Aktorja amerikane Joy Harmon ka ndërruar jetë në moshën 87-vjeçare. Sipas mediave amerikane, ajo vdiq në shtëpinë e saj në Los Anxhelos, pas disa javësh përballje me pneumoni.

Harmon u bë e njohur për një skenë të shkurtër, por shumë të komentuar në filmin klasik “Cool Hand Luke”, ku luante përkrah Paul Newman. Edhe pse personazhi i saj nuk kishte asnjë replikë dhe qëndronte në ekran vetëm për disa minuta, skena e saj gjatë larjes së një makine u bë një nga momentet më të paharrueshme të filmit.

E kredituar thjesht si “The Girl”, personazhi i saj u quajt “Lucille” nga një prej të burgosurve në film. Kjo paraqitje mbeti momenti më i njohur i karrierës së saj artistike.

Në një intervistë të vitit 2017, Harmon kishte deklaruar se nuk ishte e vetëdijshme për nëntekstin që u interpretua nga publiku në atë skenë, duke theksuar se thjesht kishte tentuar ta realizonte rolin në mënyrë natyrale.

Karriera e saj përfshiu 32 role në filma dhe televizione nga vitet ’50 deri në fillim të viteve ’70. Ajo u shfaq gjithashtu në seriale të njohura si “Bewitched”, “Batman”, “The Man from U.N.C.L.E.”, “The Beverly Hillbillies”, “The Odd Couple” dhe “The Monkees”.

Pas tërheqjes nga aktrimi, Harmon punoi në Disney Studios dhe më vonë, në vitin 2003, hapi një furrë buke në Los Anxhelos.

Joy Harmon lë pas tre fëmijë dhe nëntë nipër e mbesa.

Këngëtarja e njohur ndërkombëtarisht Katy Perry është përfshirë në një çështje që po hetohet nga autoritetet australiane, pas akuzave për sulm seksual të ngritura nga aktorja Ruby Rose.

Sipas një deklarate zyrtare nga policia në shtetin e Victorias, njësia për Hetimin e Veprave Seksuale dhe Abuzimit ndaj Fëmijëve ka nisur hetimet për një incident që dyshohet të ketë ndodhur në vitin 2010 në Melbourne. Autoritetet bëjnë të ditur se rasti lidhet me një ngjarje të pretenduar në një ambient në qendër të qytetit, duke shtuar se për shkak të hetimeve në vazhdim nuk mund të japin detaje shtesë në këtë fazë.

Aktorja Rose, e njohur për rolin e saj në serialin “Orange Is the New Black”, i bëri publike akuzat përmes disa postimeve në rrjetet sociale, duke pretenduar se incidenti ka ndodhur në një klub nate në Melbourne, kur ajo ishte në të 20-at. Ajo ka deklaruar se i janë dashur pothuajse dy dekada për të folur publikisht për këtë përvojë.

Në reagimin e tyre për mediat amerikane, përfaqësuesit e Perryt kanë mohuar kategorikisht akuzat, duke i cilësuar ato si të pavërteta dhe të rrezikshme. Në deklaratë thuhet se pretendimet e Rose janë të pabazuara dhe se ajo ka ngritur edhe më parë akuza të ngjashme ndaj individëve të ndryshëm, të cilat sipas tyre janë hedhur poshtë.

Nga ana tjetër, Rose ka bërë të ditur se planifikon ta raportojë rastin zyrtarisht, edhe pse pranon mundësinë që afatet ligjore për ndjekje penale mund të kenë kaluar. Ajo ka theksuar se do të vazhdojë të ndajë informacione dhe përditësime lidhur me këtë çështje.

Rasti mbetet nën hetim dhe deri më tani nuk ka një përfundim zyrtar nga autoritetet kompetente

Një shteg i ri ecjeje do t’u mundësojë udhëtarëve të përshkojnë gjithë bregdetin e Anglisë, por një paradoks i çuditshëm bën që askush të mos dijë saktësisht sa i gjatë është ai.

Muajin e kaluar, Mbreti Charles III inauguroi shtegun e ri bregdetar, i cili pritet të përfundojë brenda këtij viti. Kur të hapet plotësisht, “King Charles III England Coast Path” do të jetë shtegu bregdetar i menaxhuar më i gjatë në botë, me rreth 4,327 km, duke lidhur shkëmbinjtë e Kornuollit me dunat e veriut dhe brigjet e bardha të Sussex-it Lindor.

Megjithatë, ndërsa gjatësia e shtegut matet lehtësisht, vetë vija bregdetare është e pamundur të përcaktohet me saktësi. Matjet ndryshojnë ndjeshëm: nga 12,429 km sipas CIA-s, deri në 19,716 km sipas institucioneve të tjera. Ky ndryshim lidhet me mënyrën e matjes.

Fenomeni njihet si “paradoksi i vijës bregdetare”, i zbuluar nga matematikani Lewis Fry Richardson. Ai vuri re se sa më i vogël të jetë instrumenti matës, aq më shumë detaje përfshihen dhe aq më e gjatë rezulton vija. Në teori, nëse matja bëhet deri në nivel mikroskopik, gjatësia mund të afrohet me pafundësinë.

Ky paradoks ka shkaktuar edhe mosmarrëveshje reale mes shteteve për kufijtë, si në rastin e SHBA-së dhe Kanadasë për Alaskën. Edhe sot, përparimet teknologjike në matje mund të “zgjasin” vijat bregdetare pa ndryshuar territorin, siç ndodhi me Indinë në vitin 2024.

Në përfundim, ndërsa shtigjet mund të maten me saktësi, vetë bregdetet mbeten një enigmë gjeografike që varet nga mënyra se si zgjidhet të maten.

Filmi i shumëpritur “The Devil Wears Prada 2” po shoqërohet me një fushatë promocionale të pazakontë, e cila ka ngjallur reagime të përziera dhe shqetësime se vazhdimi mund të ketë humbur thelbin satirik të origjinalit. Nga paraqitjet publike të aktorëve në rolet e tyre deri te përfshirja e figurës reale që frymëzoi personazhin kryesor, promovimi ka krijuar një ndërthurje të fortë mes realitetit dhe fiksionit.

Në qendër të kritikave është ideja se personazhi i shefes së ashpër dhe ikonike mund të jetë “zbutur” në vazhdim. Ndryshe nga filmi i parë, ku ajo paraqitej si një figurë autoritare dhe shpesh toksike, materialet promovuese dhe intervistat sugjerojnë një portret më të butë dhe më të justifikuar. Kjo qasje ka ngritur dyshime nëse filmi i ri do të ruajë të njëjtën forcë kritike ndaj botës së modës dhe marrëdhënieve të pushtetit.

Ndërkohë, përfshirja e industrisë së modës në promovim është shumë më e theksuar se më parë. Në vend të distancimit që karakterizoi filmin e parë, këtë herë markat dhe figurat kryesore të modës po e mbështesin hapur projektin, duke e kthyer atë edhe në një platformë të fuqishme marketingu.

Reagimet në rrjetet sociale kanë qenë të ndara: disa e shohin këtë si një moment kulturor interesant, ndërsa të tjerë e konsiderojnë të tepruar dhe madje të sikletshëm. Në thelb, shqetësimi kryesor mbetet se filmi i ri mund të mbështetet më shumë te nostalgjia dhe spektakli mediatik sesa te thellësia dhe ironia që e bënë origjinalin të paharrueshëm.