

Kulturë
Thëniet më të bukura nga Eric Hoffer
Ai ishte autor i dhjetë librave dhe iu dha Medalja Presidenciale e Lirisë në vitin 1983.
Published
2 years agoon
By
Betim GashiEric Hoffer ishte një filozof moral dhe social amerikan. Ai ishte autor i dhjetë librave dhe iu dha Medalja Presidenciale e Lirisë në vitin 1983.
Libri i tij i parë “Besimtari i Vërtetë” (1951), u njoh gjerësisht si një klasik, duke marrë vlerësime kritike nga studiuesit.
Çmimi “Eric Hoffer” është një çmim letrar ndërkombëtar i vendosur për nder të tij.
Për kënaqësinë e lexuesve tanë ne kemi sjellë një koleksion të thënieve më të bukura të Hoffer.
Kur njerëzit janë të lirë të bëjnë si të duan, ata zakonisht imitojnë njëri -tjetrin.
Zhgënjimi është një lloj falimentimi – falimentimi i një shpirti që shpenzon shumë në shpresim dhe pritje.
Vrazhdësia është imitimi i forcës nga njeriu i dobët.
Ne gënjejmë më së shumti kur gënjejmë veten.
Çdo kauzë e madhe fillon si lëvizje, bëhet biznes dhe përfundimisht degjeneron në një gjurulldi.
Njerëzit që kafshojnë dorën që i ushqen zakonisht lëpijnë çizmin që i godet.
Aritmetika më e vështirë për t’u zotëruar është ajo që na mundëson të numërojmë bekimet tona.
Kur njerëzit mërziten, mërziten kryesisht nga vetja e tyre.
Urrejtja është më e arritshmja dhe më e gjithanshmja nga të gjithë agjentët bashkues. Lëvizjet masive mund të ngrihen dhe të përhapen pa besimin në një zot, por kurrë pa besimin në një djall.
Na thuhet se talenti krijon mundësitë e veta. Por ndonjëherë duket se dëshira e fortë krijon jo vetëm mundësitë e veta, por edhe talentet e veta.
Zemërimi është parathënie e guximit.
Ju mund të zbuloni se nga çfarë ka më shumë frikë armiku juaj duke vëzhguar mjetet që ai përdor për t’ju frikësuar.
Një njeri ka prirjen të ketë parasysh biznesin e tij kur ia vlen të merret parasysh. Kur nuk është kështu, ai heq mendjen nga punët e tij të pakuptimta duke menduar për punët e njerëzve të tjerë.
Ende është e vërtetë se njeriu është njeriu më unik kur i shndërron pengesat në mundësi.
Shumë më e rëndësishme se ajo që dimë ose nuk dimë është ajo që nuk duam të dimë.
Lodhja më e madhe vjen nga puna që nuk bëhet.
Ju kurrë nuk do të ngopeni së marruri nga ato gjëra të cilat nuk ju duhen për t’ju bërë të lumtur.
Për një njeri krejtësisht pa ndjenjën e përkatësisë, vetëm jeta është ajo që ka rëndësi. Është realiteti i vetëm në përhershmërinë e hiçit, dhe ai kapet pas tij me dëshpërim të paturpshëm.
Një kokë bosh nuk është vërtet e zbrazët; është e mbushur me mbeturina. Prandaj ekziston vështirësia për të futur diçka në një kokë të zbrazët.
Eshtë befasuese të kuptosh se sa mosbesim është i nevojshëm për të bërë të mundur besimin.
Të jesh plotësisht i gjallë do të thotë të mendosh se gjithçka është e mundur.
Njerëzit me ndjenjën e përmbushjes mendojnë se është një botë e mirë dhe do të donin ta ruanin ashtu siç është, ndërsa të frustruarit favorizojnë ndryshimin rrënjësor.
Njeriu lëkundet gjatë jetës i tërhequr nga arsyeja e tij, i tërhequr dhe i shtyrë nga orekset e tij, i pëshpëritur nga frika, i thirrur nga shpresat. Nuk është çudi që ajo që ai dëshiron më shumë është të harrojë veten.
Propaganda … shërben më shumë për të justifikuar veten sesa për të bindur të tjerët; dhe sa më shumë arsye të kemi për t’u ndjerë fajtorë, aq më e zjarrtë është propaganda jonë.
Shumë nga njohuritë e shenjtorit burojnë nga përvoja e tij si mëkatar.
Nuk do të kishte shoqëri nëse të jetuarit së bashku varej vetëm nga mirëkuptimi i njëri -tjetrit.
Fillimi i mendimit është në mosmarrëveshje – jo vetëm me të tjerët, por edhe me veten.
Ju kurrë nuk mund të merrni mjaftueshëm nga ajo që nuk ju nevojitet vërtet.
Gërvisht një intelektual dhe gjen një aristokrat të mundshëm që urren pamjen, tingullin dhe erën e njerëzve të zakonshëm.
