Mekanizmat e shmangies ekzistojnë tashmë, dhe konflikti po inkurajon më shumë subjekte që të bashkëpunojnë me to.

Prej vitesh, sociologët dhe politikanët kanë paralajmëruar se sanksionet nuk funksionojnë. Ato nuk i rrëzojnë qeveritë e synuara; përkundrazi, dëmtojnë qytetarët e tyre. Megjithatë, përdorimi i sanksioneve vetëm sa është zgjeruar, me SHBA-në në krye të kësaj nisme. Si rezultat, po shtohen dëshmitë se mbështetja e tepërt te këto masa ndëshkuese ka çuar në joefektivitetin e tyre në rritje. Lufta SHBA-Izrael ndaj Iranit e ka bërë këtë edhe më të dukshme.

Konflikti mbart potencialin për të shtyrë më tej procesin e dobësimit të efektit të sanksioneve amerikane, i cili kishte nisur tashmë, dhe për të riformësuar preferencat e aktorëve rajonalë dhe globalë përmes mekanizmave të ndryshëm, duke përfshirë de-dolarizimin, metodat alternative të tregtisë siç është “barteri” (shkëmbimi i mallit me mall) dhe rrjetet informale të transfertave si “hawala”.

SHBA-ja mbështetet në dominimin e monedhës së saj në tregtinë globale për të ushtruar presion përmes sanksioneve që vendos. Shtetet e sanksionuara nuk munden të kryejnë tregti sepse blerësit dhe shitësit i procesojnë pagesat në dollarë.

Përhapja e kriptomonedhës si një metodë alternative pagese në mbarë botën ka ofruar një mënyrë për të anashkaluar këtë problem. Gjatë viteve të fundit, Irani është mbështetur fuqishëm te kriptomonedha për transaksionet financiare.

Një raport nga platforma e të dhënave “Chainanalysis” tregon se rrjedha e kriptomonedhave drejt subjekteve të sanksionuara u rrit ndjeshëm në vitin 2025, ku vlera e tyre u rrit me 694 për qind, duke arritur shifrën rekord prej 154 miliardë dollarësh – nga 59 miliardë sa ishte në vitin 2024. Në tremujorin e fundit të vitit, vetëm Trupat e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) llogaritet të kenë pranuar 50 për qind të vlerës – gjithsej 3 miliardë dollarë.

Irani i konverton zotërimet në kriptomonedha në renminbi (juanin kinez), i cili pastaj përdoret për të blerë mallra ruse ose për të zhvilluar tregti në tregjet aziatike – duke u integruar më tej në një arkitekturë financiare alternative që forcon monedhën kineze.

Lufta ndaj Iranit tani mund të zgjerojë rrethin e aktorëve ekonomikë të gatshëm për të përdorur kriptomonedha me shtetin dhe subjektet iraniane. Kur Teherani mori kontrollin mbi Ngushticën e Hormuzit, një pikë kyçe përmes së cilës kalon rreth 20 për qind e naftës dhe gazit botëror (LNG), ai filloi të kërkonte taksa transiti nga anijet që lundronin në ngushticë.

Tarifat, që zakonisht fillonin nga 1 dollar për fuçi, ishin të pagueshme në Bitcoin ose renminbi, dhe raportet kanë treguar se një numër anijesh dhe kompanish i kanë paguar ato. Ndryshe nga “stablecoins” si USDT, Bitcoin është plotësisht i decentralizuar dhe nuk mund të bllokohet nga asnjë emetues.

Me rreth 175 milionë fuçi të ngarkuara aktualisht në tankera në Gjirin Persik, edhe mbledhja e pjesshme e këtyre taksave mund të gjenerojë të ardhura të konsiderueshme nëse ngushtica rihapet.

Përdorimi i renminbit është gjithashtu i rëndësishëm. Kina është blerësi më i madh i naftës iraniane dhe paguan me monedhën e saj. Por edhe vende të tjera kanë filluar ta përdorin atë. Në vitin 2024, 30 për qind e tregtisë së jashtme të mallrave të Kinës u pagua me monedhën e saj.

