Kuriozitete

Sekreti i çuditshëm i lumturisë në Butan: Mendo për vdekjen 5 minuta në ditë!

Publikuar

Nga Eric Weiner, BBC

Në një vizitë në Thimphu, në kryeqytetin e Butanit, e gjeta veten të ulur përballë një burri të quajtur Karma Ura. Ndoshta prej faktit që quhej Karma, apo ajri, ose udhëtimi. Por vendosa t’i rrëfej atij diçka shumë personale. Jo shumë kohë më parë, përjetova disa simptoma shqetësuese: gulçim, marramendje, mpirje tek duart dhe këmbët. Në fillim, pata frikë nga ndonjë atak në zemër, ose se po çmendesha. Ndoshta të dyja. Kështu që shkova tek mjeku, i cili më tha të bëja sërë testesh dhe gjeti …
-“Asgjë”, tha Ura. Edhe para se unë të përfundoja fjalinë time, ai e dinte se frika ime ishte e pabazë. Unë nuk isha duke vdekur, të paktën jo aq shpejt sa unë druhesha. Kisha një krizë paniku. Ajo që unë doja të dija ishte: pse tani kur jeta ime ishte duke shkuar mirë dhe çfarë mund të bëja për këtë?
“Ju duhet të mendoni për vdekjen pesë minuta çdo ditë,”- m’u përgjigj Ura. “Kjo do të të shërojë”.
“Si?”, i thashë unë i shtangur.
“Është kjo gjë, kjo frikë nga vdekja para se ne kemi arritur atë që duam apo pa parë fëmijët tanë të rriten. Kjo është ajo që po të shqetëson”.
“Por, pse duhet që të mendoj për diçka kaq të dëshpëruar?”, i thashë.
“Njerëzit e pasur në Perëndim, nuk kanë prekur ndonjëherë trupat e të vdekurve, plagë të freskëta, gjëra të kalbura. Ky është një problem. Kjo është gjendja e njeriut. Ne duhet të jemi të gatshëm për momentin kur do të pushojmë së ekzistuari”.

Vendet, si njerëzit, kanë një mënyrë për të na habitur me kusht që ne jemi të hapur për mundësinë e të papriturës. Mbretëria Himalayan është e njohur për politikat e saj për ” Gross National Happiness”. Është një vend ku supozohet se mbretëron kënaqësia dhe ku është mohuar depërtimi i dhimbjes. Butani është me të vërtetë një vend i veçantë (dhe Ura, drejtor i Qendrës për Studime të Butanit, një person i veçantë), por që veçantia është më me nuanca dhe, sinqerisht, me më pak diell se imazhi që projektojmë mbi ëndrrën Shangri-L.

Në fakt, duke më sugjeruar që të mendoja për vdekjen një herë në ditë, Ura po tregohej i “kursyer” me mua. Në kulturën Bhutanese, një njeri pritet që të mendojë për vdekjen pesë herë në ditë. A është fshehtazi ky një vend me errësirë dhe dëshpërim?
Jo domosdoshmërish. Disa studime të kohëve të fundit tregojnë se, duke menduar për vdekjen aq shpesh, Bhutanese mund ta kenë mirë për diçka. Në një studim të vitit 2007, psikologët Nathan DeWall dhe Roy Baumeister University of Kentucky i ndanë disa studentë në dy grupe. Një grupi iu tha të mendonte një vizitë të dhimbshme tek dentisti, ndërsa grupi tjetër ishte udhëzuar që të mendonte mbi vdekjen e tyre.

Në fund doli se grupi i dytë, që kishte menduar për vdekjen kishte shumë më shumë gjasa për të ndërtuar fjalë pozitive, të tilla si “gëzim”. Kjo çoi studiuesit në përfundimin se “vdekja në fakt është psikologjikisht e rrezikshme, por kur njerëzit mendojë për të, mesa duket sistemi automatik fillon për të kërkuar për mendimet e lumtura”.
Asnjë nga këto, jam i sigurt, se nuk habiste Ura-n, apo ndonjë Butanez tjetër. Ata e dinë se vdekja është një pjesë e jetës, pavarësisht nëse na pëlqen neve apo jo dhe, injorimi i kësaj të vërtete thelbësore, shkakton një kosto të rëndë psikologjike.

Veç faktit që ky qytet shpesh duket si i rrethuar nga shkaqet që shkaktojnë vdekjen, një arsye tjetër mbi këtë koncept lumturie është besimi budist i vendit, sidomos rimishërimi.
Nëse ti e di se do të vish në një jetë tjetër, ke më pak frikë nga përfundimi i jetës aktuale. Siç thonë budistët, nuk duhet ta kesh frikë vdekjen më shumë sesa kur mendon se do hedhësh rrobat e vjetra poshtë./Dritare.net

Kuriozitete

Autobusi shndërrohet në shtëpi ëndrrash

Ata filluan të jetojnë aty që nga viti 2015.

Publikuar

nga

Një çift nga ishulli australian Tasmanian e ka shndërruar një autobus të vitit 1985 në një hapësirë të vogël jetese. Ata gjithashtu kanë rritur fëmijët aty.

Emma Hill, 36-vjeçare dhe bashkëshorti i saj, Nick Hill, 41-vjeçar, blenë këtë autobus në çmim prej 6 mijë dollarësh në një listë të faqes Gumtree në vitin 2014, dhe kaluan pothuajse gati një vit për ta kthyer në shtëpinë e ëndrrave.

Ata thanë për mediumin Insider se bashkë me fëmijët e tyre filluan të jetojnë nga viti 2015 në autobus derisa nuk e kishin rregulluar plotësisht. Lidhur me jetesën e tyre në këtë autobus kanë hasur në paragjykime.

