Lajmet

Perspektivat e një “Mini-Shengeni” ballkanik

Zgjedhje të vështira përpara.

Published

on

Nga Antonia Colibasanu

Në fundin e muajit korrik, udhëheqësit e Serbisë, Maqedonisë së Veriut dhe Shqipërisë shpallën një nismë të re bashkëpunimi për rajonin. I quajtur zyrtarisht projekti “Open Balkan”, dhe jo zyrtarisht një mini-Shengen, ai synon që të heqë kufizimet për lëvizjen e lirë të njerëzve dhe tregtinë midis 3 vendeve deri në vitin 2023.

Përfitimet ekonomike të kësaj nisme, do të varen nga mënyra se si do të zbatohet projekti. Por ato do të jenë më pak të rëndësishme sesa vlera e tij simbolike. Për Ballkanin Perëndimor, pra për Serbinë, Shqipërinë, Maqedoninë e Veriut, Kosovën, Bosnje Hercegovinën dhe Malin e Zi, kjo është përgjigja e parë serioze politike ndaj Bashkimit Evropian që është duke e penguar përparimin e bisedimeve për anëtarësimin, sidomos që kur filloi pandemia e Covid-19 një vit më parë.

Megjithatë, jo të gjitha vendet në rajon e kanë përqafuar këtë projekt. Zyrtarët nga Mali i Zi, Bosnja dhe Kosova, e shohin atë si të panevojshëm, gjë që nënvizon faktin se ndarjet mbeten pavarësisht përpjekjeve drejt integrimit. Megjithatë, udhëheqësit e 3 vendeve të përfshira në këtë nismë, duket se e cilësojnë “Open Balkan” si një rrugë më të mundshme drejt prosperitetit sesa anëtarësimi në BE.

Sidoqoftë, qeveritë në Ballkanin Perëndimor duhet të dalin së shpejti me një zgjidhje realiste për problemet e tyre në rritje, me synim shmangien e rishfaqjes së konflikteve dhe të ndarjeve që e kanë pllakosur prej kohësh rajonin.

Zhgënjimi me BE-në

Për të kuptuar rëndësinë politike të nismës “Open Balkan”, duhet të kuptojmë më së pari politikën e BE -së për rajonin. Në vitin 2020, Komisioni Evropian prezantoi një “metodologji të rishikuar të zgjerimit”, e cila supozohet të rrisë transparencën në procesin e negociatave për vendet kandidate, duke forcuar gjithashtu edhe monitorimin e gatishmërisë së tyre për t’u bashkuar me bllokun në hapa të ndryshëm të procesit.

Kjo do t’i japë mundësi vendeve anëtare të marrim një vendim më të informuar, nëse duhet të pranohen apo jo në union vendet kandidatët. Kjo lëvizje u prezantua në atë kohë si një mënyrë për të ndërtuar besimin e ndërsjelltë midis shteteve anëtare dhe shteteve kandidate, dhe u nxit nga sfidat e brendshme të BE-së të shkaktuara nga kriza ekonomike e vitit 2008.

Por në realitet, rezultoi të ishte një barrë shtesë që e komplikonte procesin e negociatave. Po ashtu ajo u politizua shumë, duke ia bërë të qartë vendeve kandidate se “lodhja e zgjerimit” e BE-së, po shndërrohej gjithnjë e më shumë në një pengesë të pakapërcyeshme.

Kjo është veçanërisht e vërtetë për Shqipërinë, Maqedoninë e Veriut, Serbinë, Kosovën dhe Bosnjën, vende që nuk kanë hyrë ende në bisedime zyrtare me BE-në për anëtarësimin, pavarësisht se e kanë kërkuar këtë gjë prej vitesh. Në vitin 2019, Franca bllokoi çeljen e negociatave midis BE-së dhe Maqedonisë së Veriut dhe Shqipërisë, duke thënë se duheshin më shumë reforma nga të dyja vendet.

