Versioni teatral i filmit të suksesshëm horror “Paranormal Activity” ka mbërritur në Broadway, me autorët që pretendojnë se kanë arritur të sjellin në skenë një përvojë frikësuese që rrallë realizohet në teatër.

Producenti Jason Blum, themelues i Blumhouse dhe producent i projekteve si “Get Out” dhe “Five Nights at Freddy’s”, tha se prej vitesh kishte parë shfaqje që synonin të frikësonin publikun, por pa arritur gjithmonë efektin e dëshiruar.

“Unë nuk kam parë kurrë një shfaqje që më ka frikësuar vërtet dhe këta njerëz ia dolën ta realizonin”, tha Blum për adaptimin teatror.

Shfaqja ndjek një çift të sapomartuar që zhvendoset nga Çikagoja në Londër, ku nis të përballet me fenomene të pazakonta në shtëpinë e re. Ngjarjet ndikojnë edhe në marrëdhënien e tyre, duke vënë në pikëpyetje arsyen dhe duke hapur rrugën për situata që nuk mund të shpjegohen shkencërisht.

Ndryshe nga filmi, produksioni nuk mbështetet në montazh kinematografik, pamje nga afër apo efekte të papritura. Në vend të tyre, skena përdor elemente të thjeshta, si televizorë që ndizen, qirinj që fiken, hije dhe batanije që rrëzohen.

Regjisori Felix Barrett, krijuesi i shfaqjes “Sleep No More”, tha se çelësi ishte që historia të ndërtohej fillimisht si një dramë familjare bindëse.

“Kjo mund të funksionojë vetëm nëse shihni një çift që njihni përpara jush. Mund t’i kaloni pranë në rrugë. Madje mund ta shihni veten në atë çift”, tha Barrett.

Ekipi krijues, ku bëjnë pjesë edhe shkrimtari Levi Holloway dhe dizajneri i iluzioneve Chris Fisher, i ka integruar efektet brenda vetë skenografisë së ndërtesës së errët shumëkatëshe.

Sipas Barrett, gjatë procesit krijues ekipi kuptoi se “më pak është më shumë”, duke hequr disa nga skenat më ekstreme të versioneve të mëparshme për të ruajtur një efekt më të fortë te publiku./A.K/

Reece Weaver ka lënë pas çizmet e cheerleader-it dhe është ngjitur në skenën e Broadway-t, duke marrë një nga rolet më të njohura të muzikalit “Chicago”.

Ish-cheerleader-ja e Dallas Cowboys u bë e njohur për publikun përmes dokumentarit të Netflixit “America’s Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders”, ku largimi i saj nga skuadra ishte një nga ngjarjet kryesore të sezonit të tretë.

Tashmë Weaver ka bërë debutimin e saj në Broadway, duke marrë rolin e Roxie Hart, një prej personazheve kryesore të “Chicago”. Ajo është ngjitur në skenën e “Ambassador Theatre” në New York, ku performanca e saj është pritur me duartrokitje nga publiku.

Megjithatë, përzgjedhja e saj kishte shkaktuar diskutime, pasi disa kritikë ngritën dyshime nëse roli iu dha më shumë për shkak të famës së saj sesa aftësive artistike.

Kritiku i teatrit Mickey-Jo Boucher e konsideron këtë praktikë, të njohur si “stunt casting”, një mënyrë për të tërhequr publikun, veçanërisht për shfaqjet që kanë filluar të kenë më pak interes në shitjen e biletave. Sipas tij, megjithatë, kjo nuk duhet të bëhet aq e zakonshme sa të dëmtojë aktorët profesionistë dhe cilësinë e shfaqjeve.

Weaver, e cila ka kërcyer dhe performuar që në moshë të re, kishte thënë pas konfirmimit të rolit se të performonte në Broadway ishte një nga ëndrrat e saj më të mëdha.

Debutimi i saj ka tërhequr edhe fansa të shumtë të dokumentarit të Netflixit, të cilët kanë shkuar në teatër për ta parë atë në skenë.

Roli i Roxie Hart pritet ta mbajë Weaver në Broadway për gjashtë javë, deri më 18 tetor.

