Paris Jackson iu bashkua intervistave të Red Table Talk të Willow Smith në Facebook Watch për një bisedë të sinqertë, shpesh zemërthyese, rreth rritjes në qendër të vëmendjes.
Paris, vajza e vetme e Michael Jackson, gjithashtu diskutoi statusin e marrëdhënies së saj me familjen Jackson si dhe nënën e saj, Debbie Rowe.
“Si e gjete forcën për të vazhduar pasi humbe babanë?” Smith pyeti në episodin e së mërkurës.
“Nuk e di, thjesht ndodhi. Unë isha shumë e re,” u përgjigj Paris, 23 vjeç, duke shpjeguar se “nuk ishte një vendim i vetëdijshëm” për të vazhduar më tej. “Unë thjesht po kaloja nëpër mocione dhe me të vërtetë nuk e kuptoja se çfarë po ndodhte dhe kështu unë thjesht shkova me ato që më thanë të bëja … Unë në të vërtetë nuk kisha shumë udhëzime”, tha ajo.
Pas vdekjes së Michael në 2009, Paris shkoi të jetonte me gjyshen e saj, Katherine Jackson. Jeta ndryshoi në mënyrë drastike ndërsa ajo kaloi nga shkollimi në shtëpi në regjistrimin në një shkollë tradicionale. Shumë nga të afërmit e saj janë Dëshmitarë të rreptë të Jehovait.
“Unë jam akoma shumë e afërtë me vëllezërit e mi dhe e shoh familjen time gjatë bashkimeve familjare,” shtoi ajo. “Unë u them atyre gjatë gjithë kohës nëse doni të më telefononi, më telefononi. Kam dashuri dhe respekt për të gjithë ju djema. Sapo pashë kushërinjtë e mi për Krishtlindjet – edhe pse ne nuk i quajmë kështu”. (Dëshmitarët e Jehovait nuk festojnë festat ose ditëlindjet.)
Paris, tha se disa anëtarë të familjes nuk e miratojnë seksualitetin e saj.
“Familja ime është shumë fetare dhe homoseksualiteti është shumë tabu, kështu që ata nuk pëlqejnë të flasin për të, nuk pranohet vërtet. Por unë kam arritur në një pikë ku i respektoj ata dhe kam dashuri për ata. Unë i respektoj besimet e tyre, unë e respektoj fenë e tyre”, tha ajo, duke vërejtur se si nuk pret që ata të lënë mënjanë kulturën e tyre. “Ajo që njerëzit mendojnë për mua nuk është çështje e imja”.
Paris tha se vëllezërit e saj, Princi dhe Princi Michael II, kanë qenë “shumë mbështetës”.
Sa për nënën e saj, Paris u takua me Rowe kur ishte vetëm 15 vjeç, por të dyja kanë mbajtur një raport vitet e fundit.
“Bukur ësjtë, bukur, sikur ta njohësh, ta shohësh sa të ngjashëm jemi,” shpjegoi Paris. “Duke hyrë në atë lloj muzike që ajo pëlqen – asaj i pëlqen vërtet muzika popullore dhe folk – Unë i dërgoj asaj disa nga gjërat për të cilat po punoj … Ne jemi shumë njësoj” tha ajo.
Paris shtoi, “është shumë interesante ta kesh [nënën] si mike”./UBTNews
Ka përfunduar restaurimi i Muzeut Etnografik të Beratit dhe po punohet për rimuzealizimin dhe hapjen për publikun. Restaurimi u realizua falë financimit nga Fondet e Bashkimit Evropian, të fituar nga Këshilli i Qarkut Berat, duke i dhënë muzeut një dimension të ri në prezantimin e trashëgimisë qytetare dhe duke forcuar profilin kulturor e turistik të qytetit.
I hapur për herë të parë në vitin 1979 dhe i vendosur në banesën monumentale “Llavda”, muzeu ruan rreth 1,300 artefakte që pasqyrojnë mënyrën e jetesës, mjeshtërive dhe kulturës qytetare ndër shekuj. Në katin përdhes, vizitorët mund të njohin rrugicën e pazarit mesjetar dhe zejet më të zhvilluara të trevës, si qëndistaria, argjendaria, punimi i bakrit dhe veshjet e zbukurimet e shtresave të pasura qytetare. Pjesa e hapur e hajatit paraqet zejet që kryheshin në shtëpi, si dhe oborrin me objekte gurgdhendjeje dhe qeramike.
Në katin e sipërm vizitorët mund të shohin organizimin dhe traditat e një familjeje qytetare të pasur, përfshirë çardakun, dhomën e punës dhe odën e miqve. Muzeu është ndërtuar në fillim të shekullit XVIII dhe ndodhet në zonën e mbrojtur pranë qendrës historike, duke ofruar një përvojë të plotë të jetesës qytetare të kaluar.
