Kulturë

Reflektimi i shekullit të 20-të: Ekspozita e Olimpiadës në Paris

Kjo shpalos ndryshimin e rolit të lojërave nga një thjesht ngjarje sportive në një platformë që reflekton ngjarjet më të rënda dhe të ndryshme të shekullit të 20-të.

Published

on

Ekspozita e Olimpiadës në Paris, e titulluar “Sporti nuk është kurrë vetëm sport”, hapet për të reflektuar në kulmet dhe uljet e shekullit të 20-të nëpërmjet ngjarjeve të Lojërave Olimpike.

Nga propaganda naziste në stadiumin e Berlinit në vitin 1936 deri te protesta në podiumin e Meksikës në vitin 1968 nga Tommie Smith dhe John Carlos, Lojërat Olimpike kanë shërbyer si pasqyrë e momenteve më të errëta të historisë së shekullit të 20-të. Në këtë kohë kur përballemi me luftën nga Ukraina në Lindjen e Mesme, Presidenti Emmanuel Macron ka bërë të ditur se Rusisë do t’i kërkohet të respektojë armëpushimin në Ukrainë gjatë lojërave. Në këtë kontekst, ekspozita e re në Paris ka për qëllim të hedhë një dritë të vërtetë mbi ndikimin social dhe gjeopolitik të lojërave në të kaluarën, shkruan Guardian.

Përmes ekspozitës “Lojërat Olimpike: Pasqyra e shoqërive tona”, Memoriali de la Shoah në Paris do të shfaqë historinë e lojërave nga perspektiva e tyre origjinale pacifiste deri te rivaliteti dhe përdorimi i tyre për qëllime politike gjatë periudhave të diktaturës dhe Luftës së Ftohtë.

Themeluesi i Komitetit Olimpik Ndërkombëtar, Pierre de Coubertin, ndërsa shprehu synimet e tij pacifiste për Lojërat në vitet 1890, është përballur me realitetin e rivalitetit të ashpër dhe diskriminimit, duke përfshirë ekskluzionin e grave nga disa ngjarje sportive deri në vitin 2012.

Ekspozita shfaq ritualet e njohura të lojërave, duke përfshirë flakën e përhapjes nga Greqia në vendin pritës, duke e rivlerësuar si një simbol i përfshirjes dhe tolerancës, pavarësisht prej origjinës së saj naziste në vitin 1936. Gjithashtu, ekspozita hedh dritë mbi përdorimin e arkitekturës për propagandë politike, duke e ilustruar si stadiumi i madh i Berlinit u përdor për të promovuar regjimin nazist. Stadiumet që dikur u përdorën për ngjarjet olimpike u shndërruan në vende për të kufizuar dhe mbajtur njerëzit gjatë Luftës së Dytë Botërore, transmeton UBTNews.

Ekspozita përmban edhe historinë tragjike të Lojërave të Mynihut në vitin 1972, ku atletët izraelitë u sulmuan nga organizata palestineze “Shtatori i Zi”. Përveç kësaj, ekspozita jep homazhe për individët që kanë bërë qëndrime të mahnitshme, si Smith dhe Carlos me përshëndetjen e tyre të Fuqisë së Zezë në vitin 1968 dhe Wilma Rudolph, vrapuesja amerikane që fitoi tre medalje të arta olimpike. Ekspozita e Parisit gjithashtu shqyrton çështjet e homofobisë, të drejtave të aftësisë së kufizuar dhe Paralimpikës. Bashkë-kuratori, profesori i historisë bashkëkohore, Paul Dietschy, thekson se ekspozita tregon se si sporti mund të shërbejë si një mjet për të kuptuar historinë, duke i shfaqur të dy anët më dinamik dhe më tragjik të lojërave.

Ekspozita e Olimpiadës në Paris shpalos ndryshimin e rolit të lojërave nga një thjesht ngjarje sportive në një platformë që reflekton ngjarjet më të rënda dhe të ndryshme të shekullit të 20-të./UBTNews/

Lajmet

Përvjetori i lindjes së Ali Podrimjes, një prej zërave më të fuqishëm të poezisë shqiptare

Published

on

Sot shënohet përvjetori i lindjes së poetit të madh shqiptar, Ali Podrimja, një prej figurave më të shquara të letërsisë shqipe bashkëkohore.