Mekanizmi i taksës së transitit është veçanërisht i rëndësishëm në inkurajimin e kompanive për të përdorur renminbi, pikërisht sepse i ka bërë kostot e varësisë nga dollari të pamundura për t’u injoruar. Vendet që kanë duruar gjatë sfidat e tregtisë së bazuar në dollar, tani po përballen me rrezikun gjeopolitik në kohë reale – duke parë se si SHBA-ja e përdor aksesin në dollar si armë kundër aleatëve dhe kundërshtarëve njësoj, përmes sanksioneve dytësore dhe bllokadave që pengojnë tregjet globale të energjisë.

Sidoqoftë, de-dolarizimi përmes kriptomonedhës dhe renminbit përfaqëson vetëm një nivel të arkitekturës financiare alternative që lufta po përshpejton. Nën ekonominë e dukshme, ekziston një grup mekanizmash informalë por po aq të rëndësishëm – rrjetet “hawala” dhe marrëveshjet e “barterit” – të cilat lufta dhe bllokada mund t’i shtyjnë drejt rrjedhës kryesore të tregtisë rajonale dhe globale.

“Hawala” është një sistem informal transferimi që ekziston prej shekujsh. Ai operon përmes një rrjeti ndërmjetësish që mundësojnë pagesa në lokacione të ndryshme pa lëvizjen fizike të parave. Në rastin e Iranit, hawala funksionon përmes ndërmjetësve të besuar – shpesh kompani fiktive të krijuara në vende të ndryshme – që lehtësojnë transaksionet për llogari të subjekteve iraniane pa i lidhur drejtpërdrejt marrëveshjet me Iranin, duke lejuar kështu vazhdimin e aktivitetit të importit dhe eksportit.

Ky sistem prodhon përfitime të përbashkëta – aktivitet tregtar, tarifa transaksionesh, punësim dhe kërkesë për shërbime ligjore e logjistike – gjë që u jep vendeve pritëse një interes të drejtpërdrejtë ekonomik për vazhdimin e tij. Hawala, pra, nuk ndihmon vetëm Iranin të shmangë sanksionet – ajo heshturazi rekruton ekonomitë rajonale si palë të interesuara në këtë evazion.

Lufta ka të ngjarë të rrisë tërheqjen e marrëveshjeve ekzistuese të barterit. Në vitin 2021, për shembull, Irani dhe Sri Lanka nënshkruan një marrëveshje që kjo e fundit të shlyente borxhin në formën e eksporteve të çajit. Një marrëveshje barteri ekziston edhe mes Iranit dhe Pakistanit. India po konsideron shkëmbimin e naftës me oriz, dhe ekziston potenciali për zgjerimin e shkëmbimeve të mallrave industriale me Rusinë. Secila prej këtyre anashkalon kanalet konvencionale bankare.

Megjithatë, dominimi i dollarit vështirë se do të shpërbëhet brenda natës. Rreth 80 për qind e transaksioneve globale të naftës mbeten të kryera me dollar, dhe kjo monedhë përbën ende rreth 57 për qind të rezervave globale valutore – kundrejt vetëm 2 për qind për renminbin.

Ajo që lufta SHBA-Izrael po përshpejton nuk është zëvendësimi i menjëhershëm, por gërryerja graduale – një zhvendosje me lëvizje të ngadaltë, fundi i së cilës mbetet i pasigurt, por drejtimi i së cilës po bëhet gjithnjë e më i vështirë për t’u rikthyer.

