Kulturë

Pse refuzimi dhemb kaq shumë

Ja çfarë duhet të bëni.

Published

on

Pse refuzimi dhemb kaq shumë? Kjo ishte pyetja e parashtruar nga shkencëtarët, kujton psikologu dhe avokati i “ndihmës së parë emocionale”, Guy Winch.

Ka shumë mënyra që ne mund të ndihemi të refuzuar:

a. Prindërit nuk aprovojnë zgjedhjet për jetën tuaj.

b. Jeni refuzuar nga dikush në një takim.

c. Fëmijët në shkollë nuk duan të shoqërohen me ty.

Por pavarësisht llojit të refuzimit, një gjë është e përbashkët: ai me të vërtetë dhemb.

Problemi për shkencëtarët është se refuzimi duhet të studiohet në veprim për të marrë një ide të saktë rreth asaj se çfarë ndodh me të vërtetë në trup dhe mendje, kur ne përjetojmë refuzimin.

Për të studiuar efektet e refuzimit, studiuesit vendosën të vinin një top në një tryezë brenda një dhome pritjeje, në të cilën do të uleshin tre pjesëmarrës.

Së pari, njëri nga pjesëmarrësit do të merrte topin dhe do ta kalonte atë tek tjetri në skajin e kundërt të dhomës. Më pas, ai person do të tundte personin e tretë dhe do t’i ofronte që topin t’ua hidhte atyre. Pjesëmarrësi i tretë, më pas, do ta pasonte topin tek personi i parë.

Pastaj cikli do të vazhdonte, apo jo? Gabim. Dhe ky është momenti kur eksperimenti i vërtetë fillon.

Personi i parë do t’ia kalonte atë personit të dytë si në rotacionin e mëparshëm. Sidoqoftë, personi i dytë do ta kalonte përsëri tek i pari dhe do të anashkalonte të tretin.

Siç rezulton, personi i parë dhe i dytë ishin fshehurazi asistentë të kërkimit dhe i treti ishte pjesëmarrësi i vetëm real. Më pas studiuesit filluan të studionin përgjigjet e pjesëmarrësve që ishin refuzuar.

“Tani, shumë njerëz mendojnë: ‘Dy të huaj në një dhomë pritjeje nuk më pasuan një top.’ Kjo është një paradigm e përdorur dhjetëra e dhjetëra herë. Çdokush që e përjetoni këtë, raportoi dhimbje emocionuese.”- tha Winch.

Pasi stërvitja fillestare e topit përfundoi, studiuesit u kthyen përsëri dhe u thanë pjesëmarrësve se personi i parë dhe i dytë që hodhën topin tek njëri-tjetri, ishin në të vërtetë asistentë kërkimi, të udhëzuar të vepronin në atë mënyrë.

Megjithatë, përgjigja e pjesëmarrësve nuk ndryshoi. Ata raportuan se ende ndiheshin të lënduar emocionalisht, edhe pse tani e dinin se ishte inskenuar.

Çfarë ndodh ekzaktësisht në mendjen tonë kur refuzohemi? Dhe se është kaq e fuqishme sat ë ndikojë edhe kur mësojmë se ngjarja është e inskenuar?

Për ta zbuluar, studiuesit i vendosën pjesëmarrësit në një makinë funksionale MRI për të zbuluar se çfarë ndodhi në trurin e tyre, pasi provuan refuzimin.

“Ajo që anë ishte se e njëjta rrugë në tru ndizet kur refuzohemi, ashtu siç ndodh kur kemi dhimbje fizike.”- tha Winch.

Studiuesit pastaj ekzekutuan përsëri eksperimentin, por u dhanë pjesëmarrësve Tylenol (qetësues). Mrekullueshëm, ata zbuluan se ata që morën Tylenol raportuan se kishin më pak dhimbje emocionale nga eksperimenti.

“Ne u rritëm në fise dhe nuk mundëm të mbijetonim jashtë tyre. Të jesh i izoluar nga fisi, fjalë për fjalë do të thoshte vdekje, pra ne i përgjigjeshim me forcë refuzimit, sikur të ishte një kërcënim për jetën tonë. Flasim për ashpërsi. Në ditët e sotme, ne nuk jetojmë në fise të vogla, por në një popullsi të madhe, ku shansi për t’u refuzuar është shumë më i madh seç ishte në të shkuarën. Kjo mund ta bëjë jetën si qenie njerëzore e shekullit të 21 në mënyrë unike, të vështirë.”- tha ai.