Ne mund të jemi absolutisht të sigurt vetëm për gjërat që nuk i kuptojmë.
Dobësia e një shpirti është proporcionale me numrin e të vërtetave që duhet të ruhen prej tij.
Besimi në një kauzë të shenjtë është në një masë të konsiderueshme një zëvendësim i besimit të humbur në veten tonë.
Dhembshuria është antitoksina e shpirtit: aty ku ka dhembshuri edhe impulset më helmuese mbeten relativisht të padëmshme.
Kështu është me shumicën prej nesh; ne jemi ajo që njerëzit e tjerë thonë se jemi. Ne e njohim veten kryesisht nga thashethemet.
Loja e historisë zakonisht luhet nga më të mirët dhe më të këqijtë mbi kokat e shumicës në mes.
Çdo qëndrim ekstrem është një ikje nga vetja.
Një inteligjencë në pushtet, qoftë në Evropë, Azi apo Afrikë, i trajton masat si lëndë e parë për t’u eksperimentuar, përpunuar dhe tretur sipas dëshirës.
Nuk është vuajtja aktuale, por shija e gjërave më të mira që i nxit njerëzit të revoltohen.
Kërkimi i lumturisë është një nga burimet kryesore të pakënaqësisë.
Ata që do të sakrifikonin një brez për të realizuar një ideal janë armiqtë e njerëzimit.
Akti i vetëmohimit duket se na jep të drejtën për të qenë të ashpër dhe të pamëshirshëm ndaj të tjerëve.
Grindja jonë me botën është një jehonë e grindjes së pafund që po zhvillohet brenda nesh.
Sa të frikshëm janë personat, vdekja e të cilëve do të na prishte oreksin dhe do ta bënte botën të dukej bosh.
Ne ndoshta kemi një dashuri më të madhe për ata që mbështesim sesa për ata që na mbështesin. Kotësia jonë ka më shumë peshë sesa interesi ynë personal.
Magazinë
Vajza e Tom Hanks flet për fëmijërinë e saj: Vite plot konfuzion dhe dhunë
Published
9 hours agoon
April 4, 2025
Elizabeth Hanks, vajza e Tom Hanks dhe gruas së parë, Samantha Lewis, ka folur për fëmijërinë e trazuar dhe marrëdhënien e ndërlikuar me nënën e saj në librin e saj të ri, The 10: A Memoir of Family And The Open Road.
Në një fragment të marrë nga People, autorja, e cila përdor emrin EA, shkruan se si prishja e martesës së prindërve të saj në 1985 i dha formë fëmijërisë së saj dhe viteve të hershme të vëllait të saj, Colin Hanks.
“Unë jam një fëmijë nga martesa e parë (jo e famshme). Kujtimet e mia të vetme që prindërit ishin në të njëjtin vend në të njëjtën kohë janë diplomimi i Kolinit dhe diplomimi im i shkollës së mesme,” fillon ajo.
Autorja 42-vjeçare shkruan se ka lindur në Burbank, por ka pak kujtime nga vitet e saj të hershme në Los Angeles, se nëna e saj u zhvendos me të, pa paralajmërim, gjashtë orë larg në Sacramento, menjëherë pas divorcit të saj nga ylli i “Forrest Gump”.
“U ra dakord për alimentacionin dhe unë do vizitoja babanë e njerkën time, së shpejti vëllezërit e mi më të vegjël, në fundjavë dhe në verë, por nga mosha 5 deri në 14 vjeç, vitet e mia ishin plot konfuzion, dhunë, privim dhe pa dashuri. Unë isha një vajzë Sacramento,” thotë ajo.
Megjithatë, gjërat ndryshuan “me kalimin e viteve” dhe shëndeti mendor i nënës së saj u përkeqësua.
“Oborri ishte aq plot me jashtëqitje qeni sa nuk mund të ecje rreth tij, shtëpia kumbonte tymin. Frigoriferi ishte bosh ose plot me ushqime të skaduara dhe nëna ime kalonte gjithnjë e më shumë kohë në shtratin e madh duke lexuar Biblën,” përshkruan ajo.
Elizabeth i’u referua një incidenti të dhunshëm që përjetoi. “Një natë, abuzimi emocional u shndërrua në abuzim fizik, dhe pas kësaj, u transferova në Los Angeles, pikërisht në mes të klasës së shtatë,” shpjegoi ajo.
Lewis, vdiq nga kanceri në mushkëri më 2002 në moshën 49-vjeçare dhe Elizabeth Hanks ishte vetëm 19 vjeç në atë kohë.
Lewis u takua me Hanks më 1970, të dy studionin teatër në Sacramento. Çifti kishte fëmijën e parë, Colin, në 1977 , u martuan një vit më vonë. Ata u bënë prindër për herë të dytë në vitin 1982, kur lindi Elizabeth.