Në vitin 2020, Bullgaria bllokoi bisedimet me Maqedoninë e Veriut, duke refuzuar të miratojë të ashtuquajturën kuadër negociues, për shkak të një mosmarrëveshje në lidhje mbi lidhjet historike midis dy vendeve. Zgjedhjet parlamentare bullgare të këtij viti, luajtën një rol kyç në vendimin e Sofjes për të bllokuar bisedimet.

Në këto kushte procesi i ri i zgjerimit, e detyroi Ballkanin Perëndimor të rishqyrtojë qëndrimet e tij mbi anëtarësimin në union. Presioni mbi vendet e rajonit, është shtuar edhe nga pandemia. Në vitin 2020, rritja ekonomike në Ballkanin Perëndimor u tkurr me 3.4 për qind, rënia më serioze ekonomike e regjistruar në rajon.

Kjo situatë kërkon që këto vende të gjejnë dhe promovojnë zgjidhje lokale për problemet e tyre. Dhe heqja e barrierave për udhëtimet dhe biznesin rajonal përmes iniciativës “Open Balkan”, mund të jetë një hap në atë drejtim. Po ashtu ajo i tregon popullit të Ballkanit se udhëheqja e tyre politike, mund të marrë vendime edhe pa Brukselin.

Faktorët socio-ekonomikë

Pandemia ka goditur rëndë ekonomitë e Ballkanit Perëndimor, pjesërisht edhe për shkak të varësisë së tyre nga sektori i shërbimeve. Në Serbi, vend që ka ekonominë më të larmishme në rajon, ky sektor përbën 57 për qind të punësimit. Në Malin e Zi, që ka një industri të madhe të turizmit, ai punëson më shumë se 73 për qind të njerëzve.

Edhe në vendet e tjera, tregtia, shitja me pakicë me shumicë, turizmi dhe transporti që dominojnë sektorin e shërbimeve, punësojnë gati gjysmën e popullsisë aktive. Që nga nisja e pandemisë, Mali i Zi ka hyrë në një recesion të thellë, ndërsa Kosova pësoi tkurrjen e saj të parë ekonomike që kur shpalli pavarësinë në vitin 2008, pavarësisht rritjes së transfertave qeveritare dhe dërgesave të emigrantëve nga kosovarët jashtë vendit.

Në Maqedoninë e Veriut, ekonomia hyri në recesionin e saj më të thellë që nga koha e pavarësisë në vitin 1991. Ndërkohë ekonomia e Shqipërisë, e tronditur nga tërmet i fortë i vitit 2019, ka qëndruar relativisht e qëndrueshme, për shkak të rritjes para-pandemike të shpenzimeve publike, përfshirë rritjen e subvencioneve qeveritare.

Rimëkëmbja është bazuar tek projekti i rindërtimit pas tërmetit, si dhe shpresat për rritjen e konsumit të brendshëm. Në tërësi, kriza ka nxjerrë në pah një dobësi kryesore për këto ekonomi: varësinë e tyre nga kërkesa e jashtme, qoftë përmes turizmit apo tregtisë, ku që të dyja të cilat mbështeten shumë tek BE-ja.

Prandaj është e lehtë të kuptohet arsyeja pse anëtarësimi në BE, ka qenë sinonim i zhvillimit ekonomik dhe i stabilitetit për Ballkanin. Ndërsa vendet kandidate përfitojnë disa financime edhe para se të hapen negociatat e pranimit, ato do të marrin akoma më shumë fonde nëse pranohen në bllok.

Zgjedhje të vështira përpara

Anëtarësimi në BE, është ende një qëllim i deklaruar për vendet e Ballkanit, por entuziazmi në raport me këtë gjë varet nga mënyra se si publiku i sheh përparësitë e anëtarësimit. Ai është një proces i dhimbshëm që mund të durohet vetëm nëse përfitimet janë të garantuara. Por duke pasur parasysh sfidat me të cilat është ballafaquar BE që nga viti 2010, garancitë nuk janë shumë të mëdha.

Zakonisht, kur Ballkani beson se BE-ja nuk mund ta ndihmojë, ai i drejtohet partnerëve të tjerë për të mbushur boshllëkun:Rusisë, Kinës dhe SHBA-së. Por pandemia e Covid-19 i ka detyruar këto të fundit të përqendrohen tek problemet e tyre.