Si t’i përgjigjemi refuzimit? Çfarë bën shumica e njerëzve kur refuzohen?

Sipas Winch, një person mesatar, zakonisht i drejtohet alkoolit ose abuzon me ushqimin. Sidoqoftë, këto përgjigje nuk bëjnë gjë tjetër veçse ofrojnë shpërqendrim të përkohshëm. Pra, çfarë të bëni në vend të kësaj?

Winch thotë se ka disa “plagë” që duhet t’i trajtojmë, të cilat lidhen drejtpërdrejt me mënyrën se si reagojmë ndaj refuzimit. Më e rëndësishmja prej të cilave është mungesa e vlerësimit tonë.”

Për këtë, ju mund të provoni pohime pozitive. Sidoqoftë, të paktën sipas Winch, ata në të vërtetë duket se i bëjnë gjërat më keq, sepse ato forcojnë besimet për veten, të cilat e dinë se nuk janë të vërteta.

Për shembull, nëse i thua vetes “Unë jam një interpretues i klasit botëror,” por ndjen se gjysma e njerëzve përreth teje janë më të mirë, ju thjesht po forconi besimin se nuk jeni shumë të mirë, në vend që të keni më shumë siguri, që do të thotë rezultat i synuar.

Në vend të kësaj, Winch thotë të praktikoni një ushtrim të thjeshtë vetë-afirmimi. Vetë-afirmimet, kanë të bëjnë me cilësi ose atribute që ju keni vetë, në krahasim me cilësitë ose atributet që nuk dëshironi t’i merrni.

Ideja është që duke qëndruar brenda sistemit tuaj të besimit, fuqizoni veten bazuar në nocione të paracaktuar për veten, në vend që të përpiqeni të shtriheni përtej sistemit të besimit aktual.

Ushtrimi ka vetëm dy hapa:

1. Shënoni pesë cilësi ose atribute që keni dhe që vërtet besoni se janë të vlefshme.

2. Zgjidhni njërën nga ato pesë gjëra dhe shkruani një pasazh të shkurtër për njërën prej tyre (1-2 paragrafë madje është mirë). Shqyrtoni pse është një cilësi e rëndësishme dhe e vlefshme.

Ky ushtrim i thjeshtë i vetë-afirmimit, Winch thotë, “Do t’ju kujtojë vetëvlerësimin që keni në të vërtetë” dhe mund t’ju bëjë të ndiheni më mirë.

Lajmet

Ramë Lahaj nis turneun ndërkombëtar “PASSION & ORIGIN” në Zürich

Published

on

Tenori kosovar me famë ndërkombëtare, Ramë Lahaj, po përgatitet për koncertin që do të hapë turneun e tij ndërkombëtar “PASSION & ORIGIN”, më 10 tetor në Zürich të Zvicrës.

Në skenën e Kongresshaus Zürich, Lahaj do të performojë së bashku me ARMA Ensemble, me një program muzikor që ndërthur repertorin shqiptar me këngë italiane, chanson franceze dhe muzikë nga kinemaja.

Pas koncertit në Zürich, turneu do të vazhdojë në Düsseldorf më 30 tetor, në Vjenë më 8 nëntor dhe në Toronto më 13 dhjetor. Organizatorët kanë bërë të ditur se pritet të shtohen edhe qytete të tjera në kalendarin e turneut.

Biletat për koncertin në Zürich tashmë janë në shitje përmes platformës Ticketmaster.

Përmes këtij turneu, Ramë Lahaj synon të sjellë para publikut ndërkombëtar një program që bashkon traditën muzikore shqiptare me repertorin ndërkombëtar, duke promovuar kulturën dhe identitetin shqiptar në skenat botërore./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Baleti i Shqipërisë dhe Kosovës bashkohen në një skenë, publiku duartroket për 10 minuta

Published

on

Premiera botërore e veprës “Neighbours / from Motherland”, e cila hapi Festivalin Ndërkombëtar të Vallëzimit në Tiranë, u prit me duartrokitje për 10 minuta nga publiku.

Vepra, e krijuar nga Brigel Gjoka dhe Rauf “Rubberlegz” Yasi, bashkoi për herë të parë në të njëjtën skenë trupat e Baletit të Shqipërisë dhe Baletit të Kosovës.

