“Tridhjetë e tre shekuj kishin kaluar që kur këmbët e njeriut kishin shkelur për herë të fundit në dyshemenë ku qëndronim ne, dhe megjithatë shenjat e jetës së fundit ishin ende rreth nesh,” kujtonte Carter.

Kur Carter foli në radio në vitin 1936, kishin kaluar 14 vjet që nga zbulimi i jashtëzakonshëm i varrit të paprekur të faraonit të ri. Ky zbulim e bëri atë të famshëm në gjithë botën dhe ndezi një interes të madh global për qytetërimin e Egjiptit të lashtë.

Duke rikujtuar ngjarjet e vitit 1924, ai përshkroi ndjesinë e pazakontë që përjetoi kur më në fund arritën te sarkofagu i Tutankhamunit – arkivoli prej guri ku faraoni kishte qëndruar i paprekur për mijëvjeçarë. Detaje të vogla, si “një tas gjysmë i mbushur me llaç, një llambë e nxirë dhe copëza druri të lëna në dysheme nga një marangoz i pakujdesshëm”, e bënin vendin të dukej sikur ishte braktisur vetëm pak çaste më parë.

“Ne kishim depërtuar në dy dhoma, por kur arritëm te një faltore e artë me dyer të mbyllura dhe të vulosura,” kujtonte Carter, “e kuptuam se do të ishim dëshmitarë të një spektakli që asnjë njeri i kohës sonë nuk kishte pasur privilegjin ta shihte.”

Pasi hoqi vulën dhe hapi derën, ai zbuloi një faltore të dytë edhe më të ndritshme dhe më të punuar se e para. Kur dera u hap ngadalë, përballë tij u shfaq një sarkofag gjigant prej kuarciti të verdhë. Për të vazhduar më tej, duhej të ngrihej kapaku prej guri që peshonte rreth 1,130 kilogramë. Me ndihmën e një sistemi të ndërlikuar litarësh dhe rrotash, kapaku u ngrit para syve të një audience të përbërë nga personalitete dhe të ftuar të rëndësishëm.

Kur drita depërtoi në brendësi të arkivolit, Carter kujtonte: “Një psherëtimë mahnitjeje na doli nga buzët, aq madhështore ishte pamja që na u shfaq.” Brenda ndodhej një figurë e artë e mbretit të ri, një vepër arti e jashtëzakonshme. Ajo ishte vetëm kapaku i një serie prej tre arkivolesh të vendosur njëri brenda tjetrit, që ruanin eshtrat e Tutankhamunit.

“Statua të çuditshme, kafshë të pazakonta dhe ar kudo – shkëlqimi i arit ishte gjithandej,” kujtonte Carter.

Ironikisht, njeriu që bëri një nga zbulimet më të mëdha arkeologjike në histori nuk kishte arsim formal në këtë fushë. Carter kishte lënë shkollën në moshën 15-vjeçare. Talenti i tij për vizatim tërhoqi vëmendjen e familjes aristokrate Amherst në Norfolk të Anglisë, e cila kishte një nga koleksionet më të mëdha private të artefakteve egjiptiane në Britani. Pikërisht aty lindi pasioni i tij për Egjiptin e lashtë.

Në moshën 17-vjeçare ai u punësua në Egjipt si vizatues dhe kopjues i relievave arkeologjike. Ai mbërriti në një kohë kur arkeologjia ishte në lulëzim dhe shumë ekspedita financoheshin nga aristokratë dhe pasanikë britanikë. Për më shumë se dy dekada Carter mësoi profesionin në terren.

Zbulimi i jashtëzakonshëm i varrit të Tutankhamunit në Valley of the Kings pranë lumit Nil ishte edhe rezultat i një fati të mirë. Për vite me radhë Carter kishte kërkuar pa sukses në atë zonë, e cila ishte përdorur nga egjiptianët e lashtë si vendvarrimi kryesor për faraonët. Hyrja e varrit kishte qenë e mbuluar nga shtresa të mëdha rrënojash antike, gjë që e kishte mbrojtur atë nga grabitësit e varreve dhe nga arkeologët për mijëra vjet.

Zbulimi i vitit 1922–1924 mbetet edhe sot një nga momentet më të rëndësishme në historinë e arkeologjisë dhe një dritare e rrallë në jetën dhe vdekjen e një mbreti të ri të Egjiptit të lashtë.

Marrë dhe përshtatur nga BBC