Megjithatë, lumturia e tyre ishte jetëshkurtër dhe çifti u nda në vitin 1985. Divorci u finalizua dy vjet më vonë.
Magazinë
Mel Gibsonit i është hequr patenta e armës për shkak të dhunës në familje
Published
12 hours agoon
April 4, 2025
Departamenti i Drejtësisë i ka dhënë Mel Gibson të drejtën për të zotëruar sërish një armë pas një dënimi për dhunë në familje që ndodhi në vitin 2011.
Sipas mediave, prokurori i shtetit Pam Bondi miratoi rikthimin e të drejtës për të mbajtur armë aktorit së bashku me nëntë persona tjerë.
Gibson, i cili në janar u emërua “ambasador special” në Hollywood nga presidenti amerikan Donald Trump së bashku me Jon Voight dhe Sylvester Stallone, do të lejohet të zotërojë armë zjarri përsëri në varësi të ligjeve të shtetit.
Nga rruga, aktori jeton në Nevada, e cila i ndalon kriminelët të kenë armë, por meqenëse dënimi i tij ishte një kundërvajtje, e drejta për të pasur armë është rikthyer.
Debati mbi të drejtat e Gibson-it për armët ka tërhequr vëmendjen nga Departamenti i Drejtësisë dhe administrata Trump shkarkoi avokaten e faljes Elizabeth G. Oyer pasi ajo ngriti shqetësime për lejimin e aktorit të zotëronte armë zjarri.
“Kthimi i armëve te abuzuesit është një çështje serioze që, për mendimin tim, nuk është diçka që mund ta rekomandoj lehtë sepse ka pasoja reale që vijnë nga mbajtja e armëve të zjarrit për njerëzit që kanë një histori të dhunës në familje”, tha ajo në atë kohë.
Një zyrtar i lartë i Departamentit të Drejtësisë mohoi që shkarkimi i saj të kishte lidhje me debatin mbi të drejtat e Gibson-it për armë.
Departamenti i Drejtësisë njoftoi kohët e fundit rregullore të reja që rivendosin të drejtat e armëve për disa njerëz me dënime penale për sa kohë që ata kanë “fituar mundësinë” për të zotëruar përsëri një armë. Gibson nuk e kundërshtoi akuzën për kundërvajtje për rrahjen e ish të dashurës Oksana Grigorieva. Më pas, u dënua me 36 muaj shërbim prove dhe shërbim në komunitet dhe këshillim.
Kulturë
Ndrek Shkjezi, aktori i karaktereve, bashkëthemelues i Teatrit të Shtetit
Published
14 hours agoon
April 4, 2025By
UBT NEWS
Më 4 prill të vitit 1922, lindi në Shkodër një nga figurat më të shquara të artit shqiptar, aktori Ndrek Shkjezi, i cili u bë i njohur dhe i vlerësuar nga publiku për galerinë e pasur dhe të gjerë të karaktereve që ai ka ndërtuar në skenë dhe ekran. Shkjezi do të mbahet mend si një nga ata artistë që i dhuroi artit shqiptar një interpretim të thellë dhe të paharrueshëm, duke lënë një shenjë të thellë në zemrat e atyre që e ndoqën.
Një nga momentet kulmore të karrierës së tij ishte bashkëthemelimi i Teatrit të Shtetit në vitin 1947, një ngjarje që shënoi fillimin e një periudhe të re për teatrin shqiptar. Ndrek Shkjezi ishte një nga shtyllat e këtij institucioni të rëndësishëm dhe vazhdoi të kontribuonte në këtë skenë me pasion dhe përkushtim deri në vitet ’80, duke krijuar një lidhje të pazgjidhshme mes tij dhe teatrit shqiptar. Ai ishte një ndër aktorët e parë që vuri gurët e themelit të kësaj skene, duke ndihmuar në ngritjen dhe konsolidimin e artit dramatik në vend.
Ndrek Shkjezi ishte i njohur edhe për rolet e tij në kinematografi, ku debutoi me rolin e tij të parë në filmin “Skënderbeu” të vitit 1953. Ky film, i cili është një nga klasikët e kinemasë shqiptare, shënoi një fillim të suksesshëm për Shkjezin në industrinë e filmit. Ai do të shfaqej më vonë në shumë nga filmat më të dashur të publikut shqiptar, ku interpretimi i tij i hollë i karaktereve u bë një markë e padiskutueshme e aftësive të tij. Mes filmave që ai luajti mund të përmendim: “Cuca e maleve”, “Prefekti”, “Një djalë dhe një vajzë”, “Radiostacioni”, “Shoku ynë Tili” dhe shumë të tjerë, të cilët kanë mbetur pjesë e trashëgimisë kulturore të Shqipërisë.