E shfaqur në Teatrin Kombëtar të Operës dhe Baletit në Tiranë, kjo vepër e baletit bashkëkohor vuri në qendër rrënjët e përbashkëta dhe identitetin, duke sjellë një bashkëpunim artistik mes dy trupave shqiptare.

Salla e teatrit ishte e mbushur me artdashës, të cilët ndoqën hapjen e edicionit të pestë të Festivalit Ndërkombëtar të Vallëzimit në Tiranë (IDFT).

Ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit në Shqipëri, Blendi Gonxhja, ndau pamje nga performanca dhe bëri të ditur se më 7 tetor shfaqja do të prezantohet edhe në Teatrin Kombëtar të Kosovës në Prishtinë.

Festivali vazhdon me aktivitete të tjera, duke sjellë në Tiranë artistë dhe produksione nga skena ndërkombëtare e vallëzimit bashkëkohor./ATSH/A.K/

Continue Reading

Lajmet

Xhevat Qena, aktori që la gjurmë në teatrin dhe filmin shqiptar

Published

on

Më 5 tetor shënohet përvjetori i lindjes së aktorit Xhevat Qena, një prej figurave të njohura të teatrit dhe kinematografisë shqiptare në Kosovë. I lindur në Mitrovicë më 5 tetor 1930, ai ndërtoi një karrierë të gjatë artistike dhe u nda nga jeta më 24 mars 2003 në Prishtinë.

Për më shumë se katër dekada në skenë, Qena interpretoi qindra role në teatër, film dhe produksione televizive. Ai u dallua veçanërisht në komedi, por gjatë karrierës së tij interpretoi me sukses edhe role dramatike.

Ndër rolet e tij më të njohura në teatër ishin Shvejku në shfaqjen “Ushtari i mirë Shvejk”, Vinetu në shfaqjen me të njëjtin emër, si dhe interpretimet në “Përqafimi”, “Duart e ndyra”, “Revizori”, “Gjenerali i ushtrisë së vdekur”, “Oda e errët”, “Mbreti Edip” dhe “Tartufi”.

Në kinematografi dhe televizion, ai u shfaq në produksione të njohura, ndër to “Kapetan Lesi”, “Po e zëm, po e zëm”, “Si të vdiset”, “Gjurmët e bardha”, “Kur pranvera vonohet”, “Proka”, “Autobusi” dhe “Shkolla e fshatit”.

Një pjesë e rëndësishme e jetës së tij artistike lidhet edhe me bashkëshorten, aktoren Leze Qena. Të dy interpretuan së bashku në shumë shfaqje dhe produksione, duke u bërë një prej çifteve më të njohura të skenës shqiptare në Kosovë.

Kolegët e kujtonin Xhevat Qenën si një aktor me imagjinatë, spontanitet dhe mjeshtëri të veçantë në interpretim. Ai dallohej për aftësinë për të krijuar atmosferë në skenë, për të bashkëpunuar me aktorët e tjerë dhe për ta mbajtur publikun të përqendruar gjatë shfaqjes.

Edhe pse komedia ishte një prej fushave ku shkëlqeu, Qena kishte një lidhje të veçantë me dramën. Ndër rolet që i kishin lënë mbresa ishte ai i një avokati në dramën “Oda e errët”.

Për më shumë se 40 vjet në skenë, Xhevat Qena i dha teatrit dhe filmit shqiptar një trashëgimi të rëndësishme artistike. Ai mbetet në kujtesën e publikut për humorin, energjinë dhe mënyrën e natyrshme të interpretimit, ndërsa rolet e tij vazhdojnë të kujtohen edhe sot./A.K/

Continue Reading

Kulturë

Ethan Hawke zbulon rolin që i ndryshoi jetën: “Tape më bëri aktor të pjekur”

Published

on

By

Ylli i Hollywood-it, Ethan Hawke, ka interpretuar gjatë karrierës së tij një sërë personazhesh të paharrueshëm. Megjithatë, kur pyetet për rolin që ka pasur ndikimin më të madh në jetën dhe karrierën e tij, aktori zgjedh një film të papritur: “Tape”, drama e errët dhe klaustrofobike e vitit 2001, e realizuar së bashku me regjisorin Richard Linklater.