Nga ana tjetër, kjo ka ndikuar mbi mënyrën se si votuesit ballkanas i shohin bamirësit e tyre tradicionalë. Pra perceptimi publik për BE-në dhe fuqitë e tjera të jashtme, ka filluar gradualisht të ndryshojë. Sipas Gallup, vlerësimi për udhëheqjen e BE-së ka rënë në të gjithë rajonin (ndonëse mbetet ende në nivelin 50 për qind).

Interesant është fakti që SHBA-ja gëzon një popullaritet në rritje në Serbi, ndërsa normat e vlerësimit për Rusinë, partneri tradicional i Serbisë, kanë rënë. Në Kosovë, ka rënë vlerësimi për të gjitha fuqitë e jashtme, SHBA-në, Kinën, Gjermaninë dhe Rusinë.

Në Shqipëri, normat e vlerësimit publik për BE-në kanë rënë vazhdimisht gjatë 5 viteve të fundit, edhe pse janë ende mbi 70 për qind. Nevoja për t’u përqendruar tek rindërtimi nuk është vetëm një mundësi që vendi të ruajë stabilitetin; por është gjithashtu arsyeja pse është rritur mbështetja publike për qeverinë.

Kjo flet për një prirje më të madhe në mbarë rajonin, ku publiku kërkon gjithnjë e më shumë që udhëheqësit e tyre lokalë të ndërmarrin veprime dhe të rindërtojnë ekonominë kombëtare. Gjetja e zgjidhjeve për problemet aktuale të ekonomive tashmë të brishta nuk është e lehtë. Por qeveritë po përpiqen. Në rastin e Shqipërisë, Maqedonisë së Veriut dhe Serbisë, krijimi i iniciativës “Open Balkan”, që premton një bashkëpunim më të mirë rajonal, pasqyron mosbesimin në rritje të publikut ndaj BE-së dhe premtimin e një zgjidhjeje të brendshme.

Meqë perspektivat e BE-së nuk janë më realiste, po bëhet gjithnjë e më e ndërlikuar që Ballkani Perëndimor të punojë së bashku drejt një qëllimi të përbashkët. BE-ja, ose të paktën perspektiva e anëtarësimit në BE, i mbajti ata të bashkuar. Por rajoni është i prirur për t’u copëzuar.

Në gjeopolitikë, 30 vjet nuk janë një kohë shumë e gjatë. Brezi që jetoi në Jugosllavi dhe mori pjesë në konfliktet e përgjakshme të viteve 1990, është ende gjallë. Disa janë nostalgjikë për jetën e tyre para luftës; të tjerët mbajnë mend vetëm dhimbjen e shkaktuara nga lufta.

Që ky rajon të jetë i qëndrueshëm, popullsia ka nevojë për shpresë për një jetë më të mirë, e cila përfshin një treg funksional të punës dhe rritje ekonomike. Shpresa që dha BE-ja ishte iluzore; ndërsa shpresa e dhënë nga autoritetet vendore, kombëtare duhet të jetë realiste. Përndryshe, tensionet do të rishfaqen, duke ndikuar në stabilitetin e rajonit dhe atë të Evropës.

Marrë me shkurtime nga “Geopolitical Futures” – Bota.al

Lajmet

Ditari: Lajmet kryesore që shënuan datën 22 gusht 1993-1998?

Published

on

By

Në rubrikën Ditari, kemi përzgjedhur disa nga lajmet më të rëndësishme të kësaj dite, në periudhën 1993-1998.

