilitet politik në Kosovë, sepse tri palë zgjedhje në 18 muaj nuk janë shenjë e mirë… ndaj, derisa të ketë më shumë stabilitet pas zgjedhjeve të qershorit, nuk pritet të ketë një rrugë të qartë përpara në procesin e integrimit euroatlantik”, thotë Shea për Exposenë.

Kosova, në më pak se një muaj, do të mbajë zgjedhjet e treta parlamentare brenda një periudhe prej një viti e gjysmë, pasi dy ciklet e mëparshme nuk arritën të prodhojnë institucione të qëndrueshme, për shkak të mungesës së konsensusit mes partive politike.

E, Mediu argumenton se anëtarësimi në NATO nuk varet vetëm nga mbështetja amerikane, por edhe nga koordinimi politik dhe angazhimi i brendshëm i vetë Kosovës, në bashkëpunim me aleatët.

Në këtë kontekst, ai nënvizon nevojën për shtim të aktiviteteve diplomatike dhe lobuese, veçanërisht në Uashington, si dhe për reforma të strukturuara sipas standardeve të NATO-s, duke kujtuar se një rrugëtim i ngjashëm i ka paraprirë edhe anëtarësimit të Shqipërisë në NATO në vitin 2009.

“Unë mendoj që është një nga zhvillimet më të mira që kanë ndodhur për Kosovën. Për disa arsye… sepse, po të kujtojmë historinë tonë, kështu ka filluar – me deklarata, me rezoluta në Kongresin amerikan. Në qoftë se vijmë, pastaj, në një aprovim të rezolutës në Kongres, ajo kthehet në një gjë që përcakton edhe politika të Departamentit amerikan të Shtetit apo të administratës amerikane”, thotë Mediu.

Ai shton se Shtetet e Bashkuara kanë peshë vendimtare në vendimmarrjen e NATO-s dhe se do të ishte e vështirë që disa vende anëtare t’i rezistonin presionit amerikan, nëse Uashingtoni do të këmbëngulte në anëtarësimin e Kosovës.

Gjatë mbledhjes së Komitetit për Punë të Jashtme, më 13 maj, kongresisti Self kërkoi bllokimin e 1.8 miliard dollarëve ndihmë ushtarake për Greqinë, derisa Athina ta njohë pavarësinë e Kosovës, duke paraqitur edhe një amendament për ndalimin e kësaj ndihme vjetore, por që u kundërshtua nga disa përfaqësues demokratë.

Shea pajtohet se mbajtja nën presion e shteteve mosnjohëse është e rëndësishme, por shton se Kosova nuk mund të mbështetet vetëm te SHBA-ja, duke theksuar nevojën për një qasje më të balancuar drejt Evropës.

“Kosova duhet të ketë një përpjekje më të balancuar lobimi dhe të lobojë po aq fort në Berlin, Paris, Londër apo Varshavë, sa edhe në Uashington. Mbështetja vetëm te Shtetet e Bashkuara mund të ketë funksionuar në të kaluarën, në vitet ‘90, por sot nuk është më një strategji efektive”, vlerëson Shea.

Në një linjë të ngjashme, edhe Daniel Serwer, nga Universiteti Johns Hopkins në Uashington, vë në dukje kufizimet reale të ndikimit të Kongresit amerikan në këtë proces.

“Rezolutat sugjerojnë mbështetje të konsiderueshme politike për anëtarësimin e Kosovës në NATO, por ato nuk e detyrojnë administratën. Presidenti mund t’i injorojë ato. Autoriteti i tij në politikën e jashtme është praktikisht i pakufizuar”, thotë Serwer për Exposenë.

Në një kohë kur rendi botëror po rishkruhet dhe balancat e sigurisë po lëkunden, Shtetet e Bashkuara po sinjalizojnë qartë edhe riorganizim të pranisë së tyre ushtarake në Evropë – deri te tërheqja e mijëra trupave nga Gjermania.

Në këtë realitet të ri, merr peshë pikërisht ajo që thekson Mediu: prania amerikane në KFOR nuk është thjesht ushtarake – është një mesazh i fortë politik për angazhimin e SHBA-së në rajon. Dhe Kosova, nëse synon ta shfrytëzojë këtë dritare gjeopolitike, duhet të dalë nga logjika e politikës ditore dhe të kalojë në veprim strategjik afatgjatë./REL/