Stilisti britanik John Galliano nuk do të jetë më pjesë e ekspozitës së planifikuar në Metropolitan Museum of Art, në kuadër të Met Gala-s, pas reagimeve të shumta lidhur me vendimin për ta nderuar atë.

Sipas CNN, Galliano vendosi të tërhiqet nga ekspozita pas kritikave të forta që pasuan njoftimin e muzeut dhe Anna Wintour për përfshirjen e tij në aktivitetin e ardhshëm.

Galliano u shkarkua nga Dior në vitin 2011, pasi u publikuan video ku ai bëri deklarata antisemite, përfshirë edhe shprehjen “I love Hitler”, si dhe ofendime ndaj personave në një kafene në Paris. Ai më pas u shpall fajtor për “fyerje publike” të bazuara në origjinë, fe, racë apo përkatësi etnike.

Polemikat u shtuan edhe për shkak se Met Gala e vitit të ardhshëm përkon me Yom HaShoah, ditën e përkujtimit të Holokaustit.

Në deklaratën e tij, Galliano tha se, pas reflektimit dhe diskutimeve me të gjithë të përfshirët, kishte arritur në përfundimin se ishte më mirë që ekspozita të mos zhvillohej në këtë moment.

Ai pranoi përgjegjësinë për deklaratat e tij të së kaluarës dhe kërkoi falje për dhimbjen që u ka shkaktuar komuniteteve hebraike dhe aziatike.

Ekspozita, e titulluar “John Galliano: Horizons”, ishte planifikuar të trajtonte raportin mes arritjeve artistike dhe përgjegjësisë etike të stilistit.

Edhe kuratori i Institutit të Kostumeve të Met, Andrew Bolton, mbështeti vendimin për anulimin e ekspozitës, duke thënë se e kupton dhimbjen dhe shqetësimin që projekti kishte shkaktuar.

Ndërkohë, Anna Wintour e cilësoi tërheqjen e Gallianos si një vendim “shumë të guximshëm”.

Galliano konsiderohet një prej stilistëve më me ndikim të gjeneratës së tij dhe dizajnet e tij kanë fituar status kult në botën e modës. Ai do të ishte vetëm stilisti i tretë ende gjallë që do të nderohej me një retrospektivë në Met.

Rasti ka rikthyer në vëmendje edhe debatet e vazhdueshme mbi ndarjen mes meritës artistike dhe përgjegjësisë personale të figurave publike.

D.L

Burimi: CNN

Popullariteti në adoleshencë mund të lërë gjurmë shumë më të thella nga sa mendojmë. Sipas një analize të publikuar nga BBC News, mënyra se si jemi perceptuar dhe pranuar nga bashkëmoshatarët gjatë viteve të shkollës mund të ndikojë në jetën tonë edhe shumë dekada pasi kemi lënë shkollën.

BBC News sjell historinë e një vajze të quajtur “Georgia”, e cila gjatë adoleshencës ishte një prej nxënëseve më të zëshme dhe dominuese në shkollë. Autorja tregon se, para se të bëheshin shoqe, ajo kishte pasur frikë prej saj.

Një nga episodet që i kishte mbetur më shumë në mendje kishte ndodhur kur ishin 14 vjeçe. Shoqja e saj po organizonte një festë në një sallë të marrë me qira, ku ishte ftuar pothuajse e gjithë klasa. Megjithatë, një grup nxënësish, ku bënte pjesë edhe Georgia, nuk ishte ftuar.

Georgia dhe shoqet e saj iu afruan grupit dhe, me një ton dominues, pyetën nëse ishin të ftuara në festë. Edhe pse organizatorja fillimisht kishte hezituar, të gjithë e kuptuan se presioni social ishte aq i madh sa nuk mund t’u thoshte jo.

Ky është vetëm një shembull i mënyrës se si funksiononte hierarkia sociale në shkollë.

Emrat e nxënësve më popullorë mbahen mend për dekada

Sipas psikologut amerikan Mitch Prinstein, profesor i psikologjisë në University of North Carolina at Chapel Hill, kujtimet për nxënësit që dominonin korridoret e shkollës – vajzat më të famshme, mbretërit e maturës, sportistët e suksesshëm apo figurat më të frikshme – mund të mbeten jashtëzakonisht të forta.