Të marra së bashku, de-dolarizimi, rrjetet hawala dhe marrëveshjet e barterit zbulojnë një paradoks strukturor në zemër të strategjisë së luftës SHBA-Izrael ndaj Iranit. Lufta ka prodhuar një rezultat që arkitektët e saj nuk e parashikuan: Në vend që të shkatërronte infrastrukturën e rezistencës së Iranit, ajo e ka ndërkombëtarizuar atë, duke zgjeruar atë që analistët e përshkruajnë si një “bosht të evazionit”. Nëse kjo trajektore ruhet, viktima afatgjatë mund të mos jetë shteti iranian, por vetë regjimi i sanksioneve – dhe bashkë me të, roli hegjemonist i dollarit si mjet i imperializmit gjeopolitik perëndimor.

Opinon: Ali A Ghareh Daghi – Doktor në Sociologji nga Universiteti i Maynooth-it- /AlJazeera/

Komisioni Qendror i Zgjedhjeve në Kosovë tani ka pak më shumë se një muaj kohë për t’i përgatitur dhe zhvilluar zgjedhjet e reja të parakohshme parlamentare, të tretat radhazi brenda rreth një vitit e gjysmë.

Zgjedhjet e reja vijnë pasi Kuvendi dështoi ta zgjedhë një president të ri brenda afatit, duke e zhytur vendin në një krizë të re politike.

Kuvendi kishte afat deri në mesnatën e së martës për ta zgjedhur kreun e shtetit, pasi mandati i presidentes Vjosa Osmani përfundoi në fillim të prillit. Por, kryeministri Albin Kurti dhe partitë opozitare nuk arritën marrëveshje për zgjedhjen e presidentit të ri.

Cilat janë data e mundshme për ditën e zgjedhjeve?

Janë vetëm dy data të mundshme për mbajtjen e zgjedhjeve të reja të parakohshme sipas procedurave ligjore: 31 maj dhe 7 qershor, sipas Melos Kolshit, hulumtues në Institutin e Kosovës për Drejtësi (IKD).

Për shkak se presidenti nuk u zgjodh brenda afatit prej 34 ditësh që Gjykata Kushtetuese e kishte vendosur në një aktgjykim në mars, Kuvendi u shpërnda automatikisht më 28 prill, shpjegon Kolshi për Radion Evropa e Lirë (REL).

Përndarja e Kuvendit, sipas tij, nënkupton nisjen e menjëhershme të procesit drejt zgjedhjeve të reja, të cilat duhet të mbahen brenda 45 ditëve të ardhshme.

“Në këtë mënyrë, pas dështimit të Kuvendit për të zgjedhur presidentin, krijohet një rend i detyrueshëm veprimesh: së pari, shpërndarja automatike e Kuvendit si pasojë kushtetuese; së dyti, aktivizimi i kompetencës së ushtrueses së detyrës së presidentit për caktimin e datës së zgjedhjeve; dhe së treti, organizimi i zgjedhjeve të parakohshme brenda afateve të përcaktuara ligjore”, thotë Kolshi për REL-in.

Si caktohet data e zgjedhjeve?

Ushtruesja e detyrës së presidentit, Albulena Haxhiu, duhet tani t’i ftojë partitë politike në takim për të biseduar për datën e parapëlqyer për mbajtën e zgjedhjeve.

Këtë herë, ato do ta kenë më të lehtë të zgjedhin, sepse kanë vetëm dy opsione: 31 majin, ose 7 qershorin.

Pas një takimi të tillë dhe pajtueshmërisë për datën e zgjedhjeve, Haxhiu duhet ta shpallë zyrtarisht datën e zgjedhjeve të parakohshme dhe ajo ka kohë deri në fund të javës së ardhshme për ta bërë këtë.

“Ky vendim duhet të merret brenda një afati prej 10 ditësh nga dita e shpërndarjes së Kuvendit, ndërsa data e zgjedhjeve duhet të jetë në përputhje me kufijtë kohorë të përcaktuar me ligj, përkatësisht zgjedhjet nuk mund të mbahen më herët se tridhjetë (30) ditë dhe jo më vonë se dyzet e pesë (45) ditë nga dita e shpërndarjes”, tregon Kolshi.