Rihapja e muzeut në verën e vitit 2026 pritet të shënojë një moment të rëndësishëm për trashëgiminë kulturore të Beratit, duke rikthyer në jetë një pasuri të çmuar të qytetit dhe duke fuqizuar turizmin dhe promovimin e kulturës lokale.
Muzeu i Qytetit të Mitrovicës është bashkuar zyrtarisht me NEMO, rrjetin evropian të muzeve, duke hapur mundësi të reja për shkëmbim njohurish dhe bashkëpunim ndërkombëtar.
Ky muze publik komunal, nën drejtimin e Drejtorisë së Kulturës, Rinisë dhe Sportit, i përkushtohet ruajtjes, hulumtimit dhe prezantimit të trashëgimisë historike dhe kulturore të qytetit përmes ekspozitave, programeve arsimore dhe aktiviteteve me komunitetin.
Drejtoresha Nora Prekazi tha se përmes bashkimit me NEMO, muzeu synon të forcojë vizionin e tij si një institucion i hapur dhe përfshirës:
“Ne duam të jemi një muze për të gjithë, duke shkëmbyer njohuri me kolegët evropianë, duke zhvilluar praktikat arsimore dhe pjesëmarrëse, dhe duke e bërë muzeun tonë më të aksesueshëm dhe përfshirës për të gjithë.”
Ky hap vendos Muzeun e Mitrovicës në një rrjet evropian muzeal, duke e pozicionuar Kosovën në hartën e institucioneve kulturore që punojnë për komunitete më të hapura dhe të përfshira.
Një dokumentar i shkurtër, i nominuar për Çmimin Oscar, po prek publikun me një qasje të pazakontë dhe thellësisht emocionale ndaj një prej plagëve më të mëdha të shoqërisë amerikane të shtënave në shkolla. All the Empty Rooms sjell në qendër jo skenat e krimit apo debatet politike, por dhomat e gjumit të fëmijëve që nuk janë më.
Filmi ndjek gazetarin e njohur të CBS, Steve Hartman, dhe fotografin Lou Bopp, teksa vizitojnë dhe fotografojnë dhomat e katër fëmijëve të vrarë në sulme me armë në shkolla amerikane. Për 34 minuta, kamera ndalet te detajet e vogla: arushë lodrash, byzylykë miqësie, shënime me dorë në pasqyra, libra shkollorë, rroba të palara në shportë. Prania e mungesës është e padurueshme.
Hartman, i njohur për reportazhe me tone shprese dhe humanizmi, thotë se me kalimin e viteve e ndjeu se publiku po bëhej gjithnjë e më i mpirë ndaj lajmeve për të shtëna në shkolla. “Amerika po kalonte nga një tragjedi te tjetra gjithnjë e më shpejt,” shprehet ai në film. Kjo e shtyu të kërkonte një formë tjetër rrëfimi, një që i detyron njerëzit të ndalen.
Regjisori Joshua Seftel thekson se filmi është ndërtuar me kujdes për të shmangur polarizimin politik. Madje, fjala “armë” nuk përdoret asnjëherë. “Dërgimi i fëmijëve në shkollë pa frikë nuk është çështje politike,” thotë ai. “Është një ndjenjë universale.”
Pjesëmarrja e familjeve është zemra e dokumentarit. Jada Scruggs, nëna e 9-vjeçares Hallie, tregon se projekti u dha mundësinë të flasin për vajzën e tyre jo vetëm si viktimë, por si fëmijë plot jetë, energji dhe ëndrra. Fotografitë e realizuara nga Bopp u botuan në libra dhe iu dhuruan familjeve si kujtim i përhershëm.
Në një kohë kur lajmet për dhunën shpesh kalojnë si tituj të shpejtë, All the Empty Rooms zgjedh heshtjen dhe intimitetin. Ai nuk kërkon sensacion, por reflektim. Nuk ofron përgjigje politike, por një përballje emocionale me boshllëkun që lë pas humbja.
I nominuar për Oscar në kategorinë e dokumentarit të shkurtër, filmi po konsiderohet si një nga veprat më prekëse të vitit, një dëshmi se arti dhe kinemaja mund të krijojnë hapësirë për empati atje ku shoqëria rrezikon të bëhet e pandjeshme./Theguardian/
Muzeu i Luvrit ka emëruar një drejtor të ri pas krizës së shkaktuar nga grabitja e stolive të kurorës franceze në tetor.
Historiani i artit Christophe Leribault do të marrë drejtimin e muzeut më të madh në botë, duke zëvendësuar Laurence des Cars, e cila dha dorëheqjen pas ngjarjes. Emërimi u konfirmua nga qeveria franceze.
Grabitja, e kryer brenda pak minutash, çoi në vjedhjen e stolive me vlerë rreth 88 milionë euro dhe nxori në pah mangësi serioze në siguri. Edhe pse disa të dyshuar janë arrestuar, objektet e vjedhura ende nuk janë rikuperuar.