Nick dhe Emma thanë që të qenit ekonomik ishte një përparësi kryesore për jetesën e tyre në autobus dhe ata morën shumë artikuj të dorës së dytë./UBTNews

Vazhdo të lexosh

Kuriozitete

Binjaket më të vjetra në botë

Publikuar

nga

Dy motra binjake japoneze janë certifikuar nga libri i rekordeve Guinness si binjaket identike më të vjetra në botë, në moshën 107-vjeçare. Të lindura më 5 nëntor të vitit 1913, Umeno Sumiyarma dhe Koume Kodama mbushën 107 vjet e 300 ditë më 1 shtator të këtij viti.

Binjaket u lindën në ishullin Shodo, në prefekturën Kagawa. Ato tani jetojnë në shtëpi kujdesi të ndryshme.

Ato u paragjykuan shumë që ishin binjake, prandaj Sumiyama dhe Kodama jetuan të ndara nga njëra-tjetra që në moshë të re.

Kodama u largua nga Ishulli Shodo pas shkollës fillore dhe më vonë u martua me dikë jashtë ishullit, kështu që binjaket përfunduan duke jetuar më shumë se 300 kilometra larg njëra-tjetrës, thanë nga Guinness.

Për shkak të situatës me COVID-19, certifikatat iu dërguan atyre përmes postës./UBTNews

Vazhdo të lexosh

Kuriozitete

Gruaja 60-vjeçe që nuk mban mend emrin e saj, gjendet në një ishull të Kroacisë

Publikuar

nga

Policia kroate është lënë në mëdyshje pasi një grua e gjakosur dhe e mavijosur që flet ‘anglishte të përsosur’ u gjet në një shkëmb në det në një ishull kroat.

Gruaja, që mendohet të jetë në të 60-at, u vu re nga një peshkatar ndërsa ishte në shkëmbinj të dhëmbëzuar në ishullin Krk, Kroaci.

Ajo kishte pësuar prerje në fytyrë dhe u tha autoriteteve se nuk e kishte idenë se si kishte arritur atje, raporton The Sun, sipas së cilës autoritetet kroate ende nuk kanë mund që të konfirmojnë kombësinë e saj.

Gruaja kishte mbijetuar disa net në një zonë ku dihet se arinjtë enden dhe ajo u shpëtua nga një ekip prej 14 personash që ecën dy kilometra mbi shkëmbinj për të arritur tek ajo.

Zyrtarët thanë se ajo nuk kishte pasaportë, dokumente ose telefon dhe mezi mund të pinte ujë pasi ishte aq e dobët dhe ajo tashmë ndodhet në spital për tretman mjekësor.

Një banore që jeton pranë zonës ku u gjet gruaja, tha për mediat kroate se është e çuditshme që ajo kishte shkuar fare në zonë.

“Është një pjesë jashtëzakonisht e paarritshme e gjirit me gurë tmerrësisht të mprehtë – fjalë për fjalë brisqe që presin gomën në këpucët tuaja. Nuk ka jetë apo kafshë përveç derrave të egër ose arinjve të cilët dinë të notojnë këtu në kërkim të ushqimit, por kjo është një gjë e rrallë sepse nuk ka ushqim, asgjë. Një grua në atë moshë sigurisht që nuk mund të notonte në atë distancë, ajo ka nevojë për forcë të jashtëzakonshme,” tha ajo.

Ishulli Krk është ishulli më i madh në detin Adriatik dhe shtëpia e 17.000 banorëve. Ndodhet rreth 30 km larg qytetit të Rjekës.

Vazhdo të lexosh

Kuriozitete

Mesazhi në shishe nga Japonia del në bregdetin e Havait pas 37 vjetësh

Publikuar

nga

37 vjet më parë studentët e një shkolle të mesme lëshuan një shishe qelqi me një mesazh në oqean në Japoni. Pas 37 vitesh ky mesazh në shishe u gjet në një ishull në Hawaii, rreth 6 mijë kilometra larg.

Studentët e klubit të shkencave natyrore në Shkollën e Mesme Choshi në prefekturën lindore të Chibas lëshuan shishen në vitin 1984 si pjesë e një projekti për të hetuar rrymat e oqeanit, njoftoi gazeta japoneze Mainichi.

Sipas mediave të huaja, në total 750 shishe ishin lëshuar në oqeanin afër ishullit Miyakejima në Tokio, në vitet 1984 dhe 1985.

E fundit u gjet në vitin 2002 në ishullin Kikaijima në prefekturën Kagoshima të Japonisë jugperëndimore. Pastaj në qershor, një 9-vjeçare, Abbie Graham gjeti shishen në një plazh shkëmbor në Havai. Brenda ishin formularët e kontaktit në japonisht, anglisht dhe portugalisht që shpjegonin se ishte lëshuar në brigjet e Choshi, dhe i kërkonin gjetësit të kontaktonte shkollën.

Abbie dërgoi format e kontaktit përsëri në shkollën e mesme “Choshi”, së bashku me një vizatim të saj dhe motrës së saj që hanin sushi, në fillim të shtatorit.

Zëvendësdrejtori Jun Hayashi tha se nuk e kishin imagjinuar asnjëherë se do ta gjenin edhe një shishe tjetër 37 vjet më vonë.

Që nga viti 1985, shishet e lëshuara nga shkolla janë gjetur në 17 vende, përfshirë Filipinet, Kinën dhe bregun perëndimor të Shteteve të Bashkuara të Amerikës./UBTNews

Vazhdo të lexosh

Të kërkuara