22 gusht 1994

U gjetën kufomat e dy fëmijëve shqiptarë në Suedi

Lajmi për gjetjen e kufomave të fëmijëve të cilët u zhdukën më 29 janar të vitit 1994 në strehimoren e Valdemarshvikut të Suedisë, i tronditi thellë bashkatdhetarët tanë në Suedi. Fëmijët Merlinda Gashi (6) dhe Jeton Gashi (10) të shtunën u gjetën 2 kilometra larg strehimores. Në kohën kur u zhdukën këta fëmijë, policia, qytetarët si dhe bashkatdhetarët tanë që gjenden në Valdemarshvik, gjurmuan pas fëmijëve të cilët në mënyrë misterioze u zhdukën pasditen e 29 janarit të këtij viti, plotë katër ditë e katër net. Mjete e informimit suedez me informimet e shpeshta i dhanë rëndësi kësaj ngjarjeje tragjike. Disa ditë pas zhdukjes së fëmijëve, televizioni dhe radio suedeze bënë me dije se në policinë rajonale të Valdemarshvikut, u lajmërua një zë femre i cili tha se fëmijët gjendeshin ke ajo dhe se babai i fëmijëve i vizitonte fëmijët dy herë në javë. Pas këtij lajmi rodhi edhe një lajm se policia i akuzon prindërit se fshehjen e fëmijëve e kishin planifikuar vetë, për çka iu ishte tërhequr vërejtja se mund të përgjigjen para ligjit. Me këtë rast u tha se policia dyshon se fëmijët gjendeshin ke një i afërm i tyre në Zvicër (lajm i TV Suedez).

Të shtunën, pas lajmit të hidhur për gjetjen e kufomave të fëmijëve, u mbajt një konferencë për shtyp me përfaqësuesin e policisë rajonale, i cili në mes të tjerash tha se fëmijët ishin gjetur të zbathur dhe të zhveshur, e kjo është shenjë se ata kanë ngrirë nga të ftohtit. Sepse njeriu nga i ftohti i madh filloka të zhvishet – tha përfaqësuesi i policisë së atjeshme. Gjithashtu u tha se fëmijët u gjetën 500 metra më larg nga kufiri i gjurmimit i cili ishte 1.500 metra. Supozohet gjithashtu se fëmijët kanë ndërruar jetë disa ditë pas zhdukjes dhe se nuk janë konstatuar lëndime trupore.

 

22 gusht 1995

Shantazhe e kërcënime ndaj refugjatëve serbë në qendrën “Boro e Ramizi” të Prishtinës

Deri më tash në qendrën sportive “Boro e Ramizi” në Prishtinë, u vendosën mbi 480 refugjatë serbë nga Kroacia.

Nga burimet e sigurta merret vesh se gjendja shpirtërore e këtyre refugjatëve është tejet e rëndë, sepse regjimi serb po manipulon me tragjedinë e tyre. Këtyre refugjatëve organet serbe u thanë se ata do të vendosen në Nish, mirëpo i mashtruan dhe me një tren të blinduar u sollën në Prishtinë dhe me dhunë policore u vendosën në hallën sportive “Boro e Ramizi”.

Dëshmitarët thonë se këta refugjatë assesi nuk dëshirojnë të jetojnë në Kosovë. Informacionet flasin se ata qe shtatë ditë në një mënyrë po mbahen peng nga afër 40 punëtorë të sigurimit të objektit. Ndaj tyre po bëhet edhe shantazh se nga këtu mund të dalin vetëm nëse nënshkruajnë një formular të veçantë me të cilin garantojnë se do të mbesin në Kosovë!

Siç po shihet, regjimi serb i mashtroi këta refugjatë me premtimet se gjoja do t’i vendosë në Nish.

Nën anën tjetër, ata kanë probleme të mëdha edhe rreth sigurimit të ushqimit, përkundër zhurmës së madhe dhe “solidaritetit gjithëserb”, siç thuhej, me vëllezërit e tyre nga Kraina.

Organet serbe “zgjidhën” problemin e sigurimit të ushqimit për refugjatët, duke i plaçkitur firmat shqiptare të vendosura pikërisht në qendrën sportive, ku janë të vendosur edhe vetë refugjatët serbë.

 

22 gusht 1997

Tiranë: U plagos gazetari Mujë Buçpapaj

Gazetari i Rilindjes Demokratike, Mujë Buçpapaj u plagos parmbrëmë, në kohën kur po po shëtiste me familjen e tij në afërsi të Shkollës së Baletit, nga një breshëri plumbash, një prej të cilëve e goditi në pjesën e sipërme të këmbës, duke përshkuar atë, njofton “Bujku”.

