Presidenti i ShBA-së, Donald Trump, tha se homologu i tij rus, Vladimir Putin, mund të jetë duke e ndihmuar Iranin të mbrohet nga sulmet e vazhdueshme të SHBA-së dhe Izraelit.

Komentet e tij vijnë pasi informacionet e reja të inteligjencës treguan se Rusia i ka dhënë Iranit informacione që mund ta ndihmojnë Teheranin të godasë anijet luftarake, avionët dhe asete të tjera amerikane në rajon, transmeton Klankosova.

“Mendoj se ai mund t’i ndihmojë pak, po, mendoj”, tha Trump në një intervistë me transmetuesin amerikan Fox News, e cila ende nuk është transmetuar.

“Dhe ai ndoshta mendon se ne po e ndihmojmë Ukrainën, apo jo?”.

“Po, ne po i ndihmojmë edhe ata”, vazhdoi Trump.

“Dhe kështu ai e thotë këtë, dhe Kina do të thoshte të njëjtën gjë, e dini. Është si, hej, ata e bëjnë dhe ne e bëjmë me gjithë drejtësi”. /Fox News/

Kërkesës së Kryeministrit Albin Kurti për një takim të mundshëm në ditët në vijim për çështjen e presidentit, i është përgjigjur edhe Partia Demokratike e Kosovës (PDK) me të njëjtin ton si ai i LDK-së.

Në përgjigje të kësaj thirrjeje, PDK ka konfirmuar vullnetin për dialog, mirëpo jo para një vendimi të Gjykatës Kushtetuese.

“PDK e falënderon kryeministrin Albin Kurti për ftesën për takim dhe rithekson se mbetet e hapur për komunikim dhe dialog politik sa herë që kjo i shërben stabilitetit institucional dhe interesit të vendit. Megjithatë, në rrethanat aktuale, duke pasur parasysh se Gjykata Kushtetuese ka vendosur Masë të Përkohshme që pezullon procesin e zgjedhjes së Presidentit dhe çdo veprim të mëtejshëm të Kuvendit në këtë drejtim, PDK vlerëson se është e domosdoshme të pritet vendimi përfundimtar i Gjykatës, i cili pritet deri më 31 mars dhe që do të qartësojë hapat e mëtejmë institucionalë”, thuhet në komunikatën e PDK-së.

PDK e përmbyll reagimin duke theksuar se respektimi i vendimeve të Gjykatës Kushtetuese është mënyra më e përgjegjshme për të garantuar stabilitetin e vërtetë politik dhe institucional në Kosovë.

Kryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lumir Abdixhiku, ka reaguar zyrtarisht pas ftesës së Kryeministrit Albin Kurti për një takim rreth zgjedhjes së Presidentit të ri.

Abdixhiku ka konfirmuar se do t’i përgjigjet pozitivisht ftesës, por ka vendosur një kusht të qartë: takimi mund të ndodhë vetëm pasi Gjykata Kushtetuese të japë verdiktin e saj.

Lideri i LDK-së ka theksuar se përderisa çështja e dekretit për shpërndarjen e Kuvendit është në duart e Gjykatës, politika duhet të heshtë për t’i lënë radhën drejtësisë kushtetuese.

“E kam njoftuar se do t’i përgjigjem pozitivisht kësaj ftese në ditën e parë pas verdiktit të Gjykatës Kushtetuese. Duke qenë se çështja e zgjedhjes së Presidentit është tashmë në shqyrtim, koha jonë politike ndalon përkohësisht”, ka deklaruar Abdixhiku.

Sipas tij, respektimi i pavarësisë së Gjykatës Kushtetuese dhe shmangia e proceseve politike paralele është një nder që i bëhet Republikës dhe institucioneve të saj.

“Verdikti i Gjykatës duhet pritur me respekt të plotë institucional dhe me qetësi politike. Një orë pas verdiktit, mund të takohemi sërish”, ka përfunduar kreu i LDK-së.

Kjo përgjigje vjen vetëm pak orë pasi Kryeministri Kurti njoftoi se do të nisë ftesat për opozitën me qëllim arritjen e një marrëveshjeje për Presidentin, për të evituar kështu shkuarjen në zgjedhje të reja.

Lufta elektronike dhe shkëmbimi i inteligjencës po gërryejnë dominimin dekadash të SHBA-së dhe Izraelit në Gjirin Persik.

Kur tre zyrtarë të lartë amerikanë i thanë The Washington Post se Rusia po i jepte Iranit inteligjencë të ndjeshme – përfshirë lokacionet e sakta të anijeve luftarake dhe avionëve amerikanë në Lindjen e Mesme – ata zbuluan diçka më shumë se një aleancë taktike. Ata ekspozuan arkitekturën e një lloji të ri lufte. Një luftë pa vija fronti. Një luftë që nuk luftohet me tanke apo raketa, por me rreze radari, transmetime satelitore dhe koordinata të koduara. Në Gjirin e sotëm, fushëbeteja është spektri elektromagnetik, dhe të dyja palët po luftojnë, mbi të gjitha, për të verbuar tjetrin.

Raportohet se Presidenti rus Vladimir Putin ka mohuar ndarjen e kësaj inteligjence me Iranin gjatë një telefonate me Presidentin amerikan Donald Trump. Megjithatë, ky mohim ndryshon pak gjëra. Rusia ka marrë dronë dhe municione iraniane për luftën e saj në Ukrainë. Ajo ka parë se si SHBA-ja e ka furnizuar Ukrainën me inteligjencë për shënjestrim që është përdorur për të goditur pozicionet ruse. Logjika e Moskës është e qartë: inteligjenca është një valutë, dhe Putini thjesht po e shpenzon atë.

