Për më shumë se gjashtë dekada, një dyqan i vogël në Oxford Street të Londrës ishte një destinacion i veçantë për fytyra të njohura dhe qytetarë të zakonshëm. “Passport Photo Service”, një biznes familjar i themeluar nga ish-boksieri Dave Sharkey, u bë i famshëm për shërbimin e shpejtë – fotografi pasaporte të realizuara brenda pak minutash – dhe për galerinë e mbushur me portrete të klientëve të njohur.
I vendosur pranë disa ambasadave, studioja tërhoqi rreth 800 personazhe të famshëm ndër vite, përfshirë figura si Muhammad Ali, Madonna, Bill Murray, Arnold Schwarzenegger dhe Kate Winslet. Përveç shërbimit të shpejtë, familja Sharkey njihej edhe për fleksibilitetin, duke ofruar edhe fotografi në shtëpitë apo studiot e klientëve.
Pas mbylljes së biznesit në vitin 2019, pjesërisht si pasojë e zhvendosjes së ambasadës amerikane dhe ndryshimeve urbane në Oxford Street, Philip Sharkey vendosi të realizojë një ide të kahershme: botimin e një libri. “Passport Photo Service”, i publikuar nga Phaidon, përmbledh mbi 300 portrete të realizuara nga vitet 1950 deri në vitet 2010.
Libri nuk është vetëm një koleksion i fytyrave të famshme, por edhe një dokumentim i një epoke të zhdukur të Londrës, kur bizneset e vogla kishin vend në zemër të qytetit. Sot, zona është dominuar nga zhvillimet e mëdha tregtare, duke lënë pak hapësirë për iniciativa të tilla familjare.
Philip Sharkey, i cili filloi të punonte në dyqan që në moshën 16-vjeçare, kujton se fotografia e pasaportës ishte “barazuesi i madh”, pasi të gjithë kishin nevojë për të. Edhe personazhet e famshëm shfaqeshin në mënyrë më natyrale, pa ekipet e zakonshme të stilimit apo marrëdhënieve me publikun.
Ndër momentet e veçanta përmenden vizitat në shtëpitë e artistëve si Madonna dhe Guy Ritchie, apo fotografimet në studio muzikore të emrave si Sting, George Michael dhe Eric Clapton. Ndërkohë, disa portrete mbeten ende të papublikuara, për shkak të marrëveshjeve konfidenciale.
Historia e “Passport Photo Service” mbetet një dëshmi e një Londre që po zhduket, ku një biznes i vogël mund të bëhej pjesë e historisë së kulturës pop dhe të krijonte një arkiv unik ndër dekada.