Plumbi ka mbetur në këmbën tjetër ndërsa gjendja e tij pas ndërhyrjes së shpejtë mjekësore është jashtë rrezikut. Sipas dëshmitarëve okularë dhe gruas së tij, plumbat kanë ardhur nga një makinë ‘Tipo” blu që dyshohet se ishte me targa policie. Ndërkohë vetë policia është në kundërshtim me këtë variant dhe thotë se plagosja e gazetarit ka ndodhur për shkak të një shkëmbimi armësh midis dy grupeve. Ora ka qenë 18. 40 mbasdite dhe thuhet se rruga ishte e mbushur plot me njerëz. Në fillim ka pasur një breshëri automatiku dhe më pas dy të shtëna të veçuara, njëra prej të cilave dyshohet se ka pasur objekt gazetarin, të cilin edhe e ka goditur. Gazeta e djeshme ku punon gazetari akuzonte për një krim politik ndaj Buçpapës, ndërsa hidhte poshtë variantet e policisë. Plumbi ka qenë i një pistolete speciale të llojit 7. 62 mm. Menjëherë në vendin e ngjarjes ka shkuar policia, ndërsa janë bllokuar kryqëzimet dhe është ushtruar kontroll i rreptë mbi makinat që qarkullonin.

Sekretari i përgjithshëm i PD-së, Genc Pollo, deklaroi dje në një konferencë shtypi se plagosja e gazetarit të “RD”, Mujë Buçpapaj është krim politik dhe i organizuar nga instancat e larta shtetërore. Ai tha se PD disponon fakte të shumta dhe dëshmi që implikojnë policinë në plagosjen e gazetarit dhe për këtë ai tregoi përpara njerëzve të medias dëshmitë e gruas së Buçpapajt si dhe të disa dëshmitarëve në vendin e ngjarjes.

Të gjitha këto dëshmi flisnin për një makinë policie nga kanë ardhur plumbat. Disa prej tyre thonë se makina e policisë kishte civilë brenda, ndërsa Pollo, tha se është e mundur që të jenë aktivizuar njerëz të bandave që kanë penetruar kohët e fundit në policinë shqiptare.

 

22 gusht 1998

Podujevë: Të shtëna në afërsi të stacionit të policisë në Lluzhan

Sot, nga ora 6 deri në orën 6. 15 në afërsi të stacionit të policisë serbe në Lluzhan u dëgjuan të shtëna armësh, njofton KI i Degës së LDK-së në Podujevë.

Nuk ka njoftime për pretekstin e këtyre të shtënave, por bëhet me dije se polcia ka arrestuar Mehdi Bicin, shtëpia e të cilit ndodhet në afërsi të këtij stacioni.

I njëjti burim bën me dije se sot në ora 12. 30 forcat policore serbe bllokuan tregun e qytezës dhe plaçkitën një sasi të konsiderueshme të mallit. Po ashtu, policët legjitimuan të gjithë qytetarët që u gjetën në treg.

Njoftohet gjithashtu se parmbrëmë rreth orës 21. 30 në vendin e quajtur Kisha e Sallabajës janë dëgjuar të shtëna armësh, ndërsa dëshmitarët kanë parë një veturë të tipit niva që ka vëzhguar terrenin.

 

U gjet dhe u varros trupi i pajetë i Miradije Tahirit nga Radisheva

Pardje në fshatin Radishevë, u gjet dhe u varros Miradije Tahiri (44), e cila u masakrua nga forcat serbe më 23 korrik të këtij viti, njofton KI i Degës së LDK-së në Mitrovicë.

Të përkujtojmë se që nga 23 korriku, e ndjera Miradije Tahiri konsiderohej e zhdukur.