Ali Podrimja lindi më 28 gusht 1942 në Gjakovë dhe gjatë karrierës së tij letrare ndërtoi një prej opuseve më të rëndësishme të poezisë shqiptare.

Ndër veprat më të njohura të tij është “Lum Lumi”, një vepër e fuqishme dhe e ndjeshme që është bërë pjesë e rëndësishme e trashëgimisë së letërsisë shqipe.

Poezia e Podrimjes u dallua për gjuhën e veçantë, figuracionin e pasur dhe temat që lidhen me jetën, humbjen, dashurinë, atdheun dhe identitetin.

Ai u nda nga jeta më 21 korrik 2012, por vargjet dhe krijimtaria e tij vazhdojnë të lexohen dhe të vlerësohen nga breza të ndryshëm.

Emri i Ali Podrimjes mbetet i lidhur ngushtë me poezinë moderne shqiptare dhe me një trashëgimi letrare që vazhdon të ketë ndikim edhe sot./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Nisin xhirimet e filmit të shkurtër “Deltar” me regji të Ibër Dearit

Published

on

Kanë nisur xhirimet e filmit me metrazh të shkurtër “Deltar”, me regji të Ibër Dearit, ndërsa producent dhe skenarist është Afrim Muçaj. Filmi është i subvencionuar nga Qendra Kinematografike e Kosovës.

“Deltar” sjell historinë e një djaloshi i cili detyrohet të largohet nga shtëpia së bashku me familjen, ndërsa qeni i tij mbetet pas, i lidhur në zinxhir.

Filmi trajton tema si lufta, braktisja, humbja, ikja dhe ndarja nga gjithçka që një fëmijë njeh dhe do, duke e sjellë luftën dhe pasojat e saj përmes përjetimit të një fëmije.

Në kastin e filmit janë Ledion Mulaki, Afrim Muçaj, Gentrit Shala, Mia Muçaj dhe Valon Nuhiu, së bashku me aktorë të tjerë./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Dua Lipa zbulon librin e saj të zgjedhur për shtatorin: “Martyr!” nga Kaveh Akbar

Published

on

Këngëtarja shqiptare me famë botërore, Dua Lipa, ka zbuluar librin e radhës në rubrikën e saj mujore “Dua’s Monthly Read” për muajin shtator 2026.

Zgjedhja e saj është romani “Martyr!” i shkrimtarit iraniano-amerikan Kaveh Akbar, një vepër që trajton tema si identiteti, humbja, varësia, arti dhe kërkimi i kuptimit të jetës.

Romani ndjek Cyrus Shams, një të ri iraniano-amerikan që përballet me humbjen e nënës së tij dhe me të kaluarën e varësisë. Nëna e tij humbi jetën në vitin 1988, kur avioni Iran Air Flight 655 u rrëzua pasi u godit nga një kryqëzor amerikan mbi Gjirin Persik.

Ndërsa përpiqet të jetojë në abstinencë dhe të gjejë një kuptim për jetën, Cyrus zhvillon një obsesion me konceptin e martirizimit. Për Duan, pikërisht kjo është një nga idetë që e bën romanin kaq të veçantë.

“Martyr! më bëri të mendoj për martirizimin në mënyra që nuk i kisha konsideruar kurrë më parë”, ka shkruar ajo.

Dua ka vlerësuar gjithashtu mënyrën se si romani e trajton këtë temë përtej konceptit tradicional të sakrificës për një kauzë apo vend. Një pikë kyçe e historisë është takimi i Cyrusit me Orkideh, një artiste e sëmurë përfundimisht, e cila po i kalon ditët e fundit të jetës së saj e ekspozuar në Muzeun e Bruklinit.

“Martyr! vlon nga një energji kaotike dhe një etje për jetën që bie ndesh me obsesionin e Cyrusit për vdekjen”, ka shkruar Dua.