Prinstein ka folur me qindra njerëz për përvojat e tyre në shkollë dhe ka zbuluar se, edhe dekada më vonë, shumë prej tyre mund të kujtojnë menjëherë emrin e nxënësit më popullor të vitit të tyre.

Në librin e tij të vitit 2017, “Popular: The Power of Likability in a Status-Obsessed World”, ai argumenton se hierarkia sociale e adoleshencës nuk zhduket domosdoshmërisht kur largohemi nga shkolla.

Madje, kërkimet tregojnë se mënyra se si jemi pëlqyer apo sa status kemi pasur gjatë adoleshencës mund të lidhet me mënyrën se si i kuptojmë marrëdhëniet shoqërore, marrëdhëniet romantike, kënaqësinë nga jeta dhe madje edhe shëndetin në vitet e mëvonshme.

Jo çdo fëmijë “popular” është domosdoshmërisht i pëlqyer

Një prej ndryshimeve të rëndësishme në mënyrën se si studiuesit e kuptojnë popullaritetin erdhi nga psikologu amerikan John Coie në fillim të viteve 1980.

Ai u kërkoi nxënësve t’u përgjigjeshin dy pyetjeve të thjeshta për shokët e klasës:

• Kush të pëlqen më shumë?
• Kush të pëlqen më pak?

Nga përgjigjet e nxënësve u krijuan pesë kategori sociale: të pranuarit, të refuzuarit, kontroversët, të neglizhuarit dhe mesatarët.

Fëmijët e pranuar janë ata që pëlqehen gjerësisht nga bashkëmoshatarët. Të refuzuarit marrin shumë vlerësime negative, ndërsa fëmijët kontroversë mund të jenë njëkohësisht shumë të pëlqyer dhe shumë të papëlqyer.

Kategoria e të neglizhuarve përfshin fëmijët që mezi përmenden nga të tjerët, ndërsa shumica e nxënësve klasifikohen si “mesatarë”.

Studime të shumta kanë konfirmuar se këto kategori mund të jenë të qëndrueshme. Rreth gjysma e fëmijëve mund të ruajnë të njëjtin pozicion social edhe disa vite më vonë, kur kalojnë nga shkolla fillore në atë të mesme.

“Efekti Regina George”

BBC News thekson se koncepti i popullaritetit ndryshon ndjeshëm kur fëmijët hyjnë në adoleshencë.

Në shkollën fillore, fëmijët më të pëlqyer shpesh janë ata që sillen mirë, janë të suksesshëm në mësime dhe marrin miratimin e mësuesve.

Në shkollën e mesme, situata ndryshon.

Të qenit nxënës shembullor mund të mos sjellë më status social. Në vend të kësaj, adoleshentët mund të tërhiqen nga persona që duken më të sigurt, më tërheqës, më rebelë ose më dominues.

Psikologu Mitch Prinstein shpjegon se adoleshentët fillojnë t’u kushtojnë më shumë vëmendje njerëzve që marrin vëmendjen e të tjerëve, që perceptohen si “cool”, që vishen mirë, merren me sport ose përshtaten me normat e grupit.

Madje, sjellje që duken më të “rritura” – si konsumimi i alkoolit, përdorimi i drogës apo marrëdhëniet romantike në moshë të hershme, mund t’u japin disa adoleshentëve status social, të paktën për një periudhë.

Por ky efekt ndryshon me kalimin e moshës. Rreth moshës 15-vjeçare, kërkimi i hapur i statusit fillon të ketë më pak vlerë dhe pëlqyeshmëria bëhet përsëri më e rëndësishme.

Popullariteti dhe statusi nuk janë e njëjta gjë

Ky është një nga përfundimet më interesante të analizës së BBC News.

Sipas Prinstein, të qenit i pëlqyer dhe të pasurit status të lartë mund të kenë efekte krejt të kundërta në jetën e mëvonshme.

“Të qenit i pëlqyer është diçka e mirë”, argumenton ai, duke e lidhur me rezultate më pozitive në shëndet, punë, arsim dhe mirëqenie psikologjike.