Njoftohet se trupi i pajetë i të ndjerës është gjetur më 20 gusht, në afërsi të pusit në oborrin e shtëpisë së saj nga Hajriz e Mursel Tahiri, të cilët kishin dalë në fshat për t’i parë dëmet e shkaktuara nga agresori serb.

Trupi i pajetë i të ndjerës është gjetur i masakruar.

Të përkujtojmë se Radisheva ka qenë nën kontroll të forcave ushtarake e paramilitare serbe deri më 20 gusht të këtij viti, me ç’rast të njëjta forca kanë masakruar edhe 12 shqiptarë të tjerë nga Radisheva e Kotorri.

 

Në fshatin Isniq qëndroi sot një delegacion i diplomatëve amerikanë e gjermanë

Një delegacion i diplomatëve amerikanë e gjermanë vizitoi sot pasdite fshatin Isniq.

Si njofton Komisioni për Informim i Degës së LDK-së në Deçan, ata u takuan me përfaqësues të kësaj zone dhe u informuan për çështje të ndryshme.

Deçan: Edhe 7 vetë në listën e të zhdukurve

Numri i banorëve të Deçanit e të rrethinës që konsiderohen të zhdukur po shtohet përditë. Mësohet se familjet e të afërmit e tyre nuk dijnë asgjë për fatin e vëllezërve: Fazli, Fahredin e Faruk Mirovci nga Juniku, Avdullah Çakaj nga Grabovci, Nuredin Mustafaj nga Mazniku, Binak Sylaj nga Kodralia dhe Valon Sokol Shala nga Loxha.

 Foto: Qyteti Valdemarshvik, Suedi

Continue Reading

Lajmet

“Liria ka Emër” paralajmëron “Marshin për Liri” më 12 shtator në Prishtinë

Published

on

Platforma qytetare “Liria ka Emër” do të organizojë më 12 shtator në Prishtinë “Marshin për Liri”, nën moton “Kosova po pret”.

Marshi do të mbahet katër ditë para 16 shtatorit, datë kur pritet të zhvillohet seanca përmbyllëse e procesit në Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë ndaj ish-drejtuesve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Në një konferencë për media, përfaqësuesit e platformës, Eliza Hoxha dhe Ismail Tasholli, kanë prezantuar aktivitetet që do t’i paraprijnë dhe do ta pasojnë marshin.

Hoxha ka thënë se platforma, së bashku me qytetarët, për gjashtë vjet ka kërkuar një proces të drejtë gjyqësor për ish-krerët e UÇK-së. Ajo ka theksuar se mbështetja do të vazhdojë pa paragjykuar vendimin e drejtësisë dhe pa ndërhyrë në procesin gjyqësor.

Sipas saj, aktivitetet nisin me një numërim mbrapsht deri më 16 shtator, i cili do të vendoset në Prishtinë dhe do të shtrihet edhe në komunat e tjera të Kosovës.

Platforma ka paralajmëruar edhe aktivitetin “Netët e Lirisë”, i cili do të organizohet në shtatë zonat e UÇK-së dhe do t’i kushtohet kujtesës, historisë dhe sakrificave për liri.

Ndërkohë, Ismail Tasholli u ka bërë thirrje liderëve të katër partive kryesore shqiptare që t’i bashkohen marshit. Ai ka përmendur Albin Kurtin, Bedri Hamzën, Lumir Abdixhikun dhe Ardian Gjinin, duke kërkuar që të marrin pjesë jo në funksion të fushatës partiake, por “për Kosovën, për lirinë, për të ardhmen”.

“Liria ka Emër” ka paralajmëruar gjithashtu një aktivitet në Hagë më 16 shtator, në bashkëpunim me diasporën shqiptare.

Sipas organizatorëve, mesazhi i aktiviteteve në Prishtinë dhe Hagë do të jetë i njëjtë: “Kosova po pret”./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Përfundojnë gërmimet në Kalludër dhe Jabukë, mbetje mortore të 23 personave

Published

on

Kanë përfunduar të premten gërmimet disa javore në lokacionet Kalludër i Vogël dhe Jabukë të Zubin-Potokut, ku janë zbuluar mbetje mortore që dyshohet se u përkasin 23 personave të zhdukur me forcë.

