Vetëm dy ditë pas përfundimit të armëpushimit treditor të propozuar nga presidenti amerikan Donald Trump, Ukraina ka rikthyer sulmet me dronë ndaj rafinerive dhe porteve ruse të naftës. Ky rifillim i luftimeve vjen si pjesë e strategjisë së Kievit për të goditur burimet kryesore të të ardhurave të Moskës dhe për të dëmtuar fuqinë ushtarake ruse, teksa lufta tashmë ka hyrë në vitin e saj të katërt.

Gjatë natës të së mërkurës, Ministria e Mbrojtjes e Rusisë raportoi se ka shkatërruar 286 dronë ukrainas mbi rajone të ndryshme. Pavarësisht pretendimeve ruse për neutralizimin e mjeteve fluturuese, pasojat janë regjistruar në terren. Në rajonin jugor të Krasnodarit, fragmentet e dronëve kanë shkaktuar zjarr në fshatin Volna, zonë ku ndodhen terminalet e rëndësishme të naftës në portin Taman.

Sulme të ngjashme janë regjistruar edhe në rajonin e Astrakhanit, pranë Detit Kaspik, rreth 1,675 kilometra larg kufirit me Ukrainën. Autoritetet lokale njoftuan për një zjarr në një fabrikë të përpunimit të gazit dhe prodhimit të karburantit si pasojë e mbetjeve të dronëve të rrëzuar. Ndonëse guvernatori lokal, Igor Babushkin, deklaroi se të gjithë dronët u neutralizuan nga sistemet e mbrojtjes elektronike, pamjet dhe raportimet nga terreni dëshmojnë për dëme në objektet industriale ruse.

Izraeli është kualifikuar në finalen e Eurovision Song Contest me këngën “Michelle”, të interpretuar nga këngëtari 28-vjeçar Noam Bettan.

Performanca e tij në gjysmëfinale u shoqërua me reagime të përziera nga publiku. Disa persona brohoritën kundër Izraelit dhe fishkëllyen gjatë performancës, ndërsa të tjerë mbështetën këngëtarin duke thirrur emrin e tij.

Kontroversat lidhur me veprimet ushtarake të Izraelit në Gaza kanë ndikuar edhe këtë vit në atmosferën e Eurovisionit, ku pesë shtete, përfshirë Irlandën, kanë bojkotuar edicionin 2026.

Organizatorët dhe transmetuesi austriak ORF deklaruan se nuk do të censurojnë reagimet apo protestat e publikut gjatë performancave.

Kur lideri kinez, Xi Jinping, të presë homologun e tij amerikan në Pekin këtë javë, Donald Trump do të kujtojë vizitën e tij të fundit në vitin 2017. Atëbotë, ai u prit me të gjitha nderet, përfshirë një darkë brenda “Qytetit të Ndaluar” – një privilegj që asnjë president tjetër amerikan nuk e kishte gëzuar më parë.

Pritja e kësaj jave premton të jetë po aq madhështore, duke përfshirë edhe një ndalesë në Zhongnanhai, rezidenca ekskluzive ku jeton dhe punon udhëheqja e lartë kineze. Megjithatë, agjenda mbetet po aq e vështirë: Irani është bërë burim i ri tensioni, krahas temave të vjetra si tregtia, teknologjia dhe Tajvani.

Por shumëçka ka ndryshuar. Trump po kthehet në një Kinë që është bërë shumë më e fuqishme dhe më këmbëngulëse. Tani, i sigurt në mandatin e tij të tretë historik, një Xi ambicioz po shtyn përpara planet për “forcat e reja prodhuese”, me investime kolosale në energjinë e renovueshme, robotikë dhe inteligjencë artificiale.

Nëse presidenti amerikan dëshiron të shohë të ardhmen që Pekini ka synuar gjatë dekadës së fundit, ai duhet të shikojë përtej mureve të kryeqytetit ku do të kalojë pjesën më të madhe të kohës.

Në veriun e largët dhe të thyer, panelet solare dhe turbinat e erës tani dominojnë peizazhet e pafundme. Në jugun industrial, automatizimi po riformëson fabrikat, ndërsa metropolet si Chongqing janë kthyer në sensacione të rrjeteve sociale. Miliarda dollarë fonde shtetërore e kanë shndërruar Chongqing-un nga një qendër e thjeshtë prodhimi, në një simbol të fuqisë teknologjike dhe një Kinë që po përpiqet t’i tregojë botës një fytyrë më miqësore e moderne.

Ali Wyne, këshilltar i lartë për marrëdhëniet SHBA-Kinë në “International Crisis Group”, thotë se në vitin 2017 Kina po përpiqej të provonte se ishte e barabartë me SHBA-në. “Këtë herë, Kina nuk e ka më të nevojshme ta vërtetojë këtë,” thotë Wyne. Washingtoni tashmë e pranon Kinën si një rival thuajse të barabartë, duke e përshkruar Pekinin si “ndoshta konkurrentin më të fuqishëm me të cilin Shtetet e Bashkuara janë përballur në historinë e tyre”.

‘Amerika e Para’ përballë planeve afatgjata të Kinës

Nga ana tjetër, Trump mbetet lideri i huaj më i paparashikueshëm që Kina ka njohur ndonjëherë. Ai ka madje edhe një nofkë atje: Chuan Jianguo, që do të thotë “Trump, ndërtuesi i kombit”. Shumë kinezë besojnë se politikat e tij përçarëse dhe luftërat tregtare në fakt e kanë ndihmuar ngritjen e Kinës duke dobësuar qëndrimin global të Amerikës.

“Ai nuk shqetësohet fare për pasojat,” thotë një burrë në moshë të mesme, pushues në Chongqing. “Ai duhet ta dijë se ne ndajmë të njëjtën botë. Është një fshat global. Ai nuk duhet të vendosë gjithmonë Amerikën të parën.”

Ai refuzon të japë emrin e tij, teksa qëndron mes turmave që shijojnë pamjen e rrokaqiejve të ndriçuar me neon në Chongqing. /BBC/

Kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar, Keir Starmer, ka bërë të qartë sot para kabinetit të tij se nuk ka ndërmend të largohet nga posti, përkundër presionit të madh që po vjen nga brenda Partisë së tij Laburiste.

Sipas raportimeve nga agjencia AP, Starmer ka vendosur të “luftojë” për postin, duke u kërkuar kritikëve që ta sfidojnë hapur nëse kanë mbështetjen e nevojshme.

Situata brenda “Downing Street” mbetet e tensionuar pasi dy ministra të rinj dhanë dorëheqjen gjatë ditës së sotme, duke kërkuar një lider të ri. Megjithatë, deri më tani, asnjë rival i fuqishëm nuk ka dalë zyrtarisht kundër tij, pasi rregullat e partisë kërkojnë mbështetjen e të paktën 81 deputetëve për të nisur një proces shkarkimi.

Lidershipi i Starmer u vu në pikëpyetje pas rezultateve të javës së kaluar në zgjedhjet lokale, ku Partia Laburiste pësoi humbje të rënda. Ky dështim elektoral është parë si një “alarm” për qeverinë, pasi nëse ky trend vazhdon edhe në zgjedhjet kombëtare, laburistët rrezikojnë të humbasin pushtetin totalisht.

Ky moment konsiderohet si sfida më e madhe politike për Starmer që nga marrja e detyrës, pasi ai tani nuk po lufton vetëm me opozitën Konservatore, por me “rrymën” kundërshtare brenda vetë partisë së tij që kërkon një kurs të ri politik. /BBC/