Pse vetëm dy data të mundshme?

Gjithë këto zhvillime kanë bërë që të mos ketë shumë opsione.

Përveç afatit kohor prej 30 deri në 45 ditë pas shpërndarjes së Kuvendit, ekziston edhe një praktikë zgjedhore në vend që lë kaq pak hapësirë: mbajtja e zgjedhjeve në një ditë fundjave.

“Gjithashtu, ligji kërkon që zgjedhjet të mbahen në një ditë të diel, duke respektuar praktikën dhe standardet zgjedhore; në këtë rast konkret, duke pasur parasysh se data e shpërndarjes së Kuvendit është 28 prill, datat e mundshme për mbajtjen e zgjedhjeve janë 31 maj dhe 7 qershor”, shpjegon Kolshi.

Sipas Kolshit, ky zhvillim përfaqëson një shembull tipik të mënyrës se si Gjykata Kushtetuese, përmes interpretimit të saj, ka saktësuar dhe operacionalizuar normat kushtetuese, duke krijuar një mekanizëm të qartë dhe automatik për zgjidhjen e krizave institucionale.

“Njëkohësisht e ka kufizuar hapësirën për ndërhyrje diskrecionale nga ana e ushtrueses së presidentit në këtë rast, e po ashtu ka kufizuar mundësitë për ndonjë abuzim eventual me të drejtat e afatet nga ndonjë subjekt”, përfundon ai.

Gjykata ka dënuar me dy vjet burgim Sllobodan Radenkoviqin, pasi ky i fundit pranoi fajësinë për sulmet ndaj pjesëtarëve të KFOR-it dhe Policisë së Kosovës gjatë tensioneve në Zveçan, në maj të vitit 2023.

Radenkoviq arriti marrëveshje me Prokurorinë Speciale, duke pranuar akuzat për “Sulm ndaj personit zyrtar” dhe “Pjesëmarrje në turmë që kryen vepër penale dhe huliganizëm”. Përveç dënimit me dy vjet burgim (ku do t’i llogaritet edhe koha e kaluar në paraburgim), atij i është shqiptuar edhe një dënim prej 6 muajsh, i cili mund të zëvendësohet me gjobë prej 15 mijë eurosh.

Sipas aktakuzës, Radenkoviq kishte marrë pjesë aktive në grupin që ushtroi dhunë ndaj forcave të rendit dhe paqeruajtësve ndërkombëtarë para objektit të komunës. Gjyqtarja e rastit e ka aprovuar marrëveshjen, ndërsa mbrojtja ka kërkuar që pagesa e gjobës të bëhet me këste për një periudhë dyvjeçare.

Profesori i Fakultetit të Inxhinierisë së Ndërtimit dhe Infrastrukturës në UBT, Naser Morina, ka botuar librin e ri “Rezistenca e Materialeve – 2”, i cili u dedikohet studentëve dhe profesionistëve të fushës së inxhinierisë së ndërtimit.

Ky botim paraqet një vazhdim të thelluar të koncepteve të rezistencës së materialeve, duke trajtuar në mënyrë të detajuar sjelljen e materialeve dhe elementeve strukturore nën veprimin e ngarkesave të ndryshme. Libri përfshin analizën e avancuar të sforcimeve, deformimeve dhe stabilitetit të strukturave, duke ndërlidhur teorinë me aplikimet praktike në inxhinieri.

Përmes shpjegimeve të qarta dhe shembujve ilustrues, “Rezistenca e Materialeve – 2” synon të ndihmojë studentët në përvetësimin më të lehtë të koncepteve komplekse, si dhe të shërbejë si një udhëzues i vlefshëm për zgjidhjen e problemeve inxhinierike në praktikë.

Ky libër përfaqëson një kontribut të rëndësishëm në pasurimin e literaturës akademike në gjuhën shqipe dhe mbështet zhvillimin profesional të gjeneratave të reja në fushën e inxhinierisë.