Kushtrim Gara nga Komisioni Qeveritar për Persona të Zhdukur ka konfirmuar përfundimin e procesit katërjavor të gërmimeve, vlerësimit dhe zhvarrosjes së mbetjeve mortore.

Sipas të dhënave të Komisionit, në një nga lokacionet e Kalludrit të Vogël janë gjetur mbetje mortore të 13 personave, në Jabukë të 4 personave, ndërsa në një lokacion tjetër në Kalludër të Vogël janë gjetur mbetje të 6 personave.

Gara ka thënë se tash pritet që mbetjet të kalojnë në ekzaminime mjekoligjore dhe procesin e identifikimit përmes analizës së ADN-së.

Ndërkohë, ministri në detyrë i Punëve të Brendshme, Xhelal Sveçla, ka bërë të ditur se armatimi i konfiskuar në zonën përreth Kalludrit do të ekzaminohet, për të verifikuar nëse mund të ketë lidhje me vrasjen e 23 personave, mbetjet e të cilëve janë gjetur në këto lokacione.

Gërmimet në këtë zonë paraqesin një tjetër etapë në përpjekjet për zbardhjen e fatit të personave të zhdukur dhe identifikimin e tyre./A.K/

Continue Reading

Lajmet

Tahiri: Vdekjet e punëtorëve në KEK, dëshmi e dështimit institucional

Published

on

Deputeti i Partisë Demokratike të Kosovës (PDK), Arian Tahiri, ka akuzuar Qeverinë në detyrë për mungesë reagimi dhe mbikëqyrjeje të kushteve të punës në institucionet dhe ndërmarrjet publike, pasi dy punëtorë të KEK-ut humbën jetën brenda tri ditësh, si pasojë e lëndimeve të marra në vendin e punës, raporton Ekonomia Online.

Tahiri kërkoi që organet përgjegjëse të ndërmarrin veprime konkrete menjëherë.

“Më 20 gusht, Arbenit Ahmeti humbi jetën duke transportuar kabllot 6 kV. Më 16 gusht, vetëm katër ditë më herët, Haxhi Gojnovci, teknik i xehtarisë, mbeti i vdekur pranë ekskavatorit. Më 15 korrik, Milazim Binaku ndërroi jetë në QKUK, si pasojë e lëndimeve të marra më 8 korrik në Fabrikën e Pajimeve Xehtare në Palaj. Më 27 shkurt, Migjen Sadiku ndërroi jetë në hapësirat e Termocentralit “Kosova B”. Pas secilit prej këtyre emrave është një nënë që pret, një bashkëshorte që mbetet vetëm, fëmijë që pyesin pse babai i tyre nuk u kthye më. Janë punëtorë që shkuan në punë për të siguruar bukën e gojës për familjet e tyre dhe humbën jetën duke bërë punën e tyre”, shtoi ai.

Tahiri theksoi se kabineti qeveritar po sillet “sikur nuk ka asnjë përgjegjësi”.

“Qeveria nuk mund të jetë njëkohësisht menaxhuese dhe mbikëqyrëse e ndërmarrjeve publike dhe, në fund, të sillet sikur nuk ka asnjë përgjegjësi. Si është e mundur që kur flitet për rritje të prodhimit apo për progres, dalin dhe shprehin krenari, ndërsa në raste të tilla fshihen nëpër xhipa të zinj e prapa perdeve të pushtetit? Kur këto vdekje ndodhin në një ndërmarrje publike, nën kontrollin e drejtpërdrejtë të shtetit, ato bëhen dëshmi e një dështimi institucional. Nëse shteti nuk arrin të mbrojë jetën e punëtorëve të vet, si mund të pretendojë se mbron jetën dhe të drejtat e punëtorëve në sektorin privat?”, tha Tahiri.

Tahiri bëri thirrje për inspektim, identifikim dhe eliminim të rreziqeve në vendet e punës, rritjen e masave të sigurisë dhe mbrojtjes për punëtorët./A.K/

Continue Reading

Të kërkuara