Ajo ka veçuar edhe humorin e pazakontë të romanit, mënyrën se si protagonisti përpiqet të luajë rolin e “njeriut të mirë”, ndërsa punon si aktor mjekësor që simulon dhimbjen për para, si dhe një sekuencë ëndrre ku shfaqet edhe Lisa Simpson.

Për Duan, romani bashkon temat e rënda me humorin dhe një energji të veçantë.

“Ky roman është i thellë, i sinqertë, rregullisht komik dhe krejt ndryshe nga çdo gjë që kam lexuar më parë”, është shprehur ajo.

Me “Martyr!”, Dua Lipa vazhdon traditën e rubrikës së saj mujore të leximit, përmes së cilës ndan me ndjekësit libra që i kanë lënë mbresë dhe nxit interesin për letërsinë te një audiencë e gjerë./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Sot, në ditën e lindjes së Nënë Terezës, kujtohet rrugëtimi i Gonxhe Bojaxhiut

Published

on

Më 26 gusht 1910, në Shkup, lindi Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, gruaja që bota do ta njihte si Nënë Tereza e Kalkutës, një nga figurat më të njohura humanitare të shekullit XX.

E lindur në një familje shqiptare, Gonxhja ishte vajza e Nikollë dhe Drane Bojaxhiut. Babai i saj kishte origjinë nga Prizreni dhe prejardhje familjare nga Fani i Mirditës, ndërsa nëna nga rrethina e Gjakovës.

Në moshën 18-vjeçare, Gonxhja u largua nga Shkupi dhe iu bashkua Motrave të Loretos në Irlandë. Një vit më vonë udhëtoi drejt Indisë, ku do të kalonte pjesën më të madhe të jetës.

Fillimisht punoi si mësuese, por përballja me varfërinë e madhe në Kalkutë e shtyu drejt një misioni të ri. Më 10 shtator 1946, gjatë një udhëtimi me tren, ajo përjetoi atë që e përshkroi si një “thirrje brenda thirrjes”, duke vendosur t’ua kushtonte jetën njerëzve më të varfër.

Në vitin 1948 nisi veprimtarinë e saj në lagjet e varfra të Kalkutës, ndërsa më 7 tetor 1950 mori lejen e Vatikanit për themelimin e Misionarëve të Bamirësisë.

Ajo krijoi qendra për të sëmurët, jetimët, njerëzit pa strehë dhe ata në ditët e fundit të jetës. Veprimtaria e saj më pas u shtri në shumë vende të botës.

Për kontributin humanitar, Nënë Tereza mori çmime të shumta, ndërsa kulmi i vlerësimeve ishte Çmimi Nobel për Paqe në vitin 1979.

Përkatësia e saj shqiptare ishte pjesë e rëndësishme e identitetit. Ajo është cituar të ketë thënë: “Me anë të gjakut, unë jam shqiptare. Nga nënshtetësia, një indiane. Me anë të besimit, unë jam një murgeshë katolike. Sa i përket thirrjes sime, unë i përkas botës.”

Në vitin 1991, Nënë Tereza vizitoi Shqipërinë për herë të parë dhe hapi një shtëpi të Misionarëve të Bamirësisë në Tiranë. Në Prishtinë, emrin e saj e mban Katedralja Katolike Shën Tereza.

Nënë Tereza u nda nga jeta më 5 shtator 1997, në Kalkutë, në moshën 87-vjeçare. Në vitin 2016, Papa Françesku e shpalli Shën Terezë të Kalkutës.

Pavarësisht admirimit global, figura e saj është shoqëruar edhe me debate dhe kritika lidhur me kushtet në disa prej institucioneve të Misionarëve të Bamirësisë, menaxhimin e donacioneve dhe qëndrimet e saj për disa çështje shoqërore.

Megjithatë, ndikimi i saj në humanizëm dhe bamirësi mbetet i madh. Nga Gonxhe Bojaxhiu e lindur në Shkup te Shën Tereza e Kalkutës, rrugëtimi i saj u shndërrua në një prej historive më të njohura të shekullit XX./A.K/

Continue Reading

Të kërkuara