Hawke është shfaqur në ekran në role nga më të ndryshmet gjatë një karriere rreth 40-vjeçare. Ai u bë i njohur si nxënësi i turpshëm që gjen zërin e tij te “Dead Poets Society”, ndërsa në “Reality Bites” interpretoi një muzikant cinik, rol që e shndërroi në një prej figurave simbolike të brezit X. Më pas erdhi prifti alkoolik dhe i përfshirë nga dyshimet në “First Reformed”, ndërsa së fundmi ai portretizoi tekstshkruesin e talentuar, por të plagosur, Lorenz Hart në “Blue Moon”, një rol që i siguroi nominimin e tij të parë për Oscar si aktori më i mirë në moshën 54-vjeçare.

Këtë javë, në Mbretërinë e Bashkuar publikohet edhe filmi i tij më i ri, “The Weight”, një dramë aventureske e vendosur gjatë viteve të Depresionit të Madh. Hawke luan Murphy-n, një të dënuar që pranon të kontrabandojë ar përmes zonave të thella të Oregonit në këmbim të lirimit nga një kamp pune.

Por, pavarësisht numrit të madh të roleve të luajtura ndër vite, Hawke thotë se filmi që shënoi kthesën më të rëndësishme në karrierën e tij ishte “Tape”.

“Nëse do të më duhej të zgjidhja një rol që më ndryshoi jetën, do të ishte ‘Tape’”, tha Hawke për BBC-në. “Ishte hyrja ime në aktrimin e pjekur. Isha gati të mbushja 30 vjeç dhe po bëhesha një i rritur.”

“Tape” u realizua në një periudhë kur teknologjia e videos digjitale sapo kishte nisur të përdorej në mënyrë të gjerë. Hawke dhe Linklater ishin të intriguar nga mundësitë që kjo teknologji e re mund t’i sillte kinemasë dhe vendosën të realizonin një film jashtëzakonisht minimalist: gjithçka zhvillohet brenda një dhome hoteli.

“Askush nuk dëshiron vërtet të shohë një film që zhvillohet në një dhomë të vetme. E dinim se duhej të ishim jashtëzakonisht të saktë, të përqendruar dhe qesharakë”, kujton Hawke.

Filmi, i xhiruar në vetëm gjashtë ditë me kamera dore digjitale, zgjat 86 minuta dhe në kast përfshin edhe ish-bashkëshorten e Hawke, Uma Thurman, si dhe Robert Sean Leonard, me të cilin ai kishte luajtur më parë në “Dead Poets Society”.

Në “Tape”, Hawke interpreton Vince, një shpërndarës droge në kohë të pjesshme, i cili regjistron fshehurazi një mik të vjetër, Jon, të luajtur nga Leonard. Jon rrëfen se ka përdhunuar Amy-n, një ish-shoqe klase e cila dikur kishte pasur marrëdhënie me të dy burrat. Kur Amy mbërrin në hotelin ku ndodhen Vince dhe Jon, versionet e tyre për të kaluarën fillojnë të përplasen dhe të zbulojnë gjithnjë e më shumë sekrete.

Mënyra e xhirimit e bën filmin veçanërisht intensiv. Kamera lëviz vazhdimisht nëpër dhomën e vogël, duke krijuar ndjesinë se edhe shikuesi është i mbyllur në të njëjtën hapësirë me personazhet.

“Sollëm një mënyrë krejt tjetër pune, për shkak të mënyrës se si funksiononin këto kamera. Nuk kishte vend për neglizhencë”, shpjegon Hawke. “Askush nuk dëshiron të shohë një film të vendosur në një dhomë të vetme. E dinim se duhej të ishim jashtëzakonisht të saktë, të mprehtë dhe argëtues.”

Fakti që Hawke, Thurman dhe Leonard njiheshin prej kohësh e ndihmoi procesin. “Ne të tre ishim miq dhe kjo bëri që provat të bëheshin shumë shpejt më të thella”, thotë ai.

Një tjetër element interesant ishte lidhja me “Dead Poets Society”. Linklater kishte vënë re se marrëdhënia mes Hawke dhe Leonard sillte një nëntekst të veçantë, pasi të dy kishin luajtur më herët shokë dhome në shkollë. “Tape” zhvillohet dhjetë vjet pasi personazhet e tyre kanë përfunduar shkollën.

Në kohën e publikimit, një kritik shkroi se “Tape” kishte nxjerrë në pah “aktorin e brendshëm” të Hawke. Vetë aktori thotë se përvoja e këtij filmi e përgatiti për një nga rolet më të rëndësishme të karrierës së tij: policin e ri dhe idealist Jake Hoyt në “Training Day”, ku luajti përkrah Denzel Washington.