Vepra e Ndrek Shkjezit nuk ka ndalur kurrë, dhe ai ka vazhduar të interpretojë për shumë vite në teatër dhe film, duke luajtur role të pasura dhe të ndërlikuara, që e bënin të mundur që ai të shpaloste me mjeshtëri çdo dimension të shpirtit njerëzor. Ai luajti në një gamë të gjerë personazhesh, nga të fuqishmit e shoqërisë deri te karakteret e thjeshta e të ndjeshme, dhe çdoherë ka sjellë në jetë një interpretim të ri dhe të papërsëritshëm.
Një ndër arritjet më të rëndësishme për Ndrek Shkjezin ishte shpallja e tij “Artist i Merituar” në vitin 1989, si dhe marrja e Urdhrit “Naim Frashëri” për meritat e tij artistike. Ky titull ishte një mirënjohje për kontributin e tij të jashtëzakonshëm në artin skenik dhe kinematografik shqiptar.
Ndër rolet e tij më të njohura, mund të përmendim pjesëmarrjen e tij në filma dhe drama të tilla si: “Skënderbeu” (1953), “I çuditshmi” (1957), “Gratë gazmore të Uindsorit” (1959), “Trimi i mirë me shokë shumë” (1961), “Zonja e Bujtinës” (1962), “Plagë të vjetra” (1968), “Mëngjese lufte” (1971), “Përmbytja e madhe” (1977), “Shoku ynë Tili” (1981), “Fejesa e Blertës” (1984), “Vendimi” (1985), “Dhe vjen një ditë” (1986), “Telefoni i një mëngjesi” (1987), dhe shumë të tjerë.
Aktori Ndrek Shkjezi u nda nga jeta në vitin 2000, duke lënë pas një trashëgimi të pasur dhe të paharrueshme, si një nga figura më të rëndësishme të artit shqiptar. Interpretime të tij do të mbeten gjithmonë pjesë e artit dhe kulturës shqiptare, duke frymëzuar breza të tërë të aktorëve dhe dashamirësve të teatrit dhe filmit.
Me kalimin e kohës, emri i Ndrek Shkjezit do të mbetet gjithmonë i lidhur ngushtë me emrin e Teatrit të Shtetit dhe me gjithë historinë e zhvillimit të artit të skenës dhe kinemasë në Shqipëri. Ai ka ndihmuar që tradita e artit të jetë e pasur dhe e larmishme, dhe pa dyshim, është një ndër emrat më të mëdhenj të kulturës shqiptare./UBTNews/
Magazinë
Ish-gruaja e Bill Gates flet për divorcin: E kam planifikuar një vit në fshehtësi
Published
16 hours agoon
April 4, 2025
Melinda French Gates, ish-bashkëshortja e miliarderit Bill Gates, në librin e saj “The Next Day”, foli hapur për divorcin.
Ajo deklaroi se gjithçka filloi të ndodhte në fshehtësi, një vit para se të vinte konfirmimi zyrtar i divorcit. Melinda ka folur për këtë, duke treguar emocionet dhe eksperiencat e saj në atë periudhë të vështirë.
Problemet në martesë filluan të shfaqeshin më 2019, kur përjetoi makthe për shembjen e një shtëpie të bukur.
Më vonë ajo kuptoi se këto ishin shenja nga nënndërgjegjja e saj që tregonin probleme në martesë. Në fund të 2020, gjatë një pushimi në New Mexico, Melinda mori një vendim vendimtar. Natën e fundit, i tha Billit se donte të jetonte veçmas me vajzën më të vogël, Phoebe.
Melinda e cilësoi këtë bisedë si një nga më të vështirat në jetën e saj, por Bill, siç thotë ajo, e kuptoi vendimin e saj.
Ky hap ishte pjesë e procesit të saj personal, që përfshinte terapinë dhe siç shprehet ajo, terapia ishte një përgjigje ndaj tradhtive në martesën e saj dhe një mënyrë për të mos tradhtuar veten.
Bill Gates e përshkroi divorcin si një nga gabimet më të mëdha të jetës së tij. Edhe pse tha se ka gabime të tjera, asnjë nuk është aq i rëndësishëm për të sa divorci, i cili ishte i dhimbshëm për të dy. Megjithatë, Melinda pranon se e dinte se do të ishte mirë kur të divorcohej, pavarësisht sfidave që po kalonte.
Bill dhe Melinda Gates u martuan në vitin 1994 dhe së bashku kanë tre fëmijë: Jennifer (28), Phoebe (22) dhe Rory (25).
Lajmi për divorc u konfirmua zyrtarisht në maj të 2021, pas 27 vitesh martesë, ndërsa u përfol se jetonin të ndarë prej një viti më parë.