Sinjalet si armë

Siç ka vëzhguar ish-oficeri i CIA-s, Bruce Riedel, në luftën moderne koordinatat shpesh janë më të vlefshme se plumbat. Kushdo që e di se ku ndodhet armiku, fiton. Kjo aksiomë po luhet në kohë reale në Gjir. Rrjeti i inteligjencës ruse i ka lejuar Iranit të lokalizojë asetet e SHBA-së dhe Izraelit me një saktësi që Teherani nuk mund ta arrinte i vetëm. Irani operon vetëm një numër të kufizuar satelitësh zbulimi – plotësisht të pamjaftueshëm për të gjurmuar anijet e shpejta në ujëra të hapura. Rusia nuk e ka këtë kufizim. Rrjeti i saj i avancuar i vëzhgimit, përfshirë satelitin Kanopus-V (i riemërtuar “Khayyam”), i ofron Teheranit imazhe optike dhe radari 24 orë në ditë. Për Iranin, ky është sistemi nervor i doktrinës së tij të goditjeve precize.

Droni që goditi një bazë ushtarake amerikane në Kuvajt, duke vrarë gjashtë ushtarë, nuk e gjeti objektivin rastësisht. Zyrtarët e Pentagonit vërejnë se sulmet e fundit iraniane kanë goditur objekte që nuk figurojnë në asnjë hartë publike. Burimi i informacionit nuk është i vështirë për t’u gjetur.

Dora e heshtur e Kinës

Roli i Pekinit është më i heshtur, por jo më pak i rëndësishëm. Kina ka shpenzuar vite duke riformuar peizazhin e luftës elektronike të Iranit: duke eksportuar sisteme radari të avancuara, duke kaluar navigimin ushtarak iranian nga GPS-i amerikan te rrjeti kinez “BeiDou-3”, dhe duke mbështetur hartëzimin e terrenit. Ish-gjenerali izraelit, Amos Yadlin, u shpreh thjesht: çdo sekondë vlen. Nëse Irani mund të kursejë minuta në diktimin dhe shënjestrimin e objektivit, kjo ndryshon balancën në qiell.

Radari kinez “YLC-8B” kundër avionëve “stealth” përdor frekuenca të ulëta që reduktojnë efektivitetin e mbulesave të padukshme të avionëve amerikanë. B-21 Raider dhe F-35C janë projektuar të jenë të padukshëm, por përballë këtij radari, ata janë shumë më pak të tillë. Ndërkohë, Reuters raporton se Irani është afër blerjes së 50 raketave supersonike CM-302 nga Kina, të njohura si “vrasëse të aeroplanmbajtëseve”, të cilat udhëtojnë me shpejtësi Mach 3 dhe fluturojnë shumë ulët mbi ujë, duke e reduktuar kohën e reagimit të anijes në pak sekonda.

Kundërpërgjigjet e SHBA-së dhe Izraelit

SHBA-ja dhe Izraeli nuk po qëndrojnë pasivë. Ata janë në gjueti. Ekipet e inteligjencës kanë gjurmuar lëvizjet e udhëheqjes iraniane dhe nyjat e Gardës Revolucionare (IRGC). Gjatë fazës fillestare të operacioneve “Roaring Lion” dhe “Epic Fury”, ata shkatërruan infrastrukturën e radarëve iranianë me një shpejtësi që ekspozoi brishtësinë e mbrojtjes së Teheranit. Siç vëren ish-komandanti izraelit, Eitan Ben-Eliyahu, shkatërrimi i një radari nuk është thjesht dëmtim i një makinerie; ai verbon armikun.

Megjithatë, zëdhënësi i IRGC-së, Ali Mohammad Naeini, pretendoi se Irani ka shkatërruar afro 10 sisteme të avancuara radari amerikanë – një deklaratë që, nëse është qoftë edhe pjesërisht e saktë, shpjegon se si raketat iraniane arritën objektivat në Izrael dhe në kryeqytetet e Gjirit.

Një ekuilibër i ri fuqie

Për dekada, Gjiri ishte një teatër i dominimit dërrmues teknologjik amerikano-izraelit. Ky dominim nuk është zhdukur, por po gërryhet qëllimisht nga hardueri kinez dhe inteligjenca ruse. Sinjalet janë “plumbat e rinj”. Irani ka studiuar mirë luftën e vitit 1991, ku Bagdadi luftoi i verbuar dhe humbi. Teherani është i vendosur të mos bëhet “Bagdadi i radhës”.

Kina nuk po e armatos Teheranin për solidaritet ideologjik, por po e trajton konfliktin si një “laborator të gjallë”. Çdo sulm me raketa CM-302 kundër një aeroplanmbajtëseje amerikane gjeneron të dhëna që Pekini do t’i studiojë për skenarin që i intereson vërtet: Tajvanin. Rusia, ndërkohë, po e ndihmon Iranin që të gjakosë forcat amerikane dhe të shpenzojë rezervat e tyre të raketave mbrojtëse.

Gjiri po bëhet teatri i parë ku lufta elektronike mund të jetë më vendimtare se fuqia konvencionale e zjarrit. Rusia dhe Kina nuk po dërgojnë ushtri për të ndihmuar Teheranin; ata po bëjnë diçka më afatgjatë: po e mësojnë Iranin se si të “shohë”. Sfida për SHBA-në dhe Izraelin nuk është më thjesht të kenë më shumë armë se Teherani, por të sigurojnë që kur të tërhiqet këmbëza, Irani të jetë ai që qëllon në qorr.

Opinion -AlJazeera