“E bëra ‘Tape’ menjëherë përpara ‘Training Day’ dhe kujtoj se sa mirënjohës isha që kisha kaluar atë përvojë. Denzel ishte artisti më i jashtëzakonshëm me të cilin kisha punuar ndonjëherë. Imagjinata e tij është jashtëzakonisht e fuqishme dhe karizma e tij të përfshin plotësisht. ‘Training Day’ vuri në provë gjithçka që kisha mësuar”, shprehet Hawke.

Bashkëpunimi mes Hawke dhe Linklater ka vazhduar për rreth 30 vjet dhe përfshin nëntë filma. Ata punuan për herë të parë së bashku në dramën romantike “Before Sunrise” në vitin 1995, e cila më pas u pasua nga “Before Sunset” dhe “Before Midnight”. Të dy vazhduan bashkëpunimin edhe në “Blue Moon”, të publikuar në vitin 2025.

Hawke thotë se Linklater ishte një prej njerëzve që i dha mundësinë të eksperimentonte pa pasur nevojë të fitonte sërish besimin e tij.

“Kur takova Linklaterin, e kuptova se po takoja dikë absolutisht unik. Tani është 66 vjeç dhe vazhdon të jetë po aq lozonjar dhe krijues sa gjithmonë. Nuk mund ta parashikosh kurrë se çfarë do të bëjë më pas”, thotë ai.

Duke reflektuar mbi karrierën e tij, Hawke thotë se e sheh atë si një seri kapitujsh të ndryshëm.

“Kam luajtur që kur isha 14 vjeç. Disa role kanë hapur një pjesë tjetër të vetes sime ose një kapitull tjetër të marrëdhënies sime me aktrimin. Është e qartë se ‘Dead Poets Society’ më dha një karrierë, por ‘Reality Bites’ ndryshoi mënyrën se si dukej ajo karrierë, sepse papritur gjithçka lidhej me ‘Generation X’. Pastaj erdhi ‘Training Day’ dhe hapi diçka tjetër. Por unë kisha fituar shumë vetëbesim nga ‘Tape’ – ai film më kishte bërë një aktor të pjekur.”

Edhe pas gati katër dekadash në skenë dhe ekran, Hawke thotë se ende ka role që nuk i ka provuar. Një prej tyre ishte personazhi Murphy në “The Weight”, një hero tradicional, të cilin aktori thotë se nuk e kishte interpretuar më parë.

“Deri tani nuk më ishte kërkuar të luaja një djalë të mirë të stilit të vjetër si Murphy. Nuk e kuptoj pse. Më dukej se nuk shihja shumë personazhe të tillë në filma. Doja të provoja diçka ndryshe dhe t’i jepja pak shpirt.”

“The Weight”, me regji të Padraic McKinley, vendos Hawke në rolin e Murphy-t, ndërsa Russell Crowe interpreton një gardian të korruptuar të një kampi pune. Ky i fundit i ofron Murphy-t një marrëveshje: të kontrabandojë ar në këmbim të lirisë dhe mundësisë për t’u ribashkuar me vajzën e tij të vogël.

Për Hawke, filmi ishte gjithashtu një mundësi për të realizuar një lloj kinemaje që e kishte ëndërruar që fëmijë.

“Nuk do të bëje një film të tillë nëse nuk do të kërkoje aventurë në natyrë. E xhiruam verën e kaluar në pyllin bavarez. Nuk kishim shumë para, por kishim një mision: të bënim një film aksion të stilit të vjetër, llojin e filmit që ëndërroja të bëja kur isha fëmijë.”

Një çerek shekulli pas publikimit të “Tape”, Hawke tashmë është në një pozicion ku mund të ndihmojë edhe në realizimin e filmave eksperimentalë dhe të guximshëm.

“Duhet të vazhdosh të kërkosh gjëra që mendon se ia vlejnë kohën e dikujt, por edhe gjëra që do të të shtyjnë përpara”, thotë ai.

Megjithatë, aktori pranon se me kalimin e moshës ka kuptuar se sa e madhe është bota dhe sa shumë mbetet ende për të mësuar.

“Një nga gjërat më interesante të plakjes është se të duket sikur një jetë e vetme nuk mjafton. Sa më shumë mëson, aq më shumë kupton se sa shumë gjëra nuk i dije.”

“The Weight” publikohet në kinematë e Mbretërisë së Bashkuar dhe Irlandës më 2 tetor 2026.

BBC

Continue Reading

Të kërkuara