E zbulon studimi i fundit, ja pse njerëzit me sy blu janë të veçantë

Pse autizmi diagnostikohet më rrallë te vajzat dhe gratë?

Vajza e Tom Hanks flet për fëmijërinë e saj: Vite plot konfuzion dhe dhunë

Një mundësi për të ndikuar në shëndetin dhe mirëqenien shoqërore me Fakultetin e Psikologjisë në UBT

Osmani në Sofje, takoi presidentin bullgar dhe mbretin e Jordanisë

Rivarrosen mbetjet mortore të 10 viktimave të luftës

Kur është koha e duhur për të përdorur vajin e peshkut

Kevin De Bruyne njofton largimin nga Manchester City në fund të sezonit

Shpërthejnë përleshjet në Sudanin e Jugut, 30 të vdekur
Të kërkuara
-
Bota2 months ago
Marrëveshja për pranimin e pakufizuar të emigrantëve, Shtëpia e Bardhë tërhiqet nga tarifat ndaj Kolumbisë
-
Bota2 months ago
Fluturimet e dëbimit kanë filluar, thotë Shtëpia e Bardhë
-
Bota2 months ago
Shtëpia e Bardhë: Armëpushimi në Liban do të zgjatet deri më 18 shkurt
-
Bota3 months ago
Trump zbulon listën e zezë të Shtëpisë së Bardhë